Dying Light 2

Dying Light 2

De toekomst van storytelling in games?

di 18/09/2018
Gepreviewed voor Xbox One, PC, PS4 door Lazlo
0 reacties

Laat me je vertellen over Dying Light 2. De game die mijn persoonlijke 'game of the show' bleek te zijn na drie intensieve dagen gamescom 2018. En daarbovenop ook nog eens de game die de termen 'dynamische storytelling' en 'dynamische spelwereld' naar een heel ander niveau zou kunnen tillen.

Ik weet het: dat zijn heel wat grote woorden bij elkaar voor een intro over een zombie-game anno 2018. Laat me dan ook meteen eerlijk zijn, zodat ik je niet misleid met deze enthousiaste preview; ik had tot voor gamescom dit jaar nog nooit Dying Light gespeeld. Ik wist wel waar de game over ging, en wat zowat de key-takeaways waren van het eerste deel (ja hoor, ik doe altijd mijn research voor ik een game ga bekijken tijdens gamescom), en was tot dusver niet overtuigd dat het helemaal mijn dada was. Zombies? Meh. Parcour? Goh, we hebben toch Assassin's Creed al dat ons een shitload aan straatacrobatie wist voor te schotelen. Open world? Niet bepaald de meest compelling sales pitch voor een game in dit decennium. Het is dan ook maar door wat geschuif en gepuzzel in onze planningen, dat Joeri (onze gamescom-papa die braaf onze jaarlijkse afspraakjes op het evenement regelt) mij of all people deze hands-off demo liet bijwonen. En ik ben hem er uiterst dankbaar voor. Door deze demo heb ik me de eerste game alvast aangeschaft, en ik heb daar nog geen seconde spijt van gehad.

Ijzersterke storytelling

Dus: waarom ben ik zo onder de indruk van deze demo? Eerst en vooral heb ik een zwak voor sterke storytelling. En storytelling is waar deze tweede Dying Light sterk op wil inzetten. Niet aan de hand van uitgebreide cutscenes en een script dat meer pagina's telt dan de Bijbel, maar aan de hand van zijn spelwereld. Jouw acties hebben een grote impact op hoe de stad waarin Dying Light 2 zich afspeelt er net uitziet. Een impact op hoe de bewoners met jou omgaan, wat je net kan en niet kan, en hoe de bevolking zich over het algemeen voelt. Klinkt bekend in de oren. Games als Dishonored speelden zes jaar geleden met dit soort concept. Alleen gaat ontwikkelaar Techland hier echt wel een stapje verder in.

Dat bewijzen ze meteen met deze demo, waar we één kleine actie in de game kunnen analyseren. Middenin de stad staat een eenzame, verlaten watertoren stof te happen sinds de zombieapocalyps die het Dying Light-universum overviel. Beginnen doet de developer met de controller in de hand vanop een duidelijke afstand, zodat we eerst de spelwereld van dit tweede deel kunnen aanschouwen. En dat is al meteen mijn eerste hoogtepunt van deze demo. De gameplay ziet er zo vlot en dynamisch uit, dat ik bijna de neiging krijg de DualShock 4 uit de presentator zijn handen te rukken en er zelf mee aan de slag te gaan. Het freerunnen in de game – dat in deel één al best goed in elkaar zat – lijkt nog beter afgewerkt, en je hebt écht het gevoel dat je door de ogen van een freerunner deze stad aan het verkennen bent. Daarnaast leeft de stad met (ongewenste) activiteiten.

Laat me je vertellen over Dying Light 2. De game die mijn persoonlijke 'game of the show' bleek te zijn na drie intensieve dagen gamescom 2018.

