Shadow of the Beast is een remake van de gelijknamige game die in 1989 op de Amiga werd uitgebracht. De titel was een succes en er kwamen in de jaren daarop twee vervolgen. Daarna werd het echter stil. Tot in 2012 de huidige ontwikkelaar met het idee kwam om de serie nieuw leven in te blazen en hij van Sony toestemming kreeg om dat te doen. In de presentatie voorafgaand aan de speelsessie spatte het enthousiasme ervan af. Hij maakte duidelijk dat hij als jonge gamer heel wat uren in de games heeft gestoken en dat Shadow of the Beast misschien wel de reden was dat hij game-ontwikkelaar is geworden. Het ontwikkelen van een remake was wat hem betreft dan ook een droom die uitkwam.
Maak kennis met Aarbron
In de speelsessie die daarop volgde, zagen we dat Heavy Spectrum weet waar het mee bezig is. Het verhaal is trouw aan het origineel. Dat betekent dat jij in de huid kruipt van Aarbron, die ontvoerd is naar het rijk van Karamoon. Daar wordt hij als gevolg van kwade magie door de tirant Maletoth verminkt naar een mutantenvorm, met als gevolg dat zijn geheugen wordt gewist. Dat komt echter terug wanneer er iemand voor zijn ogen wordt geëxecuteerd. Vanaf dat moment wil Aarbron slechts één ding: het verslaan van Maletoth en zijn vele volgers.
Hoewel de demo zich in de zogenaamde pre-alpha fase bevindt, speelt de game al behoorlijk lekker. Kort door de bocht is Shadow of the Beast een platformer met een dosis geweld zoals we dat van een titel als God of War gewend zijn. Qua platformen heb je te maken met dingen zoals het springen over ravijnen, het beklimmen van muren, het springen van de ene naar de andere muur en het ontwijken van gevaarlijke spiesen die uit de grond komen. Aarbron is atletisch, waardoor het tempo behoorlijk hoog ligt en je dit soort obstakels zonder al te veel problemen overwint.
Sterk vechtsysteem
Dat is maar goed ook, want de echte kracht van de game zit hem in het verslaan van de vijanden. Het vechtsysteem zelf is redelijk simpel gehouden. Je kan aanvallen blocken, over een vijand heen springen, iemand vastpakken en daadwerkelijk aanvallen. Er zijn geen variaties in de soorten aanvallen, het draait enkel om timing. Zodra je de mogelijkheid hebt om een dodelijke aanval uit te voeren, dan moet je dat gelijk doen. Ben je daar iets te laat mee, dan krijg je zelf een tik te verduren. Aan het begin van de game gebeurt dat nog niet al te vaak, maar wanneer je verder komt, krijg je te maken met waves aan vijanden en moet je gaan combineren. Zo heb je eerst een vijand waar je overheen moet springen, om hem in zijn rug neer te steken. Vervolgens krijg je te maken met een vijand die met een schild op je afkomt en dat schild moet je afpakken om hem af te maken. En dan zijn er nog drie of vier andere variaties die we in de korte demo zijn tegengekomen. Het zorgde ervoor dat we continu op onze hoede moesten zijn en telkens onze combinaties aanpasten.
Gelukkig loopt met het verslaan van de simpelere vijanden ook je meter voor je speciale kracht vol. Door tegelijkertijd L1- en R1-knop in te drukken activeer je die en op dat moment zoomt de camera in. Door vervolgens op het juiste moment een aanval te timen zie je in slow motion hoe Aarbron een vijand afmaakt. Daarbij houdt hij geen rekening meer met wat voor soort vijand je te maken hebt. Met de juiste timing gaat iedereen er in één keer aan. Deze speciale aanval is vooral handig op de momenten dat je in een tijdelijke arena terecht komt. De linker- en rechterkant van het speelveld wordt dan met een krachtveld afgesloten, waar vijanden wel doorheen kunnen, maar jij niet. Er zit dan niks anders op dan de ene kill na de andere te maken tot je verder kunt. Een chain met je speciale aanval maakt dat net iets makkelijker en levert tegelijkertijd ook een mooi spektakel van kills op. Deze arena’s vormden in de demo dan ook het hoogtepunt.
Dat terwijl we eigenlijk verwacht hadden dat het level afgesloten zou gaan worden met een heus baasgevecht. Daar wordt wel flink naar gehint doordat er al heel snel een enorm monster vanonder de zandvlakte van de woestijn wakker wordt gemaakt en de achtervolging op de speler inzet, maar tot een daadwerkelijke confrontatie komt het helaas niet. En dat is toch een kleine teleurstelling, want we waren reuze benieuwd hoe zo’n gevecht met een vijand die dertig keer zo groot is als de speler er zou uitzien.
