Final Fantasy VII Remake

Final Fantasy VII Remake

"Ik speelde de game in Parijs"

ma 02/03/2020
Gepreviewed door Ronald
0 reacties

Het is tegelijkertijd vanzelfsprekend en gedurfd van Square Enix om een moderne remake van Final Fantasy VII op de wereld los te laten. Aan het origineel - niet alleen een eenzaam hoogtepunt voor de langlopende serie maar voor de ontwikkeling van dit hele medium - hangen minstens een paar miljoen tere jeugdherinneringen vast. Slaagt de langverwachte remake erin om die niet te beschamen? Dat ging ik vorige week voor je checken in Parijs.

In een tijdperk waarin de klassieke definitie van mannelijkheid meer en meer in vraag wordt gesteld, vormen de mannelijke hoofdfiguren in de Final Fantasy-reeks een absolute avantgarde. Kijk naar Cloud Strife, het hoofdpersonage in Final Fantasy VII. Een traditionele mannetjesputter zou 'm verwijfd noemen met zijn piekhaar en zijn emorocker-uiterlijk, en dat is zo'n beetje de definitie van alle Final Fantasy-heerschappen, zeker sinds de games in de jaren 90 naar een 3D-wereld overgingen, met meer gedetailleerde polygoonfiguren.

Cloud ziet er ook in Final Fantasy VII Remake beduidend kinderlijk en een beetje androgyn uit, maar zijn uitgesproken fallische reuzenzwaard compenseert al heel wat. Bovendien houdt hij zich niet in om een groot bakkes op te zetten tegen heerschappen die twee tot drie keer groter en breder dan hem zijn.

Ik heb het dan natuurlijk over Barret, een kolos van een vent die Cloud in het begin van Final Fantasy VII op sleeptouw neemt in een guerrillamissie die moet leiden tot de explosie van een energiereactor in fantasystad Midgar. Cloud vervoegt daarvoor een groep rebellen die de macht van de vileine president Shinra en diens militaire rechterhand Heidegger probeert te breken, en de eerste stap in dat plan waarmee het verhaal van Final Fantasy VII opent in zijn eerste hoofdstuk is - zoals dat betaamt in een beetje ernstig opgevatte revolutie - de vernieling van kritieke infrastructuur.

Op de pauzeknop

Ze worden niet meteen dikke maatjes, Cloud en Barret. Wanneer het viertal (zij twee plus twee figuren die minder prominent in beeld blijven in de rest van het verhaal) zich uiteindelijk doorheen een paar trossen vijanden hebben geploegd en ze klaar zijn om een bom in te stellen op de zwakke plek van de reactor, ontspint er zich volgende conversatie tussen de twee:

Barret (de bom overhandigend): "Bewijs dat je een van ons bent."

Cloud: "Ik ben er maar bij voor de poen."

Barret: "Doe dan je job."

De personages zijn dus niet veranderd: de dualiteit tussen Barrets activisme en Clouds cynische air zat er al in bij de originele game. Alleen werd alles - niet alleen de visuele presentatie maar ook de thema's - nog een eind opgevijzeld ten opzichte van die bron. "We baseerden ons op het originele verhaal, maar gaan dieper in op de personages en thema's", zegt producer Yoshinori Kitase.

Vechten!

Tijdens die initiële rooftocht in hoofdstuk 1 kom je natuurlijk ook tal van vijanden tegen: een paar kleine mechs, gewapende soldaten, shocktroepers, en tegen het einde van de level ook automatische geschutskoepels. Tegen dat moment kun je ook al switchen tussen twee personages, Cloud en Barret, en omvat je 'party' dus één held die met het blanke zwaard vecht en eentje met 'ranged' aanvallen tot zijn beschikking: hij kan dus doelwitten vanop afstand neerhalen.

Beide personages kun je overnemen wanneer je dat wilt (degene die je niet bestuurt wordt door AI aangedreven), en degene die onder je auspiciën zit kun je op twee manieren besturen: in de regel knok je in Final Fantasy VII Remake als in een actie-rpg, behalve wanneer je eventjes (à la Fallout) de tijd vertraagt en je een krachtigere aanval kunt kiezen uit een lijst. "De combat is meer actie-georiënteerd dan in het origineel", zegt game director Tetsuya Nomura

, "maar er is een tactische modus ingebouwd die dichter bij het oude menugebaseerde systeem ligt. De twee gaan in elkaar over wanneer je wilt, wanneer je tenminste de ATB-balk hebt opgevuld. Zo gaan we voor een perfecte mix tussen actie en tactiek."

Dat ATB-systeem (Active Time Battle) gaat helemaal terug tot Final Fantasy IV (1991), maar daarin werd het gebruikt om de turn-based-actie te regelen. In Final Fantasy VII Remake is het eerder een manier om meer complexiteit in je aanvallen te steken zonder dat het de actie stremt. Aan de aanvallen die je kunt gebruiken in dat ATB-systeem is, net als in de originele Final Fantasy VII, ook het gebruik van Materia gelinkt, de magische grondstof in de wereld van deze game: je kent je wapens en uitrusting een waarde toe, waarna er nieuwe opties verschijnen tussen je vaardigheden of magie.