De breindoden zijn terug

Ook deze keer dwalen overal weer zombies rond, al heb ik de indruk dat het aantal breindoden hier toch wat lager ligt dan in de eerste Dying Light. Daar gaat het me nu niet bepaald om, want net als in dat eerste deel, zijn de mensen die de stad bewandelen misschien nog een grotere uitdaging dan de ondoden. Zo duurt het niet lang of de presentator stoot op een groepje bendeleden, die maar al te graag het hoofdpersonage een kopje kleiner zouden willen maken. Gelukkig kan hij door een verlaten, donker gebouw ongezien voorbij het groepje sluipen. Zij het niet dat dit gebouw de slaapplaats blijkt te zijn van de moorddadige snelle zombies die 's nachts pas buitenkomen. Deze kunnen niet goed tegen het zonlicht en verbergen zich hier tot de avond valt en ze vrij door de stad heen kunnen rennen. En het gaat dan niet om één of twee zombies. Nee, in het kleine kamertje waar de presentator net binnenwandelde, staan er minstens twintig van die fuckers staand te slapen, als een kudde paarden op stal. Dan maar hééél stilletjes door deze ruimte sluipen, zeker?

Gelukkig is de presentator intussen al getraind in de gameplaydemo die hij zijn toeschouwers geeft. Hij weet onopgemerkt uit het verlaten pand te ontsnappen en zijn pad door de straten van de stad verder te zetten. Niet veel later ziet hij zich weer in het nauw gedreven door een groepje bandieten die zijn pad blokkeren. Het gaat deze keer om een groepje bandieten die een huis aan het plunderen zijn op zoek naar waardevol spul. Eén man staat op de uitkijk voor de deur. Deze keer kiest de presentator ervoor de confrontatie aan te gaan en de bandiet zo stil en snel mogelijk uit te schakelen. Hij springt vanuit de schaduwen met een loden pijp in de hand, en deelt een goed gemikte mep uit … die jammer genoeg gepareerd wordt door de gang member die duidelijk bovennatuurlijke reflexen lijkt te hebben. Wat volgt is een stevig gevecht met heel wat geroep, gekrijs en getier van de slechterik. Het duurt niet lang, of zijn consorten hebben door dat er buiten wat meer aan de hand is en er beginnen andere bendeleden uit het donkere gebouw naar buiten te komen. Algauw wordt onze presentator in het nauw gedreven en moet hij op de vlucht slaan met niet al te veel levenspunten meer in zijn HP-balk. Tja, dat kan natuurlijk gebeuren in een live demo die niet vooropgenomen is. Rennen dan maar.

Born to run

Het vergt heel wat parcour-werk over de daken en door de vele gebouwen van de stad heen om de achtervolgers eindelijk af te schudden, maar gelukkig slaagt de presentator erin zijn vijanden achter zich te laten. Dan verkiest hij een pad langs de daken om zich verder een weg te banen naar de watertoren, die gelukkig niet te ver meer lijkt te liggen vanop dit punt. Wanneer hij uiteindelijk het bouwwerk bereikt, lijkt er geen weg naar boven te zijn, doordat de ingang ervan afgesloten blijkt. Wat het hoofdpersonage wel aan de ingang van de watertoren lijkt te vinden is een te pletter gestort lijk van een Peacekeeper. Dat is één van de verschillende factions in de game, waar je een handje voor uit de mouwen kan steken. Hij kijkt naar boven, ziet een soort liftkooi helemaal bovenaan het bouwwerk hangen, en concludeert dat er boven volk is waar hij eens een babbeltje mee wilt doen.

Het beklimmen van de watertoren langs de buitenkant, is een lange, uitdagende jumping puzzle die me weer maar eens toont hoe smooth de free running controls lijken aan te voelen. Na een goede vijf minuten van spring-en-klouterwerk, bereikt de presentator dan eindelijk de ingang van een soort hideout die toebehoort aan twee lugubere types. Ze zijn ijverig met elkaar in gesprek over hoe ze de watertoren weer actief kunnen maken. Het hoofdpersonage schraapt zijn keel en spreekt de twee aan. Vragend wie die twee snuiters nu wel mogen zijn, wat ze hier doen, en wat ze te maken hebben met het lijk van de Peacekeeper dat beneden ligt. Al snel wordt duidelijk dat de twee hier de watertoren willen claimen om het water voor een flinke duit aan de lokale bevolking te verkopen. De Peacekeeper had hen ontdekt en wilde hen tegenhouden, maar daar hadden ze snel een oplossing op gevonden door hem naar beneden te gooien. Uiteindelijk schotelen ze de protagonist een keuze voor: help je mee de watertoren te activeren en het water te verkopen, of moeten ze je ook naar beneden gooien? Doordat de presentator op een goed plaatje bij de Peacekeepers wilt staan, trekt hij z'n wapen en kiest hij verborgen optie drie: de twee een pak rammel geven en de toren claimen in naam van de Peacekeepers.

