Onze eerste kennismaking met ScreamRide dateert van Microsoft’s GamesCom persconferentie, alweer een klein half jaar geleden. Het was zonder enige twijfel het drum & bass-nummer uit de medley van aangekondigde hits, maar hoe spectaculair en veelbelovend ook, we bleven met behoorlijk wat vragen zitten. De game verschijnt al op zes maart. Het werd dus zo onderhand hoog tijd voor wat antwoorden. 9lives sloeg een praatje met de makers en destilleerde daaruit deze preview-in-extremis.
3 in 1
Wie ScreamRide opstart zal drie games ontdekken. Een game waarin je met meer onderdelen dan je kan tellen de meest waanzinnige achtbanen en andere adrenaline-ritjes mag bouwen. Een game waarin je zelf die ritjes uitzit en met wat tactische en precies getimede manipulaties je medepassagiers zo hard mogelijk aan het krijsen krijgt. En een game waarin je met doordachte en al evenzeer precies getimede sabotage een zo spectaculair mogelijk ongeluk veroorzaakt. Niets houdt je tegen om je op de drie opties te gooien, maar je kan er net zo makkelijk een of twee uitpikken en daar een volwaardige spelbeleving uit moeten kunnen puren.
De game voert zoals gezegd drie verschillende gameplaystijlen op en die zijn op hun beurt verbonden aan jobs.
De toekomst wordt saai
ScreamRide voert een futuristische setting op. Een waarin de wereldbevolking vooral naar een of ander scherm zit te turen. De enige manier waarop sommigen uit deze saaie en lome routine ontsnappen is door een soort pretparken op te zoeken. Die liggen op pontons ver buiten de kustlijn en garanderen hoge G-krachten, schorre kelen en de nood aan een onderbroekwissel achteraf. Gameplaytechnisch liet de game zich inspireren door het constructiewerk uit Rollercoaster Tycoon en de op physics gebaseerde mechanismen van Trials, maar uiterlijk gaven de makers de invloed van de supergelikte stijl uit Portal en Mirror’s Edge ruiterlijk toe.
Ieder zijn job
De game voert zoals gezegd drie verschillende gameplaystijlen op en die zijn op hun beurt verbonden aan jobs. Elk van die jobs heeft een campagne. De fans van de RollerCoaster Tycoon-games zullen kiezen voor de Engineer campaign. Daarin moeten ze attracties – meestal maar niet exclusief achtbanen – ontwerpen en bouwen die niet alleen functioneel zijn, maar hun slachtoffe-, excuseer, passagiers tot een bepaald krijs-, misselijkheid- en nog ander adrenalinegeralateerd niveau drijven. Haal je dat, dan ontgrendel je het volgende objectief. Laat je de architect-artiest in jezelf liever zonder restricties, deadlines of regels los, dan kan je daarvoor terecht in de vrije sandbox modus die los van de drie jobs staat. Is ontwerpen en bouwen jouw ding niet, dan zijn er nog vacatures voor twee andere jobs met hun eigen campagne.
Medepassagier from hell
In die andere jobs zijn de attracties al voor je gebouwd. Aan jou om als passagier van zo’n achtbaan of andere thrillride wheelies te maken, jumps tot een goed einde te brengen en andere ongein uit te halen. Je scoort daarbij niet enkel door zoals in Trials de finish te halen, maar – de game heet niet voor niets Screamride – door de hartslag van je medepassagiers onderweg nog eens zo ver mogelijk in het rood te duwen. Naast dat Trials lieten de jongens zich bij deze mode – en de volgende – inspireren door Burnout. Die volgende en derde en laatste job draait helemaal om destructie. Hier ga je voor het maximum aan schade door attracties te saboteren. Je moet dat slim aanpakken. Bijvoorbeeld door Angry Birds-gewijs voor de zwakke plekken in de omgeving te gaan. Ook hier krijg je gevoelige bonussen voor hoe duizelig, angstig en hysterisch je de inzittenden krijgt. Missie volbracht, dan heb je de volgende vrijgespeeld, maar in elke jobcampagnes houdt niets je tegen om terug te keren naar een vorige opdracht om je scream rating daar te verbeteren.
Het echte werk?
We vroegen de ontwikkelaar of het de bedoeling was dat de speler na een paar uurtjes ScreamRide nooit meer in een achtbaan zou durven stappen. “Niet echt” klonk het antwoord lachend “eigenlijk gaan we voor het tegendeel. Liefhebbers van dit soort thrillrides zullen een echte kick uit het actiegedeelte krijgen en wie er niet zo voor is zal ze de volgende keer zeker willen uitproberen”. Daar hebben wij – zeker na wat dieper in te gaan op het destructieve onderdeel – zo onze twijfels bij, maar niemand heeft iets aan een rechtszaak met Six Flags of Walibi natuurlijk. Ergens blijven we het jammer vinden dat het puur creatieve constructiewerk dat miljoenen fans op de pc verzamelde nu enkel op console te spelen is, maar zoals gezegd is dit slechts een onderdeel van de game en lenen de twee andere zich zonder enige twijfel beter tot dit platform.
