Outriders

Outriders

Eerste hands-on in Warschau (Polen)

do 13/02/2020
Gepreviewed door Praga
0 reacties

Wanneer je games als Painkiller, Gears of War 2 en 3, Gears of War: Judgment én Bulletstorm op je palmares hebt staan, dan heb je eigenlijk niets (of niet veel) meer te bewijzen. Integendeel, het geeft je de kans om al die ervaring te bundelen en uit te pakken met een game die de beste elementen uit al deze titels zou moeten bevatten, en voor een unieke volwassen ervaring zou moeten zorgen. Of dat zo is? Ik trok naar de Poolse hoofdstad Warschau om er als een van de eersten hands-on te gaan met People Can Fly’s nieuwste titel, genaamd Outriders.

Zelf omschrijft de studio Outriders, dat al zo’n vier jaar in ontwikkeling is, als een hybride actievolle en brutale drop in/drop out co-op third person shooter, aangevuld met diepe RPG-elementen en een pakkende verhaallijn. En die gaat als volgt. Wanneer de mensheid er nog maar eens in geslaagd is moeder aarde om zeep te helpen, worden er twee ruimteschepen (Arcs) de ruimte ingestuurd op zoek naar een nieuwe thuishaven. Waarom niet de planeet Enoch? Lijkt iedereen een goed plan, tot blijkt dat Enoch te kampen heeft met een calamiteit die meer wegheeft van een nachtmerrie dan van een buitenaards paradijs. Terug naar af dus…

In deze game speel je dus een Outrider (duh), een elite-eenheid bestaande uit pioniers en verkenners. Hun job bestaat eruit om pas ontdekte gebieden uit te kammen en mogelijke bedreigingen uit te schakelen. Zo kunnen de wetenschappers en kolonisten die na hen komen in een veilige omgeving aan de slag. Bij hun aankomst op Enoch worden ze meteen geconfronteerd met een onbekend signaal. Het team besluit op verkenning te gaan om de oorsprong van dit signaal te achterhalen. Maar of dat een goed idee is… Al snel komen ze in een vreemde, alles vernietigende storm terecht en dan gaan de poppen pas echt aan het dansen…

De Trickster kan de tijd vertragen, bullet time dus!

Wie van de drie?

Zelf kon ik aan de slag met de eerste drie uur van het spel, goed voor een proloog, een stukje main story en twee side quests. Zoals dat bij elke RPG het geval is, begon ik met het aanmaken van een personage. Niet dat de mogelijkheden hier super uitgebreid zijn, maar ik kon er me best in vinden. Na de proloog uitgespeeld te hebben kon ik een keuze maken uit een van de drie beschikbare klassen, later zal er nog een vierde (of misschien meerdere) aangekondigd worden. Zelf koos ik voor de Devestator, de tank van dienst, en een ideale klasse als je fan bent van close combat. Onze Randy koos voor de Trickster, een klasse uitermate geschikt als je van een hit-and-run assassin-aanpak houdt en waarmee je de tijd kan vertragen en een vorm van bullet time oproept. Onze Franstalige collega koos voor de Pyromancer, en zoals je al kan raden speelt dit heerschap heel graag met vuur…

Ik heb hier alvast enorm veel zin in, laat dat duidelijk zijn.

Bon, drie klassen dus, later meer nog, elk goed voor een eigen speelstijl, en elk nog eens goed voor 8 skills per klasse. Daarnaast heeft elke klasse zijn eigen healing mechanic door (gewoon) zijn skills te gebruiken, aangevuld met perks en modificaties. Deze mix van powers, met korte herlaadtijden, en het gebruik van vuurwapens, er zijn er meer dan honderd in het spel, moet garant staan voor brutale en unieke combat. In het begin had ik zoiets van jaja, dat heb ik al meer gezien en gehoord, maar na een hele dag gamen was ik helemaal mee. De combat is lekker vlotjes, dynamisch en afwisselend. Ook voelde mijn personage heel mobiel aan (niet zo log als in Gears-games) waardoor ik me vlot kon verplaatsen over het strijdtoneel. Ook het heen en weer switchen tussen third person-view, sniper view en het gebruik van mijn powers verliep zonder horten en stoten. Een pluim voor het vloeiende camerawerk hier.

De wapens, gaande van shotgun, SMG, assault rifle, handwapen en vette sniper, al dan niet met een buitenaards tintje, om er maar een paar op te noemen zien er niet alleen cool uit maar klinken ook anders, net als hun terugslag trouwens. Ook de speciale effecten en bijhorende geluiden die bij je krachten horen, mogen er trouwens best wezen. Van waar die powers komen? Zonder al te veel te willen spoilen heeft het iets te maken met de gevolgen van de calamiteit die Enoch in zijn greep heeft. Het is niet dat je een soort van superheld bent die met die speciale krachten op de planeet werd gedropt om de mensheid te redden.

Devestator is zo'n beetje de tank van dienst.

Dynamische combat

Je kan de game helemaal alleen spelen, of je kan met anderen samenspelen. En het leuke is dat de dynamiek tussen de verschillende klassen goed werkt, en zelfs plezant is. Voor je het weet heb je een perfect trio dat powers combineert alsof het heel hun leven niets anders gedaan heeft. Ook al omdat ze plezant zijn om te gebruiken en de speciale effecten die erbij te pas komen, schitterend in beeld worden gebracht. Zo kreeg ons trio een aantal bazen voorgeschoteld waarin samenwerken superbelangrijk was. Terwijl Randy de baas in bullet time trachtte te houden, was het aan ons om hem vol lood te pompen. Wanneer de slechterik dan een schild opwierp om zichzelf te healen, was het mijn beurt om met mijn kinetic interrupt dat schild te doorbreken, waarna Randy en onze Franstalige Pyromancer hem letterlijk het vuur aan de schenen legden.

