Blood & Truth

Blood & Truth

Hands-on op de PSVR Showcase in New York

di 02/04/2019
Gepreviewed door Ronald
0 reacties

De waanzinnige cockney-actiefilm die ons drie jaar geleden al werd beloofd met de London Heist-demo: hij is eindelijk bijna onder ons. Ik speelde in New York een nieuw level uit het daverende VR-vuurballet Blood & Truth.

Wat Sony PlayStation London Studios probeert te doen met Blood & Truth is niet nieuw en niet bijzonder: het gevoel van midden in een actiefilm te zitten is al een van de succesfactoren achter Call of Duty en Far Cry. Maar lukt dat ook in VR? Dat wordt eind mei duidelijk, wanneer de game - uitgegroeid uit de London Heist-demo die ten tijde van de verschijning van PlayStation VR bij het demopakketje zat - in de handel komt.

We kregen al een paar voorproefjes van deze instapbare actiefilm gepresenteerd: de waanzinnige schietpartij in een casino tijdens de Paris Games Week bleef me bijvoorbeeld nog eventjes bij. Tijdens een PlayStation VR-persevent in New York gooide Sony PlayStation London Studios daar een nieuwe brok content bovenop: een sequentie waarin hoofdpersonage Ryan Marks, voordat hij de Londense onderwereld aan gort zal schieten tijdens een queeste om zijn gezin te beschermen, terugkeert naar zijn dagen als SAS (Special Air Service)-commando.

De tropen in

Nadat ik de PSVR op het hoofd zet wordt de actiesequentie ingeleid door middel van een raamvertelling: als Marks zit ik aan een tafel, waar ik word ondervraagd door een agent. Dat brengt me meteen naar de actie: de infiltratie van een vijandelijk bolwerk, waarin ik aanvankelijk de vijand moet besluipen en strategisch uitschakelen door middel van een pistool met geluiddemper, maar al snel voluit in de actie kan vliegen met een buitgemaakte Uzi.

Zullen de makers erin slagen om de besturing helemaal op snee te krijgen?

De manier waarop de vijanden een vaste positie tegen je innemen, en de broeierige tropische setting, deden me eventjes denken aan speelhalklassiekers als Operation Wolf, maar dan mét een dekkingssysteem, veel betere graphics, en verhoogde immersie. Tussendoor moesten er wat sloten worden gelockpickt en zekeringen worden uitgetrokken uit kastjes, en ook die intermezzo's waren met de juiste precisie ontworpen: een slot kraken was zo gepiept, maar compleet vrijblijvend was het ook weer niet.

Van alles wat

Schieten gaat zoals je maar wilt in Blood & Truth: je kunt knallen vanuit de heup en de locatie van je vorige kogelinslag gebruiken als referentie voor de vorige, of je kunt binnen de PSVR-helm één oog dichtknijpen en mikken door het laservizier van je wapen. Zo wisselt de game momenten van drukte en sequenties van stilte met elkaar af, en volgen delen van het level waarin je van dekking naar dekking gaat een paar on-rails-sequenties op.

Krijgt de game zijn eigen smoel, los van de vele vergelijkingen die hij opwerpt?

Na het bevrijden van een gevangengenomen medestander kruip je mee in het militaire voertuig waarmee je beide ontsnapt, en kun je vanuit de ramen schieten op achtervolgers op motorfietsen. Het wordt zo druk en zo erover dat je je in een Call of Duty waant, wat me - ondanks mijn initiële enthousiasme over deze totel - toch een beetje bang maakt dat het uiteindelijke product gewoon een opeenvolging zal worden van dezelfde gebeurtenissen voor verschillende decors.

Moeite met herladen

Maar ik had de meeste moeite met de manier waarop Blood & Truth zich laat besturen. Je hebt, in de twee demo's die ik speelde tenminste, twee Move-controllers nodig: een om je wapen te hanteren, een andere om bij momenten bij te laden. Alleen vraagt dat laatste op dit moment een te grote precisie wat de positie van het extra munitiepakket in een borsttas betreft, waardoor ik vaak zonder kogels kwam te zitten op een moment waarop me écht het vuur aan de schenen werd gelegd.

Er kan, met andere woorden, nog wat sneller worden gedetecteerd wat ik wil doen. Wanneer je de hand waarmee je niet aan het schieten bent in de buurt van de borstkas brengt zou het allang duidelijk moeten zijn dat ik wil herladen: daar hoeft geen al te strak afgemeten locatie voor te worden afgelijnd in de fysieke wereld. Wèl interessant is hoe je, wanneer je de ene controller in de buurt van de andere brengt, kunt aangeven dat je je virtuele wapen met twee handen wilt vastrgrijpen, en het daardoor iets stabieler gaat schieten.

 

Releasedatum
TBA

Conclusie van Ronald

Blood & Truth voelde aanvankelijk als een van de vroege Guy Ritchie-films, prenten à la Lock, Stock and Two Smoking Barrels, maar de terugkeer naar de militaire achtergrond van het hoofdpersonage deed dan weer vooral een Call of Duty-belletje rinkelen. En nu zit ik dus met twéé vragen over deze game. Zullen de makers erin slagen om de besturing helemaal op snee te krijgen? En krijgt de game zijn eigen smoel, los van de vele vergelijkingen die hij opwerpt?