Just Cause 4

Just Cause 4

Drie uur met de game... en de schade loopt al op in de miljoenen

do 08/11/2018
Gepreviewed door Raf
0 reacties

De eerste Just Cause was een sterke ietwat ondergewaardeerde open wereld game dat je personage de mobiliteit van een superheld gaf, zonder daarmee zijn liefde voor vuurwapens en explosies op te offeren. Elke volgende legde de lat weer iets hoger en bij nummer 4 heb je een sniper-scope nodig om ze te zien. Ik speelde drie uur met een versie die zo goed als klaar is en daarvan hier mijn verslag.

Ik heb altijd een plekje in mijn hart gehad voor Just Cause. Ik dacht er altijd wel even mee te klooien en altijd speelde ik ze tot aan het gaatje uit. Met plezier. Niet dat het verhaal zo sterk was, of de spelwereld zo overtuigend, zelfs de hoofdrolspeler ging me pas in de derde boeien. De game had echter een manier om je telkens weer tot een nieuw – vaak zelfgekozen – doel te motiveren. Je zou nog even die zone bevrijden, dat voertuig unlocken, die heel specifieke en creatieve aanpak van een vijandelijke basis tot een bevredigend einde brengen,…. Er was - zoals mijn moeder zo vaak zuchtte - altijd wel iets.

Just Cause 4 is vooral... Just Cause! Met een nieuw decor en toeters en bellen.

Just Just Cause

Dat is er ook weer in deze Just Cause 4. We prikken beleefd glimlachend door de meeste praatjes van de ontwikkelaars heen. Ook al zijn het extreem toffe peren die als ze in vorm zijn, van een presentatie een live sketch-show kunnen maken. Het verhaal is beter, zit beter in de hele spelwereld ingewerkt, maar zal nog steeds geen scenarioprijzen winnen. Die spelwereld probeert elke zoveelste missie van wat kaderende dialoog of urgentie te voorzien, maar ook dat overstijgt zelden het clichématige. En de basisformule: het loswrikken van regio na regio uit de klauwen van een aanvankelijk oppermachtige vijand: die geeft uiteraard weer present. Just Cause 4 is vooral Just Cause. Met een nieuw decor en een paar nieuwe toeters en bellen. Precies zoals ik en samen met mij een paar miljoen fans, dat het liefste hebben. Heftige nieuwe toeters en bellen wel.

Deze keer is het persoonlijk

Oké, klinkt sympathiek, maar niet echt enthousiasmerend. Mijn fout. Want ik had maar een paar uur nodig met Just Cause 4 – verdeeld over een paar uur in het begin van de game en een klein uur om te experimenteren met alles unlocked – om er weer helemaal in te zitten. Ken je die zin die actiefilmtrailers sinds midden de jaren negentig niet meer durven gebruiken “This time it’s personal”? Wel in videogames zit daar blijkbaar nog geen sleet op. Wat volgt tapt uit hetzelfde vaatje, want deze keer gaat Rico op zoek naar zijn mysterieus verdwenen vader. Die wordt vermoedelijk ergens gevangengehouden door de nodeloos sinister genaamde Black Hand, de grootste private militaire organisatie ter wereld. En die heeft uiteraard het hele eiland fictieve Solis onder zijn hiel. Daarbij moet ik wel even opmerken dat die Black Hand heel wat minder clichématig een equal opportunity werkgever is. De aanvoerster heet Gabriella Morales en haast de helft van de vijanden schreeuwt je met een vrouwenstem toe.

Sterk is de speler met een raketwerper in zijn virtuele handen die een drie verdiepingen hoge kerosinetank ziet en bij zichzelf denkt “die laat ik maar eens effe mooi staan”.

Kaboom baby!

Zie ik je om al dat platgetreden padbewandelen met je ogen rollen? Snob! Deze game gaat voor de Die Hard-vibe van toen Die Hard nog goed was. Je wordt een uitgestrekte en visueel aangenaam gevarieerde speeltuin ingedropt en krijgt daar een buffet aan missies en uitdagingen waarmee je telkens weer wat dichter naar de endgame toewerkt. Je kaapt voertuigen en helikopters in volle vaart … ach ook hier voer ik graag weer die filmtrailers op. Die uit de jaren ’80 nu, waarin alle actie en explosies in een minuut geprakt werden. Wel in Just Cause 4 kan wie dat wil, datzelfde spektakelmomentum uren en uren aanhouden. Tenzij je meer sneaky te werk wil gaan. Of juist heel creatief … om uiteindelijk altijd weer met zoveel mogelijk explosies, puin en vernieling te eindigen. Want sterk is de speler met een raketwerper in zijn virtuele handen die een drie verdiepingen hoge kerosinetank ziet en bij zichzelf denkt “die laat ik maar eens effe mooi staan”.