En tussen al die hectiek en samenwerking door, moesten we ook de speciale (elektrische) moves van de baas in de gaten houden. Maar ook de bazen van de side quests zijn best pittig. Met onze grote muil hadden we iemand beloofd dat we haar het hoofd van de baas, letterlijk dan, zouden serveren. Wisten wij veel dat die kerel vuurtornado’s kon oproepen… Dus naast dat heerschap zelf en zijn ads moesten we ook diverse vuurtornado’s ontwijken, en dat alles in een kleine ruimte…

De dynamiek tussen de verschillende klassen werkt.

Daarnaast is er nog het loot-effect. Niet alleen liggen er her en der kisten met gear, wapens of munitie maar ook door het neerknallen van tegenstanders kan je loot verzamelen. Het deed mij, en ook heel wat anderen trouwens, denken aan een combinatie van Destiny 2 en Borderlands 3, wat op zich een schoon compliment is vind ik persoonlijk. En als er iets is waar ik persoonlijk op kick in RPG’s dan is dat het feit dat je ventje er in het begin als een nobody uitziet, maar na een tijd als je al wat ervaring hebt opgedaan en vette(re) loot hebt verzameld, hij er meer badass gaat uitzien. En ja de game bevat ook epic en legendary gear en wapens werd ons verteld.

Maar, en daar wees het team nadrukkelijk op, Outriders gaat niet de Games as a Service-tour op. Er komen dus geen loot boxes, sowieso verboden in ons land, ook geen pay to win shortcuts en je kan dus rekenen op de volledige spelervaring zoals zij dat voor ogen hadden.

De Pyromancer is een vurige kerel, letterlijk dan.

Intense shoot-outs

Bij aanvang zien de omgeving en de bijhorende fauna en flora er nog feeëriek en kleurrijk uit, maar dat verandert al snel wanneer de Anomaly toeslaat. Daarna lijkt het wel alsof je in een combinatie terechtkomt van de loopgraven uit de twee Wereldoorlogen, aangevuld met kapotgeschoten steden en dorpen zoals we die kennen uit de beelden uit Irak of Afghanistan. Het was de bedoeling van de makers om een brutale spelomgeving te creëeren, en in dat opzet zijn ze wel geslaagd. Zowel de binnen- als buitenlocaties zijn afwisselend genoeg en uiterst geschikt voor intense shoot-outs. De levels werden ook als dusdanig opgebouwd dat je voldoende cover hebt, en tussen covers kan switchen.

Het ene moment was ik volop aan de slag met mijn makkers in een gesloten warehouse, het andere moment in open lucht tussen de brokstukken van wat ooit een dorp of nederzetting moet zijn geweest. Aan tegenstanders, zowel menselijk, monsterlijk als gemuteerd én voorzien van diverse wapentuig geen gebrek. Vertellen dat de AI van deze lastposten stevig was, is misschien overdreven. De moeilijkheidsgraad lag hem vooral, vond ik toch, in het feit dat ze telkens in groten getale op ons afkwamen, en dit vanuit diverse hoeken van de map. Het was bij momenten dan ook best hectisch, en op het juiste moment de juiste keuze maken tussen powers en wapens.

Tussen de vele gevechten door kon ik mijn overtollige gear verkopen in lokale nederzettingen waar de weinige overlevenden een (mens)waardig bestaan trachten uit te bouwen. Deze plekken zijn de place to be om gear te versjachelen, side quests op te rapen, te herbevoorraden of andere stuff aan te schaffen die ik denk nodig te hebben op mijn trip. Een oase van rust voor ik weer het strijdgewoel werd ingeworpen zeg maar. Later in de game werd ons verteld, zal je ook over een volledig personaliseerbare en upgradebare truck beschikken, een beetje zoals die beesten uit de Dakar Rally, die als minihub dienst zal doen. Het leuke is dat je dan in de multiplayer spelmodi, welke dat ook moge zijn, met je makkers in een soort van konvooi over de map zal kunnen scheuren.

 

Releasedatum
Q3 2020

Conclusie van Praga

Ik heb me super goed geamuseerd met de drie uur durende demo, die ik trouwens drie keer heb uitgespeeld. De combat is intens, en de mix tussen powers en wapens, én je makkers werkt vlotjes. Maar ook alleen trok ik meer dan mijn streng en was het al even plezant. Nu de game helemaal uniek noemen vind ik (voorlopig) een brug te ver. Outriders heeft elementen uit Destiny 2, Gears of War, Borderlands 3, The Division 2 en volgens sommigen ook wat Anthem (al ben ik het met dat laatste niet eens), maar de makers hebben er wel voor gezorgd dat hun donker en grimmig scifi-universum, dat vanaf scratch werd opgebouwd, voldoende in huis heeft om de speler te kunnen boeien. Grafisch viel het best wel mee, zeker wat betreft de animaties, maar als je als studio Outriders aankondigt als een game voor de volgende generatie consoles, dan is er toch (op grafisch vlak) nog werk aan de winkel. Nogmaals, ik kreeg enkel de eerste drie uur van de game te spelen, en de release ligt pas rond de feestdagen. Dus de heren en dames van PCF hebben nog meer dan tijd genoeg om de game af te werken. Ik heb er alvast enorm veel zin in, laat dat duidelijk zijn.