"Ik speelde Cyberpunk 2077 en het was in-druk-wek-kend!"

"Ik speelde Cyberpunk 2077 en het was in-druk-wek-kend!"

"Ik speelde Cyberpunk 2077 en het was in-druk-wek-kend!"

Het is gebeurd! Ik heb Cyberpunk 2077 gespeeld. Vier uur lang, of liever vier uur (te) kort. Want hoewel ik de makers verschrikkelijk dankbaar ben voor deze hands-on, deze game is zo groot en diep, heb ik hoogstens wat gesnorkeld in de oceaan die Cyberpunk 2077 heet.

Het eerste wat je doet wanneer je op ‘new game’ drukt is je achtergrond of backstory kiezen. Er zijn er drie. Nomad, Street Kid en Corpo. Nomads zijn vrije zielen, nergens aan gebonden, behalve dan aan eerlijkheid en integriteit. Street Kids geloven in de wet van de jungle waar de sterkere de zwakkere opvreet en dat moet zowat de enige wet zijn die ze (nog) niet overtreden hebben. Corpo’s zijn zeldzamer. Immers weinigen verlaten de wereld van de megabedrijven met hun leven of geest intact. Ze manipuleren regels, informatie en geloven niet in fair play, enkel in winnaars of verliezers. Yep, ik koos voor Corpo.

Size does matter, ook in Cyberpunk 2077...

Goed, ik heb mijn backstory, nu mag ik mijn personage kiezen. Ik ga voor de mannelijke optie en krijg absurd veel cosmetische opties om helemaal naar mijn voorkeur kneden. Dat gaat ver, want hoewel dat nu nog niet te tweaken was, zag ik al wel een setting voor ‘penis’ en ‘schaamhaar-stijl’. Owkayyyyy… Volgende en laatste onderdeel voor het startschot: punten verdelen over je vijf attributen: body, intelligentie, reflexen, technologie en cool. Mensen die me kennen zal het niet verbazen dat ik zwaar inzette op cool, maar ik deed dat hier vooral omdat de stealth daaraan vasthangt.

Er zijn absurd veel opties om je personage te personaliseren. 

Bij elk nieuw level dat je bereikt, kan je een punt aan een van die attributen toevoegen én een perk kiezen uit twee heel uitgebreide perk-trees per attribute. Dat maakt tien van die perk trees in totaal met telkens pakweg twee dozijn of meer van die perks. Te veel keuze dus, zeker als je weet dat ik vlak voor ik mijn hands-on tijd volmaakte pas level 3 bereikte. Misschien was het eerder pootjebaden dan snorkelen wat ik Cyberpunk 2077 deed.

Mensen die me kennen zal het niet verbazen dat ik zwaar inzette op cool, maar ik deed dat hier vooral omdat de stealth daaraan vasthangt.

Het gaat reeds goed fout in de proloog

Maar goed, het eerste hoofdstuk van de game mag je als een proloog zien die volgens mij verschilt afhankelijk van de backstory die je koos. Als Corpo werk ik voor de Arasaka-corporatie die op dat moment in volle crisismode draait. Er is in Frankfurt iets gruwelijks misgegaan. Mijn directe baas is een eikel, vooral bezig met interne machtsspelletjes en dwingt mij daarin mee te spelen. Een onmogelijke en gevaarlijke positie.

Ik krijg de opdracht contact op te nemen met Jackie, een louche figuur én een vriend van me, die ergens in een club kantoor houdt. Het plannetje van mijn baas lijkt echter te lekken als een parlementariër. De handlangers van zijn rivaal duiken op en wissen alle corporate software die mij tot dan boven het gewone klootjesvolk tilde. Miserie troef dus.

Het schieten, wel met lichte aim assist, voelt vrij standaard aan. Al kan dat liggen aan het feit dat ik met een controller moet spelen.

Heerlijke combat

In de uiteindelijke game volgt dan een montage die zes maanden tussen die proloog én het échte begin van de game samenvat. Die kreeg ik in deze hands-on om spoiler- en andere redenen nog niet te zien. Enfin, zes maanden later dus. Ik zit krap bij kas en lijk semicriminele klusjes te doen met Jackie als vaste partner.  Maar eerst ga ik door een VR-tutorial. ‘Gepersonaliseerd’, lees: gehacked door T-Bug, blijkbaar een van mijn andere kennissen.

De combat is verrassend vlot en sterk uitgewerkt. 

