Roller Champions

Roller Champions

"Roller Champions heeft genoeg aantrekkingskracht om een soort Rocket League-niveau te scoren"

vr 21/06/2019
Gepreviewed door Raf
0 reacties

Leuk voor een partijtje of vijf, en dan heb je het wel gehad”. Dat was mijn eerste indruk van Roller Champions… maar jaren geleden dacht ik precies hetzelfde over Rocket League. Het enige verschil is dat ik deze keer amper één dag later al moest toegeven hoezeer ik het bij het verkeerde einde had.

Roller Champions is een competitief feestje waarin twee teams van 3 spelers het op rolschaatsen tegen elkaar opnemen. De arena? Een halfpipe die zowat de vorm en lengte van een atletiekpiste volgt. De bedoeling? De bal bemachtigen, die in het bezit van jouw team houden terwijl je een volledige ronde in tegenwijzerzin maakt. Dat opent de goal, een ring hoog tegen de buitenwand van de arena en daar moet je de bal dus ingooien, dunken of als je dat lukt, er met bal en al doorjumpen.

Daar krijg je een punt voor. Slaag je erin om eerst twee rondjes te maken voor je scoort, dan wordt je daarvoor beloond met drie punten. Drie rondjes? Vijf punten en als je weet dat de partij die eerst vijf punten scoort de match wint, kan je dus met één enkele goal scoren. Krijgt de andere partij echter de bal in handen, dan beginnen zij aan hun eerste rondje en vervalt elk eventueel al opgespaard rondje van jou. Dus high risk, high reward.

Brutaal elegante eenvoud

Snelheid maken in Roller Champions is zo eenvoudig als de rechtertrekker ingedrukt houden. Daarnaast is er een vrij intuïtief systeem dat je extra snelheid laat puren door tegen de wanden op te schaatsen en dan de snelheidswinst van je afdaling in de volgende, alsmaar hogere klim te duwen. Een tegenstander tackelen is al net zo ‘eenvoudig’, gewoon zorgen dat je hem dicht genoeg kan naderen om op een knop te duwen, terwijl weer een andere goed getimed ingedrukte knop je zo’n tackle laat ontwijken. Maar daar offer je dan weer wat snelheid voor op.

Poepsimpel dus? Yeah, right...

Kortom: met amper een handvol eenvoudige mechanismen krijg je een helder overzichtelijke game waarin we elke volgende partij weer nieuwe tactische diepgang ontdekten. De arena die wij speelden had glazen wanden, dus kon je in een oogopslag het hele speelveld overzien. Het is ook altijd duidelijk waar de bal is, welk team hem in zijn bezit heeft en aan zijn hoeveelste rondje dat bezig is. Passeren is zo makkelijk als kijken in de richting van een speler die een pass vraagt en gooien. Verlies je de bal na een tackle, dan kaatst die los rond en komt die lang niet altijd vanzelf in de handen van het andere team terecht.

Misser, misser, …

Ik moet zeggen dat ik, als iemand die de game voor het eerst speelde, samen met twee andere journo’s die dat ook deden, tegen nog eens drie andere newbie ‘collega’s’, in geen tijd ‘in the game’ zat. Dat iedereen in het begin wat knoeide maakte het tot een vrij gelijk oplopende match … die we verloren. De tweede wonnen we en zelfs bij een vijfde werden er nog nieuwe tactieken en countertactieken ontdekt. De competitie werd met elke ronde bitsiger en ik zou mijn teamlid twee stoelen naast me ook kunnen horen vloeken als mijn headset het niet deed. En dan komt mijn epische moment.

Met amper een handvol eenvoudige mechanismen krijg je een helder overzichtelijke game.

“Waaaat! Wat heeft Tiffaney (want deze naam koos ik voor mijn rollerbabe, Tiffaney, met een e voor de y) gedaan om getackled te worden? Ze, enfin, ik heb de bal niet eens. Die heeft mijn teamgenoot, die helemaal in zijn eentje het eerste rondje lijkt vol te gaan maken. Ik sta op 10 meter van de goal en vraag een pas. Ik krijg hem! Stress!!! Ik draai me om naar de goal, pak een beetje snelheid – want er komen twee tegenstanders op me af. Nog meer stress. Ik leg aan … en mis! Ik voel de Duitser naast me, die me de pas gaf, zijn best doen om niet te vloeken.

Verdammt nog mal

In ieder geval recupereer ik de bal en door mijn onverwacht lage snelheid overshooten die twee spelers. Ze draaien, maar dan heb ik wel snelheid en voor ik het weet doemt de goal alweer op. Mijn teamgenoten rijden achter me en doen daar een goeie job. Ik leg weer aan … en ik mis weer. “Verdammt nog mal Tiffany” klinkt het door mijn headset. “Tiffaney” zeg ik, “met een e voor de y” maar dankzij zijn stoorzenderwerk heb ik weer de bal voor het andere team er de hand op kan leggen. Ik ga de derde ronde in. Een vijand komt in tegengestelde richting aangereden, mijn dodge is beter getimed dan zijn tackle… ik kom weer voor de goal en deze keer scoor ik. Vijf punten! Match gewonnen. Ik doe niet eens de moeite om de indruk te geven dat dit het plan altijd al was.

 

Releasedatum
2020

Conclusie van Raf

Roller Champions speelt extreem vlot, heeft genoeg aantrekkingskracht en toegankelijke tactische diepgang om een soort Rocket League-niveau te scoren en laat zich in even korte, intense hapklare brokken of langere sessies genieten. Al maakt het tackelen het wel iets persoonlijker en kan dat risk-reward-systeem de spanning verdomd hoog opdrijven.