Een dag uit het leven van Agent 47 (Hitman 2)

Een dag uit het leven van Agent 47 (Hitman 2)

Moord op het racecircuit...

vr 20/07/2018
Gepreviewed door Raf
0 reacties

Mijn naam is Agent 47, maar gamers mogen gewoon ‘47’ zeggen. In mijn volgende avontuur jaag ik verder op de Shadow Client. Zegt je dat niets, dan heb je mijn vorige gemist. Jammer, maar geen haar op mijn kale kop dat daar ook maar een enkele ruk om geeft. Je bent nog altijd welkom om me te vergezellen op dit voorproefje van wat je komende november mag verwachten.

Mijn missie? Sierra Knox, de miljonairsdochter van een andere Knox die ook op onze todo-list staat en in mijn uiteindelijke avontuur het tweede doelwit in deze missie vormt. Waarom Sierra ‘verwijdert’ moet worden, daar ga ik hier niet dieper op in. Weet gewoon dat ze mijn aandacht dubbel en dik verdient. Sierra is een gevierde racepilote en vandaag racet ze op een of ander drukbezocht jetset grand-prix wannabe kampioenschap ergens in Miami. Haar om zeep helpen onder het oog van een tienduizendkoppig publiek en een goed geoliede security is lastig, maar zoals jullie ondertussen al weten: lastig kan ook.

Plan A, B, C of D?

Oké, ik sta voor de ingang van het gebeuren. Jezus wat een volk. Sierra moet de volgende race rijden. Ik probeer in de VIP binnen te geraken, maar daar heb ik – nog – geen toegangspasje of de juiste outfit voor. Naar goeie gewoonte verken ik de boel en probeer ik uit mijn omgeving, opgevangen gesprekken en andere informatie potentiële moordmethoden af te leiden. Tien minuten rondwandelen later – dit is weer een verdomd grote zandbak om – heb ik drie mogelijke manieren ontdekt om Sierra naar haar definitieve pitstop te sturen. Ik besluit voor de elegantste te gaan: een ongeluk als gevolg van wat creatieve sabotage.

De puzzel komt bijeen

Op het publieksvee na lijkt het of de tientallen andere personages op dit racekampioenschap allemaal iets te doen hebben. Een overtuigend levendig gebeuren dus. Het is moeilijk om me niet te laten afleiden door opportuniteiten die misschien iets, maar waarschijnlijk niets, opleveren dat me dichter bij mijn doel brengt. Als ik bijvoorbeeld die mascotte-streepje-junkie help kan me dat misschien een binnenweg opleveren naar mijn doel. Maar voor hetzelfde geld is het een stukje in de puzzel van een andere moordstrategie. Ergens voel ik dat er een manier moet zijn om, ergens vanop een ongestoord plekje met een goed overzicht, mejuffer Knox in het dradenkruis van een snipergeweer te manoeuvreren. Maar … ach, misschien is dat niet zo evident met een doelwit dat plankgas tegen pakweg 200 per uur voorbij sjeest.

We komen dichterbij

Ergens in een parking heb ik na wat valse alarmen en een paar stevige hersenschuddingen (als het niet moet, maak ik liever geen onnodige dodelijke slachtoffers) de outfit van een security guard te pakken gekregen. Daarmee raak ik weer een stuk dichter bij de paddock. Ik gebruik het volk als extra camouflage voor de patrouillerende ‘collega’s’ die me zouden herkennen als een verdacht nieuw gezicht. Helemaal bij de wagen van miss Knox geraak ik pas als ik me als barman vermom en met wat cocktailshaken en ‘iets’ uit de keuken, een van Sierra’s teamgenoten een acute aanval van diarree bezorg. Ik volg de sukkel die met dichtgeknepen billen richting toiletten schuifelt.  Wel even uitkijken want sinds heel kort kunnen mijn slachtoffers me hen zien besluipen in de spiegel. En voilà. Toegang tot de pits.

Improviseren om te termineren

Er was geen tijdsdruk, maar ik ben toch een kleine drie kwartier bezig geweest met het verkennen, uitzoeken, afluisteren, ontwijken, uitproberen en improviseren. Ik heb het veilig, koel en voorzichtig gespeeld. Niet dat ik terugschrik van actie, maar ik blijf een hitman, geen commando, SEAL of Delta-barbaar. De uiteindelijke sabotage van Sierra’s bolide is een makkie, maar al het voorafgaande werk was dat niet. Zo gaat het meestal. Ook in die missies dat ik op de duur in elk wc-hokje, kast en koffer een lijk in heb gestouwd. Ik wandel naar de publieksstand en wordt daar getrakteerd op een spectaculair en ‘helaas’ dodelijk ongeluk. Missie volbracht. Job wel done, al zeg ik het zelf.

Wat als …

Ik weet niet of het enkel is omdat dit een voorproefje is, maar na mijn succesvolle actie krijg ik een snelle montage te zien van drie andere manieren waarop ik het had kunnen doen. En natuurlijk is daar dat snipershot bij. Al heb ik in de verste verte geen hints kunnen ontdekken die dat faciliteerden. Ik zie nog een explosie bij de prijsuitreiking waar naar mijn zin iets te veel onschuldigen het slachtoffer bij worden en nog een derde, excuseer vierde manier. Voor mij niet interessant meer, maar voor jullie, die misschien meer uren uit die komende Hitman 2 willen puren wel.

 

Releasedatum
13/11/2018

Conclusie van Raf

Hitman 2 speelt als de voorganger. Op het feit dat deze terug voor de traditionele 1-game in 1-keer-aanpak (en dus geen episodes meer) kiest, is er bijna geen verschil in opmaak, uiterlijk en gameplay. Daar heb ik persoonlijk geen enkele moeite mee. Soms is het beter om het plezier wat te verlengen in plaats van het te veranderen. En in het geval van een serie als Hitman lonkt al jaren het gevaar van versoepelen, versnellen en versimpelen. Fuck that. Hitman 2 lijkt weer net zo stroef, gestaag en complex te worden als dat hoort. Met zes van dit soort uitgestrekte, minstens drie maal herspeelbare levels.