Dark Pictures Anthology: Little Hope

Dark Pictures Anthology: Little Hope

"In Little Hope gaat het over duivelaanbidding, hekserij, isolement, en doppelgängers"

Dark Pictures Anthology: Little Hope

"In Little Hope gaat het over duivelaanbidding, hekserij, isolement, en doppelgängers"

Little Hope, ergens in New England, is een sinister dorp dat zijn naam hoegenaamd niet gestolen heeft. Dat moet je meteen merken wanneer je Little Hope speelt, een tweede aflevering uit de ambitieuze horrorserie The Dark Pictures Anthology.

Wanneer er een tragedie toeslaat in het leven van het gezin uit het begin van The Dark Pictures Anthology: Little Hope, doet ze dat met enige doortastendheid. Het was al niet het meest functionele gezin, met een vader die vreest voor zijn job en aan de drank is, en een jongste dochter die zich op zijn zachtst gezegd vreemd gedraagt. Maar dan breekt er door een stom ongeluk een brand uit in huis, waardoor het niet zo goed afloopt voor sommige gezinsleden. En niet noodzakelijk door die brand.

Tragedie is vaak een overheersend thema in horror. En in Little Hope komt het je volle kracht tegemoet, zelfs tijdens het eerste halfuur uit de game dat ik hands-off heb meegevolgd. "Bij iedere nieuwe aflevering van deze reeks zoeken we nieuwe thema's en nieuwe emoties op", zegt Dan McDonald, producer voor de Dark Pictures Anthology. "Het thema 'familie' is belangrijk in het verhaal van Little Hope, en dus hoorde een familietragedie er een beetje vanzelfsprekend bij. Tragedie hoort bij horror. Horror gaat niet alleen maar om afgerukte ledematen en gutsend bloed: het gaat om mensen, vriendengroepen, families die in een vreselijke situatie worden geplaatst, en om het zien hoe ze daarop reageren. Dat zul je door de hele game zien. Wacht maar tot je bijvoorbeeld een van de personages zult laten sterven, en ziet welk een invloed dat heeft op de anderen."

Doppelgänger

Meer dan dertig subgenres van horror heeft Supermassive Games geïdentificeerd om ooit eens in haar potentieel langlopende Dark Pictures Anthology-horrorgames te jagen; dat vertrouwde de studio me tenminste toe wanneer ze Man of Medan voorstelde, de eerste game uit de reeks. Die was toen gebaseerd op spookschipverhalen en gevangenschapsgruwel, in Little Hope gaat het over duivelaanbidding, hekserij, isolement, en doppelgängers: mensen die er, om onverklaarbare redenen, identiek aan elkaar uitzien. "Het overkoepelende idee achter de Dark Pictures Anthology is dat we een mengelmoes maken van verschillende subgenres in horror", zegt McDonald. "Het is niet dat we er maar eentje per game kiezen: het zijn er altijd meerdere die door elkaar heen lopen. Doppelgängers, bijvoorbeeld, zijn een deel van het hele mysterie dat door de game loopt. Je zult verschillende verschillende versies van dezelfde persoon tegenkomen: er zijn verschillende van die dubbelgangers in de huidige tijd, maar ze hebben ook nog eens hun tegenhanger in de late zeventiende eeuw."

Tragedie hoort bij horror.

De eerste van die Doppelgängers die de speler tegenkomt in Little Hope is een telg van een groepje universiteitsstudenten die, na een ongeval met de bus waarmee ze op een studietrip waren, gestrand geraken in het duistere New England (een regio in het noordoosten van de V.S., die onder meer de staten Massachusetts, Rhode Island, New York en Vermont overspant). In de duisternis van het dorpje Little Hope komen ze, erg letterlijk zelfs, terecht in verwikkelingen rond de heksenprocessen die in de streek plaatsvonden in het jaar 1692. Het was aan de Amerikaanse oostkust dat Britse kolonisten zich het eerst nestelden, en in de rauwe onzekerheid van hun nieuwe omgeving meer dan ooit gingen vasthouden aan het bijgeloof dat ze mee hadden genomen van thuis. Dat kostte heel wat mensen het leven: tegen het einde van de zeventiende eeuw waren er tientallen vermeende 'heksen' publiekelijk geëxecuteerd omdat ze, volgens de rechtbank, een pact hadden gesloten met de duivel. Die hekserij speelt een belangrijke rol in Little Hope. Maar er zijn veel meer invloeden.