Ik reed vrij dicht achter één van de tornado’s aan en zagen hoe die - ook weer volgens real-time phyisics - voertuigen en gebouwen in zijn windhoos opzoog.

Tank met luchtpost

Voertuigen kapen of met de luchtpost op je positie laten droppen is één van die typische dingen waar Just Cause 4 zijn gameplay mee stroomlijnt. Een van de andere dingen heet je grappling hook. In combinatie met je parachute of wingsuit geeft die je niet alleen een mobiliteit die Batman terug naar de tekentafel dwingt, maar scoort nu nog meer opties om je in en buiten combatsituaties tot extreme creativiteit en prettig gestoord experimenteren aan te zetten. Je plakt er boosters (mini-straalmotoren) mee op vijanden of voorwerpen, linkt voorwerpen met een onbreekbare elastiek aan elkaar of voorziet voorwerpen (of mensen) van een ballon.

Pimp je grapple

Hoe die elastiek zich moet gedragen (op commando zijn uiteinden naar elkaar trekken of automatisch), wanneer die ballonnen voor vol opwaarts vliegend of zwevend vermogen moeten gaan, hoe hard, lang en met welk eindresultaat die boosters geactiveerd worden,… je kan alles tweaken en in makkelijk bereikbare presets onderbrengen. Ik imiteerde het experiment van de ontwikkelaars waarbij die een tank met zes ballonnen van de grond lieten zweven en met een paar boosters aan de achterkant een aandrijving kreeg, om daarmee ‘in stijl’ een vijandelijke bergbasis binnen te walsen. Het lukte me net zo goed als hen, in amper tien minuutjes klooien. Daarna werd het plots heel moeilijk om mijn omgeving niet af te speuren naar voorwerpen waar ik op los kon gaan. Net zoals ik herhaaldelijk werd neergemaaid door vijanden die ik heel makkelijk overhoop had kunnen schieten, maar nee, ik moest het weer ‘speciaal doen’. Nog iets dat mijn moeder altijd zei trouwens.

Toegegeven, ministraalmotoren en een tank die je aan zes ballonnen de lucht in kan tillen is niet realistisch, maar wanneer je dat even als hightech ziet, komen de meeste andere natuurkunde wetten vrij geloofwaardig over.

Onvoorspelbaar en onvoorstelbaar

Helemaal precies op dezelfde plek als die ontwikkelaars kwam ik uiteindelijk niet in die basis terecht, maar dat heeft vooral te maken met de fysicaregels waarnaar nagenoeg elk voorwerp in de spelwereld van Just Cause 4 luistert. Dat zorgt voor voldoende voorspelbaarheid om vaak met het gewenste, of uiteindelijk toch verklaarbare resultaat te experimenteren. Tegelijk zijn er ook genoeg onvoorspelbare factoren. Schiet die raket in die kerosinetank en je weet dat ze zal ontploffen. Je weet echter niet met zekerheid het effect van de schokgolf of het traject en de kracht waarmee de brokstukken rondvliegen. Toegegeven, ministraalmotoren en een tank die je aan zes ballonnen de lucht in kan tillen is niet realistisch, maar wanneer je dat even als hightech ziet, komen de meeste andere natuurkunde wetten vrij geloofwaardig over.

Global warming

Een laatste punt waarover ik het bij Just Cause 4 mag en moet hebben zijn de extreme weerseffecten. Ik reed vrij dicht achter één van de tornado’s aan en zagen hoe die - ook weer volgens real-time phyisics - voertuigen en gebouwen in zijn windhoos opzoog. Dat maakt het verdomd moeilijk om je standaard grapple-hook-parachute-manoeuvres bij in de buurt te doen. Net zoals bij die windkanonnen waarmee de vijand die tornado’s uit de buurt van zijn basis probeert te houden. Die wervelwinden zijn overigens maar een van de in totaal vier totaal losgeslagen natuurfenomenen in de game. Elke klimaatzone heeft er een. Die tornado hoort bij de grasvlakte, sneeuwstormen bij de ijzige bergen, zandstormen in het dorre noordwesten en tropische stormen (denk bliksem) in de jungleregio.

 

Releasedatum
04/12/2018

Conclusie van Raf

Maak een zin met ‘Just Cause 4’, ‘op kruissnelheid zitten’, ‘lat weer heel wat hoger’, ‘teveel plezier bij creatief experimentele vernielzucht’ en je hebt zowat de conclusie van mijn hands-on. Deze game zal het opnieuw weer met wraakroepend minder publiciteit moeten doen dan het verdient, maar dat zal de fans worst wezen.