Ik leer schieten en dat voelt vrij standaard aan. Wel met lichte aim assist, al kan dat liggen aan het feit dat ik met een controller moet spelen. Daarna mag ik vechten met blote vuist en zwaard. Dat is verrassend vlot en sterk uitgewerkt. Met blokken, ontwijken, lichte en zware aanvallen, counters, tactisch omspringen met je stamina enzovoort.

Doe mij maar stealth en hacken

Stealth wordt vergemakkelijkt door vijanden, camera’s en andere zaken te taggen, en nog meer door het onderwerp van de volgende tutorial: hacken. Een complex gameplaymechanisme dat niet altijd met evenveel succes naar een gestroomlijnde besturing wordt vertaald. Er zit iets van Watch Dogs in, maar het gaat dieper. Je doet het om je leven makkelijker te maken of om vijanden af te leiden.

Stealth wordt vergemakkelijkt door vijanden, camera’s en andere zaken te taggen.

En omdat die vijand dikwijls zelf ook propvol elektronische upgrades zit, kan een speler die daar zwaar in investeert, een vijand zijn collega laten roepen om vervolgens de pin uit zijn eigen granaat te trekken. Voor een easy double kill vanop veilige afstand. Dat lukte me enkel in de tutorial, in mijn hands-on deed ik vooral afleidende hacks en één malware-neutralisatie.

Terug in uw kot bomma!

In mijn eerste missie moest ik een verdwenen persoon opsporen. Jackie stuurt terwijl ik me door de autoramen vergaap aan Night City, een wereld vol high tech en low life. Ik klooi ook wat met de zeven radiozenders en ben uiteindelijk blij dat ik hem gewoon kan afzetten. Er zijn maar zoveel indrukken die een mens tegelijk verwerken kan.

Je kan saven, maar de checkpoints liggen op de juiste plek.

In een smerig stuk van de stad waar we de verdwenen jongedame hopen te vinden, stappen we een smerig gebouw binnen. Terwijl we met getrokken wapens door de gang sluipen komt een vrouwtje verbaasd naar buiten. Voor haar eigen veiligheid wuif ik haar discreet terug naar binnen. Cool.

Was dat nu een tiet of niet?

Ik heb blijkbaar nog niet genoeg in stealth geïnvesteerd om de vijanden die we vinden ongezien te omzeilen of puur met sluipmoorden uit te schakelen (non-lethal is een optie en hun lichaam verbergen ook). Uiteindelijk komt het op knallen aan, maar we overleven het. In wat een slachthuisorgaankliniek lijkt, vinden we twee lichamen in een oude badkuip gevuld met ijs. Onze klant is daarbij en leeft zelfs nog een beetje. Ik til haar naakte lichaam uit bad en het zegt iets voor de game dat ik niet echt veel aandacht heb voor haar fraaie borst daar onderaan in mijn blikveld, maar het arme kind zo snel mogelijk uit deze hel wil halen.

Het politiesysteem dat de arm der wet op je afstuurt als je iets mispeutert staat nog wat te scherp. Alsof je meteen 4 sterren in GTA probeert af te schudden.

Naar de dokter voor high tech-upgrades

Wanneer ik na afloop mijn appartement terug binnenstap is dat het officiële einde van de missie. Ik mag een punt aan mijn Cool-attribute toevoegen en als perk kies ik uit de Cold Blooded-perk-tree, de optie om met messen te gooien. Stealth weet je wel. Ik ga slapen, ontwaak, neem een douche en zoek Jackie op. Die heeft alweer een nieuwe job en deze lijkt het verhaal echt af te trappen. Op zijn aanraden passeer ik eerst langs een illegale dokter. Die gaat me een high tech-upgrade voor m’n oog geven en laat me even door zijn catalogus browsen voor eventuele andere implantaten.

Mijn lichaam telt maar liefst 19 slots voor augments. 

Zo ontdek ik dat mijn lichaam maar liefst 19 slots telt voor die augments, verspreid over hoofd, ledematen, bloed- en zenuwstelsel, enzovoort. En elk daarvan is nog te tweaken met één, twee of drie mods. De goeie dokter heeft er een dozijn in stock, maar ik kan me er maar een permitteren. De andere zijn ofwel te duur of ik heb er de street cred niet voor. Die voer je op door onder andere tussenbeide te komen wanneer een agressieveling op zijn vriendinnetje begint te meppen, indrukwekkende automanoeuvres of andere random gebeurtenissen die je naar eigen keuze negeert of ‘omarmt’.