Looking for New England

Op minder dan twee kilometer wandelen van Supermassive Games' burelen ligt Guildford Cathedral, een moderne Anglicaanse kerk waar in 1976 een sleutelscène uit de Amerikaanse horrorfilm The Omen werd opgenomen. Het werd tijd, zegt studiohoofd Peter Samuels, dat ze dat gingen eren met knipogen naar die film in deze nieuwe game. Maar verder zul je ook, zo somt hij op, elementen uit andere horrorklassiekers als Hellraiser (1987), Season of the Witch (2011) en Silent Hill (1999) terugvinden in Little Hope. (Jazeker: gamemakers die een andere game opgeven als een van hun invloeden, in plaats van films, romans en strips. Het is eens wat anders.)

De ware ster in Little Hope is de speler.

"We zijn natuurlijk ook naar New England gereisd om een hoop beelden te schieten", zegt McDonald. "Het kwam goed uit dat gamebeurs PAX East net bezig was op dat moment, in Boston, waar we ook aanwezig waren. Twee vliegen in één klap. Maar we hebben er ook veel over gelezen en documentaires erover bekeken. Het is interessante materie om in te duiken: al die ontdekkingen en toevalligheden. De titel van de game haalden we bijvoorbeeld van Little Hope Meadows, een stadje in de buurt van Andover, Massachusetts, waar we ontdekten dat er méér heksenprocessen zijn geweest dan in het befaamde Salem. Ons verhaal is niet gebaseerd op echte mensen uit die tijd, maar wel op hoe er sociaal werd gereageerd op de beschuldigingen van hekserij."

Strakker drama

Net als Man of Medan heeft Little Hope veelal onbekende acteurs in zijn cast, op ééntje na. In de voorganger was dat Shawn Ashmore, in Little Hope komt die star power van de 27-jarige acteur Will Poulter, bekend uit onder meer The Revenant, The Maze Runner en Midsommar, speelt de hoofdrol. "Een geweldige gast om mee te werken", zegt McDonald. "Hij bracht een fantastische energie in de MoCap-studio. Na het draaien was hij kapot. Dat zegt veel over zijn inzet."

Alles draait om de beslissingen die jij als gamer neemt.

Maar de ware ster in Little Hope is de speler. Net als Man of Medan, en daarvoor titels van andere gamehuizen als Heavy Rain, The Walking Dead en Life is Strange, is dit een game uit het interactive drama-genre, en draait alles om de beslissingen die jij als gamer neemt. Meer dan in andere games uit dit genre blinkt Little Hope (net als zijn voorganger) uit in het koppelen van emoties aan iedere dialoogoptie die je aangereikt krijgt. Dat werd nog een beetje versterkt, zeggen de makers. Maar er werden nog meer tweaks doorgevoerd om dat dramatische effect te verhogen.

"We hebben de ervaring wat strakker gemaakt", zegt McDonald. "Little Hope draait op dezelfde kernwaarden als Man of Medan: exploratie, keuzes, Quictime stuff. Maar daar hebben we onder meer een vrij bestuurbare camera aan toegevoegd, zodat je meer vrijheid hebt om de omgeving te verkennen en het dramatische effect tegelijkertijd groter is: je zit meer in de game. Er komt ook meer informatie die je nodig hebt om beslissingen te nemen, zodat er meer oorzaak en gevolg is. Ook is er meer variatie in wandelsnelheid: Man of Medan speelde zich voor het grootste stuk af op boten, waar je bewegingsvrijheid sowieso wat bekneld was. Hier hadden we meer vrijheid om de snelheid van je personages aan te passen aan het drama. Dat raffineren van de mechanics is overigens iets wat we zullen blijven doen: toekomstige games in de reeks zullen ook hun eigen gameplay-tweaks krijgen wanneer hun verhaal daarom vraagt."

 
Releasedatum
08/30/2019
Beschikbaar voor

Conclusie van Ronald

Commentaar toevoegen

Log in or to post comments