Even voor alle duidelijkheid. Company of Heroes 2 stootte na zijn verschijnen in 2013 vrijwel onmiddellijk door tot de top 3 van beste real-time strategiegames. Een top die ze toen deelden met Starcraft II en de Total War du jour. Een top drie die ongewijzigd is gebleven. Het originele Company of Heroes 2 zette de Russische troepen tegenover de Oostfront-Duitsers tijdens WOII. Een feestje dat gevolgd werd door The Western Front Armies, een eerste eerste stand-alone multiplayeruitbreiding die Amerikanen tegenover Westfront-Duitsers deed aantreden. Vorig jaar volgde een campagne-uitbreiding en met een titel als Ardennes Assault gaan we niet uitleggen waar die zich afspeelde. Nu mogen de Britten meedoen in de tweede stand-alone multiplayeruitbreiding. Wie ze niet koopt zal niet met die jongens kunnen spelen, maar mag ze wel tegenover zich verwachten. Ze brengen een paar nieuwe mappen mee en meer dan een handvol ‘interessante’ strategieën en slagveldtactieken.
Vuur en ijs
Een Company of Heroes-game draait niet om grondstoffen verzamelen en je basis uitbouwen. Dat betekent niet dat het innemen en controleren van strategische locaties op de map je geen brandstof en munitie-boost geven. En dat betekent evenmin dat je geen overwogen getimede beslissingen moet nemen in de volgorde waarin je je upgrades kiest. Dat blijven dingen die je aandacht moet geven, maar het vooral met je achterhoofd kunnen stellen. De rest van je hersenen en verbeten grijns is gereserveerd voor het manoeuvreren van je units. Units die op een overtuigende manier van hun omgeving gebruik maken, dekking zoeken in bomkraters, zich over lage muurtjes hijsen, omkomen in sneeuwstormen, door het ijs zakken of het bos om zich heen in de fik zetten. Geweldige grafieken, een perfect line-of sight model voor elke individuele unit en een continue verfijnd en steeds weer iets betere uitbalancering van elke unit, upgrade en vaardigheid, maken dat wij ondertussen meer dan 900! uur op de teller hebben staan en daar lang niet de enigen in zijn.
Hamer of aambeeld?
Maar goed, we hebben het hier over The British Forces, de Britse strijdkrachten dus. Een leger dat weer een nieuwe set tactische gameplayopties naar het terrein brengt, opgetrokken rond een nieuwe tech-tree, nieuwe infanterie-units, teamwapens, voertuigen, upgrades, commanders met unieke abilities en acht nieuwe multiplayermappen. Veteranen zullen ook zien dat er heel wat nieuwe motion-capture animaties die voor deze nieuwe troepen gebruikt worden ook naar de bestaande legers vertaald werden. De Britten hebben een vaste basis, maar laten toe om overal op gecontroleerd terrein statische bevoorradingsposten en lichte tot zware mortier-, anti-lucht- en anti-tank-geschutsopstellingen te creëren. Naarmate je je strijdkracht upgrade zal je steeds moeten kiezen tussen mobiliteit en defensieve kracht. Extreem gezegd betekent dit dat je met The British Forces twee facties voor de prijs van een krijgt. Een typisch voorbeeld daarvan is het moment dat je moet kiezen tussen de symbolisch treffende strategie van hamer of aanbeeld. De hamer die de vijand verplettert, of het aambeeld waarop hij zich de vernieling in loopt. Als alles volgens plan loopt toch.
