A Plague Tale: Innocence

A Plague Tale: Innocence

Hands-on in Parijs met een potentiële klepper

vr 12/04/2019
Gepreviewed door Ronald
0 reacties

Met de actie van een Uncharted en de emotionele resonantie van een interactief drama à la Heavy Rain lijkt A Plague Tale: Innocence een waarachtige klepper te worden. Ik kreeg voor het eerst een hands-on-ervaring met de game, en sprak er daarna over met gamedesigner Kevin Choteau.

"Gaan we mama en papa zien wanneer we aankomen?", vraagt de vijfjarige Hugo terwijl je hem meesleurt in je vlucht doorheen een Frans middeleeuws dorp. "Natuurlijk", antwoordt je spelerpersonage, de veertienjarige Amicia, minder dan een uur nadat ze getuige is geweest van de wrede moord op beide ouders door een gemaskerde inquisiteur. A Plague Tale: Innocence hakt het er meteen in: dit wordt een forse brok interactief drama, die op een paar onverwachte momenten stevig in je hart zal knijpen. Met grootse verhaalwendingen, maar ook op wat intiemere momenten tijdens de gameplay.

Ik speelde ongeveer anderhalf uur van het begin van de game, tijdens een demosessie van uitgever Focus Home Interactive in Parijs, en kreeg net de vibe in de vingers die ik al had verwacht op eerdere - hands-off - demo's die studio Asobo de afgelopen twee jaar liet zien: de game drijft op opzwepende stealth-gameplay, waarbij zus en broer constant op de vlucht zijn in een extreem vijandige omgeving.

Maar het is vooral een narratieve ervaring, die de gruwelen van zijn middeleeuwse setting niet schuwt. "Je zult verschrikkingen zien, en ze zullen niet vrijblijvend zijn", zegt lead game designer Kevin Choteau. "Hugo wordt er zo'n beetje de maatstaf van. De gebeurtenissen zullen, naarmate het verhaal vordert, hun effect hebben op de jongen."

Gameplay first

A Plague Tale: Innocence speelt zich af in de streek rond Bordeaux, in het jaar 1349. Hugo en Amicia moeten er op de vlucht voor de kwade machten die de familieburcht van de twee zijn binnengevallen en er iedereen hebben uitgemoord, en komen tijdens die vlucht tegen nog meer abominaties te staan. Halfweg de veertiende eeuw hield de inquisitie namelijk een groot deel van Europa onder de plak, maar het tijdsgewricht markeerde ook het begin van de Honderdjarige Oorlog, waarin de toenmalige Franse heersers over Engeland ook aanspraak maakten op de Franse troon door middel van een invasie. Engelse soldaten zijn dus een tweede macht die lelijk huishoudt in de streek.

Dan is er de pest, die 'plague' uit de titel, die evenééns op datzelfde moment in de geschiedenis woedt onder de Franse bevolking. En alsof dat nog niet genoeg was, voegden de designers van Asobo daar nog een vierde element aan toe: een bovennatuurlijke kracht die vanaf de eerste sequenties van de game opborrelt van onder de bodem, en zonder ommezien iedereen in zijn buurt naar beneden sleurt en - zichtbaar - verteert.

A Plague Tale: Innocence voelt aan als een Franse The Last of Us.

Al die verschrikkingen kwam ik alvast tegen tijdens mijn speelsessie, en bij momenten zelfs een paar tegelijk: tijdens de vlucht uit het familiekasteel worden soldaten van de inquisitie bijvoorbeeld plotseling aangevallen door die zonet genoemde mysterieuze machten in de grond, en wanneer we worden opgejaagd in het nabije dorp blijken de deuren van de meeste huizen te zijn afgesloten omwille van de pest.

Het geeft een sfeer van constante dreiging af, waartegen je niet wordt gewapend met de klassieke tools van een game: Amicia is namelijk, als veertienjarig meisje ocharme, kansloos tegen de soldaten en geweldenaars die hen belagen, en moet dus gebruik maken van haar (dus jouw!) gezond verstand om ze te verschalken. Ze heeft een slinger tot haar beschikking waarmee ze stenen kan katapulteren, maar die dient vooral om levensloze objecten te raken, zodat de twee verderkunnen in kleine omgevingspuzzels, of zodat ze afleiding kan creëren tijdens het sluipen.

