Het jaar is nog jong en de winter moet nog echt toeslaan, maar toch zullen talloze gamers reeds naar de lente uitkijken. Er verschijnen enkele mooie games in het bloeiseizoen en Alone in the Dark: Illumination past perfect in dat plaatje. Wanneer Atari zijn vleugels over een ontwikkelaar uitslaat, mag je doorgaans grote dingen verwachten en ook wij waren dus nieuwsgierig naar onze eerste ervaring. De gesloten bètatest bevatte slechts één van de verhaallijnen die het finale spel zal omvatten en ook slechts een kwart van de vier distinctieve helden was van de partij: de Hunter. De preview is met andere woorden een beknopte weergave van het totaalpakket, doch uitgebreid genoeg om een eerste indruk te realiseren. Eerste indrukken zijn nu eenmaal belangrijk; hoe de game en het ontwikkelproces er tot nu toe voorstaat, lees je hieronder.
What happens in Lorwich, scares Lorwich
Alleen in het donker: ironisch genoeg voelden we ons meteen erg alleen met een zwart venster voor onze neus waar ogenschijnlijk geen verandering in kwam. Een slecht voorteken, maar aangezien dit een eerste bètatest betreft, trekken we nog geen conclusies. Neen, we trekken vol moed richting het afgelegen Lorwich, een ooit zo vrolijk stadjes in Virginia. Tegenwoordig valt er heel wat minder te beleven. Hoewel... Een dik jaar geleden, zo vertelt de briefing ons, investeerde een multinational in de kolenmijn die al jarenlang buiten gebruik was. Geen merkwaardig evenement, maar sindsdien gebeuren er allerlei rariteiten in de nabijheid van de stad. Vreemde ongevallen en op hol geslagen dieren die zo maar aanvallen? Dat roept vraagtekens op en de Hunter, de enige beschikbare klasse in deze spelsessie, waagt het erop. Of hij ooit levend terug zal keren? Anderen gingen hem voor en verdwenen van de aardbol...
Zo'n vaart loopt het bij ons gelukkig niet, want de scherpschutter heeft een aanzienlijke kogelvoorraad om alle vreselijk schrikaanjagende creaturen te elimineren. Althans, aanvankelijk lijken 240 kogels voldoende ware het niet dat Alone in the Dark: Illumination letterlijk met ongedierte werd volgepropt. Lekker veel schietactie dus, maar de amusementsfactor bereikt niet echt hetzelfde niveau: daarvoor is de game (nog) niet afgewerkt genoeg. De impact van een kogelregen is bijvoorbeeld nihil; na tien kogels in de borst of het hoofd zijgt een vijand uiteindelijk neer, maar visueel zie je niets van de verschrikkelijke pijn die het monster ongetwijfeld moet ondergaan. Geen pijnkreten noch schokkende bewegingen: vreselijk eentonig.
Logisch nadenken vereist
Ondanks de grafisch magere vertoning, die zich jammer genoeg doorheen de hele demo manifesteert, komt de horrorsetting tot zijn recht en daar zorgen twee elementen voor. Enerzijds is de muziek uitstekend. Geen enkel moment durfden we rustig ademhalen, want - en dat zeggen we zonder overdrijven - de angst om onverwacht door de vieze monsters aangevallen te worden, is immer aanwezig. Het lijkt er ook op dat je, wanneer je besluit om eerst alle vijanden uit de weg te ruimen vooraleer je verder doorheen het level manoeuvreert, eeuwig pret kan beleven. Pure FPS tovert donkere aardopeningen uit zijn hoed waaruit oneindig veel zombies worden 'geboren' voor zij die het horrorgehalte wilden beperken; no pain no gain. Wie trager vooruitgang wil boeken om zo minder te sterven, is eraan voor de moeite.
Na enkele keren domweg ingesloten te worden door de vuile zombies, beslisten we om de ouderwetse logica terug boven te halen. Zombies van je aanwezigheid gewaar maken, ze richting een ideaal massagraf lokken en dan met de vlammenwerper erop los vlammen. De variëteit aan wapens zorgt ervoor dat iedereen wel een beetje zijn eigen tactiek kan afstemmen op de courant gebruikte speelstijlen, maar het blijft belangrijk om elke stinkerd richting het licht te begeleiden, want anders zijn ze ongezien sterk en onoverwinnelijk.
Onsportieve jager
In de eerste en enige beschikbare regio, nabij de mysterieuze mijnschacht, moeten er uiteraard klusjes worden opgeknapt om uit de penibele situatie te kunnen ontsnappen. Van hot naar haar rennen gebeurt liefst zo vlug mogelijk om de iets tragere hongerige zombies geen kans te geven, maar de Hunter - en wellicht de andere personages ook - bezit over een op zijn minst gezegd droevige uithouding en schakelt vrij snel op stapvoetse progressie over. Dat zorgt uiteraard voor problemen, want bijgebeend worden is het vreselijkste wat je kan overkomen. Regelmatig ommetjes doorheen verlaten huisjes maken en elke deur en elk hek achter je dichtslaan, draagt bij aan je overlevingskansen en enkel zo zal je het hele verhaal beleven. Voor velen zal het gauw afgelopen zijn, maar gelukkig kan je zonder meer opnieuw proberen.