Zware neerslag
De Britten zijn de factie die het meeste voordeel haalt uit dekking. Zet deze jongens achter een muurtje, een tankwrak of in een gebouw en ze dunnen de oppositie genadeloos uit. Uit dekking hebben ze het moeilijker met de superieure Duitse wapens. Geef je infanteristen een Bren machinegeweer voor wat meer punch of een Piat antitankwapen. Goed spul als je het op de juiste manier inzet, maar inferieur aan de vuursnelheid van de MG 42 of de reikwijdte van de draagbare antitankbuizen die Hans en Frits mee naar het feestje brengen. Net zoals hun zware machinegeweer, de Vickers het meer dan behoorlijk doet, maar laat zien dat het eigenlijk een WOI wapen is. Een probleem dat je dus beter in evenwicht forceert met optimaal gebruik van dekking. Een van de opvallendste sterke troeven van de Britse infanterist is de ‘coordinated fire’ of ‘pyrotechnic supplies’ ability. Dat laat hen een rode rookbom smijten waar alle artillerie in de buurt én de zware off-map houwitsers van je hoofdkwartier dan hun explosieve eieren rond droppen. Sta je aan de andere kant en zie je die rode rook, maak je dan maar op voor dodelijke neerslag.
Het loopt als een trein
De Britten kennen nog meer ‘voetsoldaten’ die het verschil kunnen maken. Zoals de commando’s die je in een zweefvlieger ver achter vijandelijke linies kan droppen, automatisch gecamoufleerd zijn, maar het vooral van de confrontatie op korte afstand en vanuit hinderlagen moeten doen. De engineers wegen zo mogelijk nog meer door. Ze zijn te upgraden tot heavy engineers die automatisch zo’n machinegeweer aan de rangen toegewezen kregen en in ruil voor wat mobiliteit de defensieve geschutsopstellingen en bevoorradingsposten gevoelig sneller opzetten. De Britse sniper is misschien wel de meest bruikbare van zijn klasse over alle strijdmachten met zijn optie lichte vijandelijke gemotoriseerde voertuigen lam te leggen. Hij is overigens ook in staat om met zo’n rode rook-pakket artillerie in te roepen. De anti-tank-kanonnen van The British Forces zijn een must voor elke speler die de aambeeld aanpak kiest, maar kunnen – eenmaal de veteraan status bereikt – ook offensief ingezet worden dankzij hun upgrade sneller dan elk ander mobiel infanterie-team over het slagveld te bewegen.
Het rolt iets minder
Net zoals de geschiedenis dat liet zien, onderscheidden de Britse pantsers zich niet door hun slagkracht. Oh, ze hebben een goeie tank-destroyer, maar die is op zijn beurt weer heel kwetsbaar voor Duitse panzerschreks. Hun vlammenwerpertank doet het niet slecht, net zoals de kleine met een vlammenwerper uitgeruste Bren Carrier infanterie tot wanhoop kan dwingen maar continue aandacht verdient terwijl je dat doet. Enkel de Churchill MK VII houdt zich staande tegen de zware – maar zeker niet de zwaarste Duitse pantsers. De Churchill AVRE met zijn gruwelijk vernietigende mortier is zo gevaarlijk dat alleen een domme vijand zich niet uit de voeten maakt of er alles aan doet om het trage monster met wraakroepend korte reikwijdte zo snel mogelijk uit de vergelijking te houden. Hou daar rekening mee, of speel er juist op in. Aan jou de keuze.
Techniek gecounterd
The British Forces brengen absoluut iets nieuws naar de na twee jaar nog steeds springlevende multiplayerslagvelden van Company of Heroes 2. Of je er nu mee speelt of er tegen speelt. De Britse commandant moet een evenwicht vinden tussen goed gemanoeuvreer en slagkracht op korte afstand van zijn infanterie en specialisten-teams en de vernietigende lange afstandsbombardementen die ze kunnen (moeten) inroepen. Ze vereisen iets meer micromanagement dan de Oostfront Duitsers en de Russen, maar iets minder dan de Westfront Duitsers en de Yanks. Positie is cruciaal. Stel ze op de juiste plekken op en beweeg van dekking naar dekking en je ziet ze groeien in efficiëntie en slagkracht. Ze blijven technisch inferieur aan de oppositie, maar brengen een paar boeiend nieuwe manieren mee om die te counteren. De ontwikkelaars noemen deze stand alone uitbreiding een aardige introductie tot Company of Heroes 2. Wij blijven de originele twee legers van de eerste full game nog steeds de beste instappers. Maar wie zijn geluk eerst een paar dozijn partijtjes tegen de computer zal beproeven voor menselijke veteranen aan te pakken, denkt daar misschien anders over.