Leven met het gevolg

Het gevecht duurt niet lang, en eindigt met het werpen van de twee boefjes van hun watertoren. Daarna laadt de presentator een save die zich enkele minuten verder in de game bevindt. Hij staat weer op begane grond, vlak voor de watertoren die nagenoeg niet meer te herkennen valt. De hele omgeving kleurt blauw en is omheind met prikkeldraad. De Peacekeepers hebben van de watertoren een nieuwe uitvalsbasis gemaakt, met binnenin een training facility waar het hoofdpersonage ook gebruik van kan maken. Bij nadere inspectie zien we een Peacekeeper voor drie gehangenen staan, een publiek toe te spreken. Deze drie zondaars hadden gestolen en moesten daarvoor boeten. De Peacekeepers hebben er eigenhandig op toegezien dat ze gestraft werden. Wanneer iemand in het publiek stilletjes aan z'n buur vraagt of die drie ooit een eerlijk proces gekregen hadden, spoorde de andere hem haastig aan te zwijgen, voor ze zelf opgeknoopt zouden worden. On the plus side: water is nu gratis voor iedereen in dit deel van de stad, wat ook voor het hoofdpersonage een immens voordeel blijkt, want water regenereert een deel van z'n health indien nodig. Een dubbeltje op z'n kant dus.

Gelukkig is de presentator intussen al getrained in de gameplay demo die hij zijn toeschouwers geeft.

Na het tonen van die weerslag, laadt de presentator een andere save game. Deze keer heeft de protagonist wel toegezegd op de deal, en hebben de bandieten de watertoren kunnen aanslaan. De straten zien er een pak vuiler uit. Bendes lijken overal rond te hangen en armoede primeert ogenschijnlijk. Water is niet gratis, maar er staat wel een heuse rij arme rakkers aan te schuiven voor een overpriced bekertje drinkwater om de dag door te komen. De Peacekeepers zijn nergens te bespeuren, maar één van de twee boefjes die we bovenop de watertoren aantroffen benadert ons wel wanneer hij ons ziet. Hij geeft de protagonist prompt zijn deel van vandaags inkomsten, wat die dan weer kan investeren in gear om te vechten tegen de vele gevaren in Dying Light 2.

Slechts een kleine ingreep

Het meest maffe blijft dat dit maar de impact is van een kleine ingreep. De presentator verzekert ons dat dit niet eens een hoofdmissie was in de game. Gewoon een randmissietje over een eenvoudige watertoren in één van de vele stadsdelen. Impressionant, om het zacht uit te drukken. Ze zeggen ook dat er nog veel andere scenarios zijn waar dit op had kunnen uitdraaien, zoals wanneer de protagonist gewoon van de situatie had weggelopen. De verschillende facties in de game kunnen ook gaandeweg anders op jouw acties reageren. Zo is in dit voorbeeld de protagonist vriendjes met de Peacekeepers, maar zelfs in dit geval kan het tij snel keren en kan hij in de ogen van die groep een serieuze misstap begaan. Dat zorgt er niet alleen voor dat de stad voortdurend verandert, het werkt ook tientallen verschillende evoluties in het verhaal van de game in de hand. En laat dat nu net zijn waar ik helemaal prat op ga.

 

Releasedatum
TBA
Beschikbaar voor

Conclusie van Lazlo

Dit was nog maar een korte demo van één klein aspect van Dying Light 2. Althans, dat is wat de makers van de game me aan het einde van deze demo beloofden. Wat ik hier zag heeft me in ieder geval al serieus overtuigd en deed me ook al het eerste deel aanschaffen, waar ik intussen al met volle teugen van genoten heb. Ik kan niet wachten om dit tweede deel een echte hands-on speelsessie te geven.