In 't Stad

Na de ontploffing van de generator krijg je, in een tweede hoofdstuk, ook te zien wat je ermee hebt aangericht. Het wordt er je zelfs stevig ingewreven dat je interventie een diepe indruk heeft nagelaten op de inwoners van Midgar, en er zijn ook slachtoffers gevallen als 'collateral damage' door de rondvliegende brokstukken na de explosie. Wanneer je praat met de bewoners zul je ook niet alleen maar blijken van bewondering horen voor je groepje, dat door de propagandamolen van de president wordt neergezet als een troepje eco-terroristen.

De vlucht uit de stad is bovendien niet zonder gevaren (je komt onder meer sterkere tegenstanders tegen, met een schild waarop je gewone aanval afketst), en in je uittocht krijg je meer inzicht in hoe zee eruitziet en is opgebouwd. "Je zult de stad volledig beleven", zegt Nomura. "Niet alleen in zijn geleding, maar ook in de levens van de inwoners."

In 1997 brak de originele Final Fantasy VII in veel opzichten met wat spelers gewend waren van een game in de toen al een decennium lopende reeks. Een vibe van bredere menselijkheid kwam in plaats van de eigenlijk nogal eenvoudige persoonlijke queeste die centraal stond in de voorgangers. Ook was het de eerste game uit de reeks die loskwam van klassieke fantasy, en voor een cyberpunk-achtige setting ging. Die laatste zul je erg nadrukkelijk zien terugkeren in de interpretatie van Midgar in deze remake.

"We hebben het hele project opgedeeld, en besloten om het volledige eerste deel te doen plaatsvinden in Midgar", zegt Kitase. "We dompelen de speler onder in die duistere cyberpunk-achtige wereld, een herinterpretatie van het Midgar uit het origineel. Daarom hebben we er ook geen fotorealistisch weergegeven stad van gemaakt: je zult merken dat we getrouw zijn gebleven aan de esthetiek van de stad uit het 23 jaar oude origineel."

Tegen de baas in

Kitase zegt dat de Final Fantasy VII-remake ongeveer de speellengte zal hebben die je vandaag gewend bent in een genummerde Final Fantasy-game. Maar in de aanloop naar een bossfight tegen de Airbuster, een reusachtige mecha-robot die zit te wachten in een deel van het zevende hoofdstuk dat ik mocht voorspelen, merk ik toch dat de makers flink met de deegrol bezig zijn geweest wat de content van de game betreft.

Voordat je de tegenstander aanpakt bestorm je een complex met controlekamers die de assemblage van de reuzenrobot regelen, en telkens kun je daar naar keuze een aantal van zijn onderdelen (waaronder componenten die hem sneller of net krachtiger maken) naar de schroothoop verwijzen. Een interessante aanpak, ware het niet dat je tegen het moment waarop de eigenlijke confrontatie kan worden aangevat liefst viér van die kamers achter de kiezen hebt. Het voelt een beetje als vulsel.

De eigenlijke strijd was dan weer wel opwepend, ook al omdat ik in de demo ondertussen drié protagonisten onder mijn duimen had: Cloud, Barret en Tifa, die magische aanvallen toevoegt aan je repertoire. Na een nieuwe door de ontwikkelaars opgelegde sprong, naar hoofstuk tien, kwam ook de onvermijdelijke Aeriss erbij, die eveneens magische aanvallen kan uitvoeren (maar dan eerder vanop afstand), maar vooral dient om de anderen te ondersteunen en in leven te houden. "Ieder personage heeft zijn eigen speciale vaardigheden, en je kiest daar zelf uit welke aanpak er zal primeren in de strijd", zegt Nomura.

En dan... Sephiroth

Confrontaties met de boze magiër Sephiroth, die pas later volgden in de originele verhaallijn, zaten nog niet in de demo. Maar tijdens een korte sequentie in hoofdstuk 2 krijg je hem al wel te zien: Cloud wordt er zelfs eventjes mentaal door verlamd, wat je ook voelt in de opzettelijk naar strompelingen teruggedrongen besturing die de game tijdens die sequenties aanneemt. Dat is een courante verhalende aanpak vandaag, maar bestond nog niet toen de originele game verscheen. En zo zul je nog tal van dingen ontdekken aan Final Fantasy VII Remake, zegt Kitase, die drieëntwintig jaar geleden niet in de eerste game zaten. "We gaan verder dan wat mensen zullen verwachten van zelfs een volledige remake van een videogame: het is een gloednieuwe rpg gebaseerd op een drieëntwintig jaar oud design."

 

Releasedatum
10/04/2020

Conclusie van Ronald

Het ziet er om te stelen uit, de actie is (gelukkig!) snediger dan het menu-gebaseerde systeem van de game uit 1997, en er is - niet te vergeten - voice acting! Mijn nogal pertinente vraag uit de inleiding kan natuurlijk nog niet ten volle worden beantwoord op basis van een demo van drie uur: the proof of the cake is in the eating, en ik heb nog maar een kleine brok achter de kiezen. Maar geïntrigeerd ben ik wel, op een licht voorgevoel na dat de content wat is opgerekt.