Days Gone

Days Gone

"Voor deze hands-on speelde ik de eerste drie uur van Days Gone"

wo 06/03/2019
Gepreviewed door Praga
0 reacties

Ik speel al videogames sinds jullie weinig meer waren dan die knipoog waarmee de postbode je moeder deed blozen. Toch moest ik tijdens die eerste drie uur durende echte hands-on met Days Gone op een bepaald moment toch even slikken. Een game die tegelijk verdacht als aangenaam vertrouwd aanvoelt.

Een epidemie die de wereldbevolking uitroeit en/of in een of andere mensenvretende zombievariant transformeert? Een mens zou nog gaan geloven dat gamedesigners maar een dozijn settings hebben om uit te kiezen.

Maar net zoals ik toch weer die volgende Avengers-film ga kijken en bij Da Tony gegarandeerd een pizza quattro stagioni bestel, ben ik de laatste om een beproefde formule of een winning team te dissen. Zo lang het maar een goed gemaakte Avengers-film of pizza is.

Eerst … en dan …

Voor deze hands-on zou ik de eerste drie uur van Days Gone spelen. Het feestje trapte af met een korte, niet interactieve proloog. Ik zag een stad in chaos, in paniek en hier en daar ook in de fik. Wie daar effectief woont herkent misschien Bend, een stad in Oregon, een bergachtige staat in het noordwesten van de VS.

Enter je spelpersonage Deacon ‘Deke’ St. John. Een stoere biker die met zijn makker Boozer van de Mongrels-motorbende, de zwaar gewonde Sarah, Deacon’s verloofde, aan het laatste plekje in een evacuatiehelikopter helpt. Het koppel belooft elkaar terug te zien, de heli stijgt op … en dan lezen we de filmische woorden: “Twee jaar later”.

Enter je spelpersonage Deacon ‘Deke’ St. John.

Twee jaar later

Die twee jaar later zien we Deacon en Boozer terug terwijl ze op hun motor een zeker Leon achtervolgen. Het loopt voor die gast niet zo goed af en in het volgende halfuurtje krijgen we de basisbeginselen van de gameplay uitgelegd, alsook al een stuk van de setting ingekleurd. Deacon heeft Sarah nooit meer teruggezien. Een uur later zullen we zelfs haar gedenksteen bezoeken.

De tussenfilmpjes doorstaan de vergelijking met Red Dead Redemption 2.

Natuurlijk weten we al sinds die allereerste trailer dat Days Gone een soort post-zombie-apocalyps opvoert, maar toch doet de game zijn best om zijn verhaal en wereld op een interessante manier uit de doeken te doen. Via flashbacks, dialoog en gewoon door wat je ontdekt tijdens het spelen.

Freakers en Newts (zombiekindjes)

In dat missiestuk waar de game ons het stealth-mechanisme aanleert, worden we ook voor het eerst geconfronteerd met Newts. De volwassenen die door de epidemie getroffen werden heten in deze game Freakers, hyperagressieve ex-mensen die geen pijn voelen. Er werden echter ook heel wat kinderen getroffen. Dat zijn de Newts, ze houden zich meestal in groep zo ver mogelijk weg van de Freakers, die niet te beroerd zijn om bij gebrek aan iets beters zo’n Newt op te vreten.

Merkt zo’n Freaker je op, dan sprint hij op je af. Newts zullen je enkel aanvallen als je jezelf op hun terrein waagt, of wanneer ze ruiken dat je er slecht aan toe bent. Ik had het daarstraks over even moeten slikken. Wel, het moment dat ik zwaargehavend een gevecht met twee Freakers overleefde, sprong zo’n bende Newts me op de nek. Op die heuphoge monstertjes inbeuken met een baseball bat en een hondsdol krijsend exemplaar uiteindelijk afmaken met mijn mes … niet mijn aangenaamste game-moment.

De volwassenen die door de epidemie getroffen werden heten in deze game Freakers.

