Resident Evil 0 kwam in 2002 oorspronkelijk op de GameCube uit en vertelt het verhaal dat zich afspeelt voor de gebeurtenissen van Resident Evil 1. In de game kruipen we in de huid van Rebecca Chambers, een personage dat we in de eerste Resident Evil als supporting cast al tegenkwamen. Zij bevindt zich samen met de crimineel Billy Coen op een trein waar een zombie-uitbraak heeft plaatsgevonden. Het is aan hen om samen te werken om deze nachtmerrie te overleven en daarmee de gebeurtenissen van deel één in te leiden. Uniek aan de game van destijds was dat je tussen de twee personages kon wisselen en op die manier verschillende puzzels oplost en vijanden verslaat. Uiteraard is dat in deze remake nog steeds nodig en doet het voor de nieuwkomer bij wijlen denken aan een game als Resident Evil Revelations 2.
Het begin
De E3-demo neemt ons mee naar het absolute begin van de game. Hierin belandt Rebecca zonder verdere achtergrondinformatie op de horrortrein en weet zij binnen een minuut al dat het helemaal mis is wanneer zij oog in oog staat met een zombie. Gelukkig beschikt ze over een pistool en weet ze het monster met een paar gerichte schoten om te brengen. De controls en de manier waarop je schiet zijn identiek aan de Resident Evil 1 HD-remake, waardoor we ons gelijk thuis voelen. Sowieso doet deze remake heel erg denken aan de vorige. Zo maakt het gebruik van dezelfde vaste camerstandpunten, waardoor je soms niet kunt zien waar de vijanden zich bevinden en is het qua graphics wat opgepoetst, maar zie je tegelijkertijd wel dat je met een oude game te maken hebt. Helemaal wanneer Rebecca Billy tegenkomt en je kennismaakt met de zeer matige lipsynchronisatie.
Eng
Dat neemt niet weg dat de game op het gebied waar het moet scoren, overtuigt. Resident Evil 0 biedt een zelfde soort beklemmende ervaring. Je weet door het gebruik van de eerder genoemde camerastandpunten nooit goed wat zich om het hoekje van een wagon bevindt. Dit gecombineerd met wat grommende geluiden hier en daar zorgt er voor dat de game op sommige momenten gewoon angstaanjagend is. Helemaal wanneer er op klassieke wijze een zombiehond door de ruit springt of we aan het eind van de speelsessie te maken krijgen met een enorm sterke vijand. En tussendoor krijg je ook met andere Resident Evil-elementen te maken, zoals het vinden van sleutels om daarmee een deur te openen en uiteindelijk een keycard op te pakken om weer ergens anders voortgang te boeken. Het smaakte absoluut naar meer.
