Chernobylite

Chernobylite

"Het survival/horror genre is op een nieuw gouden ei aan het broeden"

wo 01/05/2019
Gepreviewed door Niels
0 reacties

Vind je de S.T.A.L.K.E.R. of Metro games net niet creepy genoeg? Dan weet Chernobylite je misschien wel te bekoren. De recent verschenen trailers van deze sci-fi survival horror titel zorgden alvast voor de nodige hype, ondanks dat we zeker tot herfst 2019 moeten wachten om aan den lijve te ondervinden wat Chernobylite waard is. Geen geduld? Ik dook in de pre-alpha demo van het spel om een tipje van de sluier op te lichten.

Voor wie Chernobylite nog niet zag passeren de afgelopen weken: het survival/horror genre is op een nieuw ei aan het broeden, misschien zelfs een gouden exemplaar. Waar het spel de meeste furore mee maakt is ongetwijfeld de spooky setting, zijnde het stadje Chernobyl zelf waar in 1986 de befaamde kernramp plaatsvond. Naast het gemuteerde gespuis en de andere survivors die je er te pas en te onpas tegen het lijf loopt, speelt een groot deel van de game zich ook af in je hoofd: door de extreme radioactiviteit wordt het op den duur moeilijk om een onderscheid te maken tussen wat écht is en wat je personage zich inbeeldt.

Waarheidsgetrouw

Die groeiende paranoia en angst lijkt een centraal thema in de game te gaan worden, zowel in het verhaal als in de gameplay. Doorheen de spelwereld, die trouwens een 3D-recreatie is van de echte exclusion zone, zal je diverse andere survivors ontmoeten die het net als jou hard te verduren krijgen. Niet alleen ongekende gezichten maar ook leden van je eigen crew waarmee je een band hebt opgebouwd durven naar verluidt wel eens een mes in je rug te steken, dus steeds op je hoede blijven is cruciaal. Gameplay-gewijs is er naast health en uiteraard radiation ook nog een derde metertje waar je rekening mee moet houden, psyche: geen wonder als je om de haverklap besprongen wordt door mutanten en de helft van de tijd loopt te hallucineren.

Beklijvend sfeertje

De sfeer zat er in de Eye of Moscow, het enige beschikbare level van de demo, dus dik in. Een grote factor daartoe is het grafische aspect, waar de devs kennelijk veel tijd en moeite in hebben gestoken. Zoals gezegd is de spelwereld min of meer een kopie van het echte Chernobyl met hier en daar uiteraard fictieve toevoegingen om het verhaal en de gameplay te kaderen. Je zweeft als het ware tussen het ‘historische’ Chernobyl, dat volledig in puin ligt, en een dystopisch alternatief ten gevolge van de extreme radioactiveit enerzijds en je eigen mentale instabiliteit anderzijds. Visueel krijg je dus een totaalpakket voorgeschoteld van verlaten ruïnes en grauwe industriele panden in combinatie met gemuteerde (en vaak felgekleurde) fauna en flora of andere schrikwekkende sci-fi taferelen. Vooral de animaties zagen er prima uit en zorgden voor het nodige angstzweet, denk bijvoorbeeld aan plots verschijnende schimmen uit parallelle dimensies of verscholen mutanten die plots aan je enkels zitten te knagen.

Stemmen in je hoofd

Als horror game eet Chernobylite met andere woorden van twee walletjes: de traditionele jump scares komen talrijk aan bod maar er is zeker ook voldoende aandacht voor de meer verfijnde psychologische spanning, wat het spel bereikt met behulp van gestroomlijnde en goed uitgekiende world-building. De vele creepy muziekjes en sound effects hebben me meermaals kippenvel bezorgd, in het bijzonder het vervormde kinderliedje van uit de trailer dat om de zoveel tijd door je speakers galmt. Je weet dat een horror game geslaagd is wanneer je enkel door de muziek en de setting al geen stap vooruit meer durft te zetten. In dat opzicht ziet Chernobylite er veelbelovend uit.

Prioriteiten

Om in die onheilspellende wereld te overleven trek je op plundertochten. Je ontmoet andere NPC’s, doorkruist verlaten opslagplaatsen, bekampt radioactief gespuis en ontdekt uiteraard bergen loot en resources waar je nuttige voorwerpen of gadgets mee kan maken om zo je overlevingskansen te vergroten. Ingewikkeld of origineel is die aanpak allesbehalve, maar eerlijk gezegd trok ik mij daar weinig van aan. Het resources en crafting gedeelte van het spel vond ik eerder een ondersteunende rol spelen voor wat Chernobylite echt uniek lijkt te maken, zijnde het mysterieuze verhaal, de unieke setting en het creepy sfeertje dat de hele game lang door je hoofd blijft spoken. Ikzelf sta nu niet bepaald meer te springen voor nog een survival game met dezelfde resource gathering en crafting mechanics zoals er al honderden op de markt zijn. Radioactiviteits-geïnduceerde psychoses en hallucinaties daarentegen, daar zit muziek in.

 

Conclusie van Niels

Developer The Farm 51 heeft uiteraard nog een hoop werk voor de boeg. De pre-alpha demo die ik in handen kreeg bevatte meer dan één schoonheidsfoutje, wat natuurlijk te verwachten is. Ik hoop alleen dat men zich blijft focussen op het perfectioneren van die beklijvende atmosfeer met alle toeters en bellen die er bijhoren. Fingers crossed!