Darksiders III

Darksiders III

Lekker herkenbare hack 'n slash

di 18/09/2018
Gepreviewed voor Xbox One, PC, PS4 door Lazlo
0 reacties

Geweldig nieuws voor fans van hack 'n slash games, want de iconische Darksiders-reeks keert eindelijk terug uit wat een veel te lange winterslaap lijkt te zijn. Ondergetekende vroeg zich af of de serie ook de transformatie van het genre door de jaren heen toont, of dat deze reeks koppig vasthoudt aan het vaste stramien van weleer.

Op gamescom werd al snel duidelijk dat het tweede waar is: Darksiders III ziet er niet alleen uitzonderlijk trouw uit aan zijn voorgangers, de game speelt duidelijk ook nog steeds op dezelfde manier. Waar het genre met titels als Dark Souls meer richting een logge, en realistischere manier van combat evolueerde (kijk maar naar God of War), houdt het team achter deze reeks halstarrig vast aan de goede oude brede lenshoek. En dat is fijn, want zo behoud je een beter overzicht over de strijd, en zijn combo's lekker vloeiend aan elkaar te rijgen. Just like in the good old days, dus.

Als een graphic novel

Dat wil niet zeggen dat Darksiders helemaal in de tijd is blijven stilstaan. Visueel lijkt deze game helemaal in zijn vorm te komen met de scherpe tekenstijl die in de betere graphic novel niet zou misstaan. De duistere personages die de serie kenmerken zien er enger en gedetailleerder dan ooit uit, en de particle effects die doorheen de combat over je netvlies vrolijk in het rond springen, zijn prachtig.

Maar de grootste verandering – aldus de makers – is de manier waarop de spelwereld opgebouwd is. Deze keer maakt de game optimaal gebruik van hedendaagse developmenttechnologie, waardoor alles grootser, mooier en natuurlijker aanvoelt. En dat willen de makers voornamelijk in de map van het spel weerspiegelen. Waar je voorheen in Darksiders steeds van level naar level voortbewoog en de spelwereld van de games eerder gesegmenteerd was, speel je nu in één grote map die niet alleen visueel aan elkaar hangt, maar ook effectief zo te verkennen is.

Visueel lijkt deze game helemaal in zijn vorm te komen met de scherpe tekenstijl die in de betere graphic novel niet zou misstaan.

Metroidvania?

Voor het verkennen van die maps verkiezen de makers een soort metroidvania-stijl van exploratie. Denk aan gebieden die je nog niet meteen kan bereiken doordat je nog niet over de juiste tools of krachten beschikt om er te geraken, maar waar je later wel naar kan terugkeren. In deze spelwereld zullen de vertrouwde puzzelelementen die eigen zijn aan de serie ook weer hun terugkeer maken. De makers zijn er in ieder geval al laaiend over, wanneer ze gretig vertellen hoe je in de verte een toren kan zien staan, je dan een tijdje onwetend over waar je bent de spelwereld verder uitkamt, en opeens bovenop die toren blijkt te staan. Wanneer die puzzelstukjes dan in elkaar vallen, geeft dat steeds weer een heerlijk gevoel van voldoening. Om het met de woorden van de makers te zeggen “It's the getting lost and figuring out where you are, that's part of the fun.”

Dat open karakter van de spelwereld zorgt er ook voor dat je als speler een hoop meer vrijheid hebt in de structuur van de game. Zowat 70 % van het spel kan gespeeld worden in willekeurige volgorde. Enkel die laatste 30 % ligt echt vast voor het natuurlijke verloop van het verhaal. Je krijgt met andere woorden een lossere vertelstructuur van het hoofdverhaal, zoals in menig open world-game. In ruil daarvoor krijg je dan weer meer opties tot zijmissies en fijne randactiviteiten. Dat allemaal zonder het Darksiders-karakter te verliezen.

Lekker herkenbaar

Gelukkig doet die nieuwe aanpak in het bouwen van de spelwereld niets aan de standaard Darksiders-formule. De makers noemen deze titel nog steeds maar al te graag een (intussen old-school) God of War-meets-The Legend of Zelda-game, en daar hoort naast exploratie natuurlijk ook bakken vol combat bij. De gevechten zien er herkenbaar uit, met onder andere een zweep die serieus wat reikwijdte biedt, alsook een hoop traversal-opties. In de gameplaydemo die we te zien krijgen tijdens gamescom zien we een boss fight met de verpersoonlijkte Envy, één van de hoofdzonden die je in deze game zal moeten zien te verslaan. Gevechten komen weer neer op het tijdig dodgen van aanvallen, patronen ontwarren en daarop inspelen. Envy bewijst zich in ieder geval een uitdagend baasje, dat tijdig zijn aanvalspatronen wijzigt om je steeds op het puntje van je stoel te houden. Combat zoals we van Darksiders gewend zijn, dus.

Het verhaal is ook helemaal wat we van de reeks gewend zijn, trouwens. Een nieuwe Darksiders-titel betekent weer een nieuwe protagonist (in dit geval protagoniste), een nieuw verhaal en een nieuw set moves die je kan uitbouwen. Uiteraard blijft de game trouw aan zijn 'Four Horsemen of the Apocalypse' insteek. Deze keer is het Fury die je onder je hoede krijgt. Veel kan ik nog niet over het verhaal kwijt, maar geloof me wanneer ik je zeg dat de reeks niet aan kwaliteit lijkt in te boeten op narratief vlak.

 

Releasedatum
27/11/2018
Beschikbaar voor

Conclusie van Lazlo

En dat is eigenlijk meteen ook mijn conclusie. Deze game lijkt niet onder te moeten doen voor zijn voorgangers. Darksiders is helemaal terug met Darksiders 3, en als je uitkijkt naar nog eens een goede oude hack 'n slash titel zoals ze er vandaag de dag niet al te veel meer maken, dan is deze eentje om in je wishlist te ploffen.