Lost Sphear

Lost Sphear

Melancholie en verlossing

za 28/10/2017
Gepreviewed door Ronald
0 reacties

Na I Am Setsuna heeft Square Enix de smaak helemaal beet om weer lekker ouderwetse isometrische rpg's te lanceren. En dus schakelden ze studio Tokyo RPG Factory in voor een tweede project: Lost Sphear, een game waarin melancholie en verlossing de boventoon voert.

Als je in de zomer van 2015 al een fan was van I Am Setsuna, dan heeft Square Enix een nieuwe verrassing voor je in zijn mouw. De nieuwe interne studio die die game maakte, Tokyo RPG Factory, werd namelijk specifiek opgericht om JRPG's op de markt te brengen die de unieke spirit van Squaresoft en Enix' rpg's uit het 16-bit-tijdperk, zoals Chrono Trigger en Secret of Mana, naar hedendaagse hardware katapulteren. Zoals in hun tweede project Lost Sphear, dat begin 2018 wordt verwacht en dat dezelfde schilderachtigheid en melancholie uitstraalt als die zonet genoemde Super NES-titels, maar al te oubollige concepten tegelijkertijd moderniseert.

Tactisch knokken

Zoals, bijvoorbeeld, het combatsysteem. Dat is in Lost Sphear - de nostalgische aanpak van de titel indachtig - turn-based, maar de ontwikkelaars pasten daar wel een moderne, aparte visie op toe door je de mogelijkheid te geven om je personage zich voor de aanval te laten voortbewegen over het slagveld, en je positie te kiezen. Dat voegt niet alleen dynamisme toe aan de game, maar het geeft ook een tactisch element: een rake slag gooit je tegenstander achteruit, zodat je ook hèm in een nieuwe positie dwingt. Het maakte dat de ongeveer twee uur uit de game die ik speelde op de kantoren van Square Enix' Belgische verdeler BigBen Interactive alvast een paar memorabele gevechten opleverden.

Geheugenverlies

Lost Sphear gaat over herinneringen: over hun kracht, maar ook hun verdomde vluchtigheid. De plaatsen en personen uit zo'n verloren herinneringen verdwijnen in de fictie van Lost Sphear achter een witte, sneeuwachtige sluier die over de spelwereld hangt, naar een Limbo dat de Lost heet. De enige manier om die witte vlekken op de kaart weer weg te vagen is door artefacten over het hele landschap te activeren. Maar die verlenen jou, en je vierkoppige groep, ook weer nieuwe magische krachten. Die party bestaat uit de 16-jarige Kanata, die de protagonist in de vertelling is, diens vrienden Lumina en Locke, en een oudere man met de naam Van. Samen proberen ze in de korte demo die ik speelde, en die zich ergens in het begin van de tweede akte van het verhaal situeert, Kanata's geboortestad Elgarthe terug te halen uit de Lost, en ook andere plaatsen in het land weer te ontsluieren.

Ik, Robot!

Het bereiken en activeren van artefacten kan vaak niet zonder dat je zijqueestes tegenkomt, en vijanden moet zien te verslaan. Die knokpartijen zijn de grote kracht van Lost Sphear. We hadden het zonet al over die dynamische positie die je kunt innemen, maar er is meer aan het handje. Tijdens een gevecht krijg je de drieëenheid aanval - magie - items tot je beschikking, net als in een doorsnee JRPG uit de jaren 90, maar de keuze binnen die drie items is erg ruim, en er zijn onder invloed van artefacten ook 'enhanced' vormen van aanvallen mogelijk. Sommige items of aanvallen zijn 'ranged', waardoor je meerdere tegenstanders op hetzelfde pad of binnen dezelfde zone met één enkele aanval tegelijkertijd kunt raken. Maar opgelet, want ook je medestanders binnen die zone worden dan mee geraakt. Op ieder moment kun je je personages ook in hun Vulcosuit hijsen, een soort mechanisch exoskelet dat je extra kracht en bescherming geeft. Al loop je ook mechanische tegenstanders tegen het lijf waartegen je die robotkostuums gewoon nodig hebt.

 

Conclusie van Ronald

Mijn speeltijd was kort, maar hij duurde lang genoeg om te zien waar de echte kracht van Lost Sphear ligt: niet in het nogal doorsnee verhaal, wél in de fenomenale combat, de feeërieke decors en de opzwepende muzikale score.