Survival Action

Net zo ‘sterk’ is dat deze extreme gewelddadigheid nooit gratuit overkomt. Het is alsof de ontwikkelaars een wereld hebben gemaakt waarin een nieuw ecosysteem de regels bepaalt. Waar, afhankelijk van je omstandigheden, altijd wel een of meer dingen boven jou op de voedselketen staan. Gevaarlijk, meedogenloos en passend voor een genre dat ze zelf survival-action noemen. Een wereld die er overigens bloedmooi uitziet. Dit is duidelijk een game gemaakt voor de PS4 door een van Sony’s eigen studio’s.

Days Gone is in de eerste plaats een open wereld actiegame.

De tussenfilmpjes doorstaan de vergelijking met Red Dead Redemption 2, alleen vond ik het brute stop-start-stop-start waarmee van gameplay naar die tussenfilmpjes en weer teruggeschakeld wordt, niet meer van deze tijd. En omdat Days Gone het ernstig meent met zijn verhaal, wereld- en personagetextuur, krijg je best wat tussenfilmpjes te happen.

Je motor moet de hele tijd gerepareerd, geupgrade en van benzine voorzien worden.

Dieper dan verwacht

Days Gone is in de eerste plaats een open wereld actiegame, maar net zoals in het zwaar onderschatte (haters gonna hate) Mad Max, of de recentste Far Cry, of Assassin’s Creed Origins, zit er toch een zeker rpg-luik aan vast. Zo verdien je skill points die je kan inruilen voor nieuwe of opgeschroefde skills in drie categorieën (melee, ranged, survival) met elk 15 skills.

Je kan ook meer dan twee dozijn items craften uit 30 verschillende materialen. En door missies te doen het vertrouwen winnen van bepaalde groepen overlevenden. Dat vertrouwen heb je nodig anders verkopen ze je niet de betere wapens, items of onderdelen voor je motor.

Die motor moet de hele tijd gerepareerd, geupgrade en van benzine voorzien worden. Geen superdiepe rpg dus, en het craften gaat vlot on the fly, maar het laat toe om de spelbeleving op je eigen speelstijl af te stemmen én het motiveert je tot het afdwalen van de centrale verhaallijn.

Days Gone is in de eerste plaats een open wereld actiegame.

Mixtape

Na mijn hands-on bleef ik met een licht dubbel gevoel achter. Aan de ene kant hebben we haast elk van de onderdelen waaruit deze game is opgebouwd al gezien. De gigantische zwermen ‘zombies’ van ‘Left 4 Dead’, het sluipen tussen gruwels en beslissen van leven of dood-schokmomenten met een korte quick-time reactie van ‘Last of Us’, het rollenspel-light chassis van Assassin’s Creed Origins, de mix van stealth en combat in de laatste Tomb Raider.

Het enige noemenswaardig innovatieve hier is de manier waarop je het ecosysteem van de wereld in je eigen voordeel kan draaien. Zoals zo’n zwerm Freakers naar een vijandelijke kamp lokken. Maar dat zal je waarschijnlijk maar af en toe doen.

Tegelijkertijd heb ik hiermee allemaal games opgenoemd die ik volledig grijs heb gespeeld. Wat misschien verklaart waarom ik me haast geen seconde heb verveeld of geërgerd. Dit is geen copy paste van een succesformule, maar eerder een mixtape van een half dozijn succesformules. Zoals het er nu uitziet ga ik hem spelen. Ik wil in ieder geval meer weten over Deke, meer van deze wereld zien en weten hoe de eerste aanzet van het achterliggende verhaal zich verder ontwikkelt.

 

Releasedatum
26/04/2019

Conclusie van Praga

Days Gone leent spelmechanismen uit een reeks goeie voorbeelden en vlecht die tot een samenhangend geheel, gestut door een vooralsnog interessante reeks personages en een intrigerend verhaal. Samen met meerdere slim progressiesystemen, lijkt de game zowel de actie, als de spanning én het uithoudingsvermogen te scoren om je lang geboeid te houden.