Fallout 4 begin je vlak voor de nucleaire holocaust die de post apocalyptische setting van deze games veroorzaakt. Je kiest voor het personage van een jonge huisvader of –moeder, bepaalt je uiterlijk, je typische Fallout-stats en na een dramatische maar zelf te ontdekken intro kom je in een van de bekende atoomschuilkelders, meer bepaald: Vault 111 terecht. En daar kom je 200 jaar later weer uit. In tegenstelling tot eerdere Fallout-personages groeide je niet in zo’n vault op, maar bracht je de tussentijd in een winterslaap door. Je ‘herkent’ dus nog enigszins het Boston en omstreken aan de Noordoostkust van de VS, dat je ‘gisteren’ verliet. Een regio die – als afgaan op de begroeiing en minder mistroostige graad van destructie – er minder van langs kreeg dan Washington uit Fallout 3.
Het zalige ploeteren
Fallout 4 is nog steeds een single player gebeuren, maar de speler die gezelschap zoekt kan deze wereld met een Duitse scheper doorploeteren. Een hond die je handige commando’s kan geven in zowel combatsituaties als momenten dat je zelf niet helemaal dat schuurtje in wil wandelen om dat item te gaan oprapen. De hele game laat zich in first en third person spelen en voor de kenners: het tactische semi-turn based VATS-systeem is terug. Er is nog niets gezegd over de oppervlakte van de spelwereld, maar hij ziete er in ieder geval bloedmooi uit … voor zover je dat van een post-nuclaire woestenij kan zeggen. Een uitgestrekt oord dat helemaal bezaaid is met ontelbare verschillende items die haast allemaal over een of meer onderdelen beschikken die je kan gebruiken in het craftsysteem.
Optioneel … in theorie toch
Dat craften is optioneel, maar wat je hier met wapens en later in de game met je pantserpak zal kunnen doen, blies ons toch van onze sokken. Net zoals de mogelijkheid om op meerdere plekken van de spelwereld een vestiging te bouwen. Je zet huizen neer, zelfgemaakte generators die je met bedrading aan zelfgemaakte lampen of zelfgemaakte geschutskoepels verbindt. Je kan zelfs caravaanroutes tussen je nederzettingen organiseren.
Ook dat is allemaal optioneel … maar veel te aantrekkelijk om er geen uren en uren en uren in te investeren. En wat dacht je van de PiPBoy-app die je via je tablet of smartphone een van de leukste, meest gepaste tweede-scherm toepassingen belooft die we ooit in een game te zien kregen. En dan hebben we het nog niet over de ‘echte’ PiPBoy gehad waar je telefoon in past.