Het is retestrakke gameplay, moet ik daar meteen aan toevoegen.

Het is retestrakke gameplay, moet ik daar meteen aan toevoegen. A Plague Tale: Innocence voelt aan als een Franse The Last of Us: een game die de actie van een Uncharted koppelt aan de emotionele resonantie van een interactief drama à la Heavy Rain. Zelfs wanneer er een element dat in de meeste games als onvergeeflijk wordt beschouwd - het moeten chaperonneren van een weerloos niet-speelbaar personage - eigenlijk tot kern van de gameplay wordt verheven.

Hugo moet bijna constant aan het handje worden gehouden, panikeert ook wanneer je hem te lang loslaat, en moet in alles worden gecommandeerd. Een gedurfde zet, als je er goed over nadenkt. "Maar wij zijn niet zo bezig met gameplayconventies", zegt Choteau. "Het hele speelelement staat in functie van het verhaal dat we willen vertellen. Maar tegelijkertijd hielden we heel goed in de gaten dat die gameplay wèrkt. We werkten in het verleden vooral aan licentiegames en conversies naar andere systemen, dus we hebben games met een brede staalkaart aan gameplaymodellen ontwikkeld. Dat sterkte ons in de ontwikkeling van deze titel: gameplay kénnen we."

Creatieve doorstoot

De game betekent de creatieve doorstoot voor Asobo, dat voorheen titels als Garfield: A Tail of Two Kitties (PlayStation 2) maakte, een hele rist aan Pixartitels, en de Windowsversie van Xboxgame ReCore. Voor zijn eerste eigen productie keek het bedrijf naar de geschiedenis in en rond zijn eigen vestiging in Bordeaux, waaruit de verhalen en volksvertellingen kwamen opgeweld die uiteindelijk samen de vertelling van A Plague Tale: Innocence vormen. "Ik vind dat Europese studio's dat meer moeten doen: kijken wat er ooit in hun buurt is gebeurd", zegt Choteau wanneer ik hem over die nauwe link vraag. "Europa heeft zo'n lange en rijke geschiedenis, vol verhalen die straffer zijn dan de strafste fantasy die je maar kunt verzinnen. Wij dachten: verdiep je daar eens in, in plaats van weer iets met draken te maken (lacht). Uit die strikt lokale geschiedenis haalden we tonnen anekdotes, feiten en visuele referenties die het verhaal van A Plague Tale: Innocence vormgaven."

Minder historisch is natuurlijk die bovennatuurlijke kracht die - ach, laat ik het nu maar vertellen, ze werd ondertussen al twee jaar geleden door Asobo zelf gedeeld - uit miljoenen hongerige ratten bestaat. In het tijdperk dat door de game wordt belicht was er slechts een kleine rattenpopulatie in Frankrijk, en ze had volgens de recentste wetenschappelijke ontdekkingen niets te maken met de pest: ze zorgden pas honderden jaren later voor een snellere verspreiding van de ziekte.

Maar het idee van de ratten bleef steken tijdens de designfase van A Plague Tale: Innocence, en ze vormen een soort bovennatuurlijk element in de game. "We voelden ons niet honderd procent gebonden aan de historische waarheid", zegt Choteau. "Het woord 'Tale' in de titel van onze game beschouwen we echt volgens de klassieke betekenis van de term: een 'tale' is een verdichtsel, een hervertelling van historische feiten om een punt te maken."

 

Releasedatum
14/05/2019

Conclusie van Ronald

Praga en ondergetekende bekvechten nu al sinds nieuwjaar over wie er zich over de review van A Plague Tale: Innocence zal mogen bekommeren. Wie van de twee het ook wordt: veertien mei, de dag waarop de game uitkomt, staat bij ons beiden met een dikke rode viltstift gemarkeerd op de kalender.