Ontwikkelaar Ivory Tower pakte nog voor de presentatie van start ging meteen uit met straffe cijfers en statistieken. Meer dan drie miljoen spelers probeerden de game reeds uit en dat was voor de mannen van Ivory Tower een teken dat de fans meer wilden. Wild Run wordt de eerste DLC voor The Crew en gaat zoals dat bij elke racegame van dit kaliber het geval is enkele nieuwe wagens, modi, aanpassingsmogelijkheden en meer lekkers introduceren.
Tikkeltje mooier
De zuinige mensen onder ons die hun geld liever niet uitgeven aan een uitbreiding, worden hoe dan ook verwend. Een grafische upgrade wordt de hele spelwereld cadeau gedaan. Wagens zien er gelikt(er) uit, de regendruppels op onze carrosserie zien er pakken geloofwaardiger uit en het water op de baan verdampt gestaag bij het zien van de eerste zonnestralen. Er is wel degelijk het één en ander veranderd, maar enkele zaken werden ook behouden.
Statistieken wezen namelijk uit dat spelers het liefst in de open spelwereld vertoeven. Ivory Tower zette dus in op dit aspect en besloot spelers te verwennen met extra materiaal in de desbetreffende gamemodus. Doelloos door de straten van de VS rijden wordt voortaan wat boeiender door de integratie van willekeurige opdrachten. Tijdens een ritje op één fonkelnieuwe moto, kregen we plots de opdracht om een wheely te trekken van 250 meter. Uitdagend was het niet echt, al zijn de kleine smaakmakers wel een welgekomen afwisseling.
Schudden met die kont
We kregen meteen een controller in de handen en konden een aantal nieuwe voertuigklassen in Wild Run testen; Dragsters, Drift Cars, Motorbikes en Monster Trucks. Ieder van de klassen konden we uittesten in een op maat gekozen race. Daarbij namen we het op tegen onze Franse collega en geloof ons, we maakten brandhout van de man. De eerste wagen die we uitprobeerden was een nieuwe bolide van het type Drift Car, we zouden dus met ons achterste zwieren en zwaaien alsof het de kont was van Beyoncé of Jennifer Lopez.
Een bochtig parcours was één van de plaats delicten waar we vanaf het begin meteen het mes op de keel zetten van onze Franse medejournalist. Hoewel de wagen de eerste seconden onbestuurbaar leek, hadden we het Drift-gevoel al snel te pakken waardoor we binnen de kortste keren de bochten aansneden alsof het niets was. Ook worden de wegen voortaan voorzien van een dynamisch weersysteem met zware regen, motregen, sneeuw enzovoort. Allemaal factoren die het driften beïnvloeden.
Wanna drag...race?
Nog zo’n mooi voorbeeld van de opvolging van de community, is de introductie van dragraces. De ontwikkelaar zag namelijk dat veel spelers het op rechte stukken tegen elkaar opnamen in geïmproviseerde dragraces. Voortaan kunnen spelers elkaar uitdagen voor een dergelijke sprint door ze uit te nodigen voor een échte dragrace. Een systeem waarbij we bij aanvang van de race onze banden op de juiste temperatuur moeten krijgen, en meteen daarna als een professionele racepiloot onze versnellingsbak tot het uiterste dwingen voelt lekker aan en is eveneens een leuk tussendoortje.
Ook de langverwachte motoren maken in Wild Run hun opwachting. De tweewielers zijn – naar onze mening – een overbodige toevoeging. Van alle voertuigen die we in handen kregen, voelden zij het minst leuk aan. Bochten scherp aansnijden en doorheen andere wagens slalommen zonder zeeziek te worden, was bijzonder moeilijk. Motorfreaks zullen misschien wel hun hart ophalen al laat het merendeel van de Crew-spelers de tweewielers misschien best links liggen. Meer dan waarschijnlijk dus geen kicks op Route 66 in Wild Run. Jammer.
Speelgoed voor gevorderden
De meest geslaagde toevoeging in deze uitbreiding is ongetwijfeld de Monster Truck. We voelen ons ongenaakbaar op onze twee meter hoge banden en besloten nog een laatste keer onze Franse collega te vernederen. De race die we als Monster Truck-bestuurder te zien kregen, deed onze verbeelding op hol slaan. Middenin de authentieke straten van de Verenigde Staten stond plots een stuntparcours van jewelste waar games als Trackmania nog iets van kunnen leren.
Bloedrode schansen, loopings en torenhoge platformen waren het strijdtoneel van een wedstrijdje hoogspringen en bonuspunten verzamelen. Leuke stunts en rondzwevende punten waren de criteria die de wedstrijduitslag bepaalden. De wolkjespunten bevonden zich overal op het parcours en namen qua score exponentieel toe, samen met de moeilijkheid om deze te bereiken. De teller liep op zijn einde en we zagen onze collega-verslaggever de strijd vroegtijdig staken om zogezegd notities te nemen.