Hopelijk denken deze cowgirls niet dat ik de stallion ben die ze zoeken...

Ervaren cowgirls zoeken stallions...

Ik mis bijna de auto waar de opdrachtgever van mijn volgende job me in uitnodigt voor een face to face-gesprek. Ik was deze keer wel afgeleid door een nogal expliciet reclamepaneel voor MilfGaard, waar ‘experienced cowgirls’ op zoek zijn naar ‘stallions’. Zelfs na een best lang en ontspannen gesprek met Dexter DeShaun, weet ik nog steeds niet goed wat ik van de uit ballingschap teruggekeerde fixer moet denken. Ik probeer zoveel mogelijk info uit hem te puren via de dialoogkeuzes. De job is complex, gevaarlijk en – zoals dat hoort - via verschillende pistes te benaderen. 

Tijd voor vuurwerk en actie

Ik besluit voor maximum info te gaan voor Jackie en onze kop in een wespennest te steken. Die informatie kost me bijna diezelfde kop, maar ik sluit een deal met een schimmige corpo. Gezien mijn achtergrond ken ik haar wereld en dat geeft me meer bewegingsruimte en dialoogopties. Ik zie haar zwakke punt en besluit haar iets verderop in de missie te verraden.

Een gewelddadige confrontatie is uiteindelijk onvermijdelijk, maar in het vrij massale vuurgevecht dat volgt (met tientallen vijanden en een heavy combat-mech), draag ik toch vooral bij met stealth en hacks. Dat dit zelfs op een beginnerslevel als het mijne mogelijk is, belooft veel voor de impact van je specialisatie in de latere game.

Krachtig dialoogsysteem

De afloop van die eerste missiefase sluit zo perfect op mijn acties en beslissingen aan dat het waarschijnlijk bij heel wat spelers anders zal uitdraaien. Nog een plus voor de game. Op naar fase 2 en die leidt me in de richting van een stripclub waar ik kennismaak met nog maar eens een kleurrijke inwoner van Night City: Evelyn Parker.

Informatie is macht (en kennis) in de wereld van Cyberpunk 2077.

Het gesprek dat ik met haar in een privé-lounge heb toont de kracht van het dialoogsysteem. Waar gesprekken met minder belangrijke personages vrij kort en kunstmatig zijn, reageert Evelyn naadloos en geloofwaardig op mijn dialoogkeuzes. Misschien is zo’n gesprek te lang voor sommige spelers, maar informatie is macht (en kennis) in de wereld van Cyberpunk. Je hebt er nooit genoeg van en de volgende actie laat waarschijnlijk niet lang op zich wachten.

Kijk eens diep in mijn ogen en vertel me wat je ziet...

Te sterke arm der wet...

Of in dit geval wel, want mijn hands-on zit erop en god weet of/wanneer er een volgende komt. Tot zover dus mijn verslag. Ik sluit af met nog wat random observaties. Het politiesysteem dat de arm der wet op je afstuurt als je publiekelijk iets mispeutert staat nog wat te scherp. Alsof je meteen 4 sterren in GTA probeert af te schudden. Eenmaal aan het stuur van een voertuig kan je naar de derde persoon overschakelen.

Night City ziet er in-druk-wek-kend uit!

De map is veel groter dan ik dacht en levendig waar dat moet en niet waar niet. Je kan saven, maar de checkpoints liggen op de juiste plek. Het is natuurlijk eigen aan een cyberpunk-game maar je wordt – zeker in het begin - overladen met informatie. Waarschijnlijk leer je dat na een tijdje beter te filteren. Omdat ik via mijn pc op een pc bij de ontwikkelaar speelde kreeg ik de graphics niet in optimale omstandigheden naar mijn scherm gestreamed, maar dan nog zag Night City er in-druk-wek-kend uit! En nee, ik heb in die eerste uren geen Keanu gezien. Zucht …

 
Releasedatum
11/19/2020
Beschikbaar voor

Conclusie van Raf

Zoals zovelen kijk ik al heel lang en met extreem hooggespannen verwachtingen uit naar deze game, en hij stelde op geen enkel punt teleur. Cyberpunk 2077 verenigt het beste uit GTA en The Witcher in een hardcore cyberpunk-carrosserie op een van de meeste robuuste rpg-chassis die ik ooit bepotelde.

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments