Aan de slag met de single player-mode van Battlefield V

Aan de slag met de single player-mode van Battlefield V

do 18/10/2018
Gepreviewed door Ronald
0 reacties

De dagen van de single player-campagne in first-person shooters lijken wel helemaal geteld. Call of Duty: Black Ops IIII heeft er gewoon géén en voor Battlefield V keerde ontwikkelaar DICE terug naar de lichtjes versnipperde aanpak die het al hanteerde met voorganger Battlefield 1: een vijftal minicampagnes, elk nauwelijks twee uur lang, tussen de multiplayerpotjes door. Maar, euh, wát een verhalen!

Geen doorlopende verhaalcampagne van zes tot tien uur, maar een reeks minivertelsels die je in de huid van vijf verschillende strijders brengen, verdeeld over de verschillende theaters van Wereldoorlog II: met Battlefield V zet het Zweedse DICE gewoon de aanpak verder die het ook al hanterde voor de War Stories in voorganger Battlefield 1. "Die anthology-aanpak werkt erg goed", zegt Bernd Diemer, Creative Director bij DICE. "Het laat ons ten eerste toe om de game een open structuur te geven, waarin spelers constant kunnen kiezen hoe ze hun tijd zullen doorbrengen in de game: de ene dag gaan ze voor multiplayer, de andere kiezen ze misschien een van de verhalen. Maar het komt ook die laatste ten goede: het laat ons toe om verscheidene uitdagende, diverse en voorheen onvertelde verhalen te vertellen." Dat zijn er vier bij release, de laatste komt in december als extra download. Tijdens een previewevent van Electronic Arts in Parijs konden we alvast een fiks deel van de vier inbegrepen verhalen spelen. En bloody hell: wat zijn die jongens van DICE, die enkele jaren geleden nog bekend stonden voor hun gepruts op gebied van verhalen vertellen, ineens meestervertellers geworden!

Proloog

Net als in de proloog van voorganger Battlefield 1, waarin werd getoond hoe gruwelijk stom oorlog wel is door vooral spelerpersonages te doen sterven in de strijd, wordt er heel wat doodgegaan in de openingssequentie van Battlefield V. Van grootse interventies met zwaar wapentuig tot een allerlaatste verbeten en vergeefse strijd vanop de grond, met je pistool als enige overblijvende wapen: het loodje leggen is geen schande in de proloog. Meer nog: het is gewoon een gegeven in de krachtige montage van gameplaysequenties, waarin alvast een voorsmaakje wordt gegeven van alle decors en gameplaymodi die in de andere verhaal zullen zitten. "Die futiliteit van oorlog, die we ook in Battlefield 1 aantoonden met de proloog, moest op een groter plan worden gebracht omwille van de veel grotere schaal die Wereldoorlog II had", zegt Diemer. "Het was, zowel geografisch als qua technologie bijvoorbeeld, een veel groter, wereldwijd conflict. Daarbinnen brengen we menselijke verhalen over epische oorlogvoering." De montagevorm van de proloog werd bovendien - en dit is straf - zo opgebouwd dat de gebeurtenissen op geen enkel moment hun intensiteit verliezen.

(Even over oorlogsgames)

De grote moeilijkheid bij een oorlogsshooter is namelijk het verschil tussen het brengen van een pakkend persoonlijk verhaal (in een first person shooter kruip je namelijk bijna letterlijk in de huid van een personage) en het leveren van spetterende gameplay. En daar slagen de War Stories van Battlefield V in, afgaande op de paar uren die we ervan hebben gespeeld. Je krijgt een persoonlijk oorlogsverhaal, zoals dat van filmklassiekers als Saving Private Ryan (1998) en The Big Red One (1980).  Oorlog gaat niet over een kleine bende geweldenaars die op een spectaculaire manier het verschil maken, maar over grote troepen jongens en jonge mannen die liever met hun lief in het gras hadden gelegen maar, door omstandigheden en voor machten waar ze geen vat op hebben, gedwongen zijn om elkaar tot filet américain te herleiden. Niet omdat ze de held willen uithangen, maar omdat het, als ze toch geen andere keuze hebben, beter de anderen zijn die eraan gaan dan zijzelf.

"Voor de verhalen die we willen vertellen staat de persoonlijkheid van de strijder centraal."

Maar je krijgt in Battlefield V ook opzwepende schietactie. En de twee vloeken voor het eerst niet met elkaar. "Onze aanpak zat in het matchen van de emotionele persoonlijkheid van onze personages met hun gameplaypersoonlijkheid", vertelt Diemer me voordat ik aan de slag ga in de echte War Stories. "We linken gameplay-aanpak aan de persoonlijkheid van de personages. Niemand doet dingen in de War Stories die niet juist aanvoelen."

Nordlys

Dat laatste wordt meteen duidelijk in de eerste episode, Nordlys, waarin je Solveig bestuurt, een vrouwelijke verzetsstrijder in het bezette Noorwegen anno 1943, die haar moeder moet bevrijden uit een Nazibolwerk. Hier wordt meteen duidelijk wat Diemer bedoelde met die link tussen de emotionele persoonlijkheid en het gameplaykarakter van een personage: er is spektakel te over in Nordlys, van explosies en shootouts tot wolkjes bloed in de sneeuw, maar de gameplay wordt ook constant weer terug naar een lager tempo gebracht om de kwetsbare persoonlijkheid van het meisje voorop te stellen. Door het inventieve leveldesign van de infiltratiesectie van de episode kun je, ook wanneer de primerende stealth-aanpak is mislukt, een paar keer na een heftige schietpartij toch weer teruggaan naar stealth. En de actie komt nooit de menselijkheid van het verhaal te overstemmen, zelfs niet nadat er bij de uitbraak wél grote drommen Nazisoldaten moeten worden neergemaaid.

Zelfs de vijand heeft een menselijk trekje: van de soldaten die je tijdens de infiltratie van kant maakt kun je bijvoorbeeld de leefbarakken bezoeken, waar hun persoonlijke spullen liggen en ze niet zelden een muziekje hebben opstaan. Geen ontmenselijkte vijanden dus. En op een bepaald moment roept een Nazi-officier - in een first person shooter! - dat er al "genoeg doden" zijn gevallen.
"Nordlys is een goed voorbeeld van hoe we een paar nieuwe, weinig vertelde verhalen van het Wereldoorlog II-front naar de speler brengen", zegt Diemer. "We hebben daar niet ver voor moeten zoeken, overigens: dit specifieke verhaal kwam recht uit het team, waar een aantal ontwikkelaars herinneringen op tafel legden die hun grootouders kenden over het gewapende verzet in Scandinavië. Wereldoorlog II zit nog verser in ons collectieve geheugen dan we vaak denken."

Under No Flag

Noord-Afrika. "Up Fritz's Shitter", noemt de overste van de held van Under No Flag, explosievenexpert Billy Bridger, het met een zeker aplomb. Dit is het Dirty Dozen-eske verhaal uit het geheel: SAS-commando Bridger is een taaie jongen die graag dingen kapot ziet gaan, een halve crimineel die ineens in het oorlogstheater wordt gedropt omwille van zijn explosievenkennis. Dus jazeker: dit is de episode uit de War Stories waarin alles boem gaat. Tot op zekere hoogte kan er ook hier weer worden teruggekeerd naar een sluipaanpak, maar het gaat toch vooral om het opblazen van dingen. Bridger moet namelijk een Nazikamp binnendringen om er de vliegtuigen op te blazen. En op een bepaald moment moet er ook met luchtafweergeschut worden geknald.  Under No Flag laat ook weer zien hoe die dualiteit tussen het emotionele karakter en de gameplayregisters van een bepaald spelpersonage werkt, zegt Diemer. "Bridger heeft een flamboyante persoonlijkheid, dus maakten we een explosievenexpert van hem. Zodat het niet vreemd is om hem in situaties te zien waarin alles ontploft. Alles aan hem zegt 'voluit gaan'."

Tirailleur

Ook opvallend in Battlefield V: de personages praten geen verbasterd Engels, maar spreken hun eigen taal. In Nordlys was dat Noors, in Tirailleur, de derde episode, wordt er Frans gesproken. In deze War Story, die ik slechts heel kort mocht spelen, speel je namelijk een Tirailleur Sénégalais ('Senegalese schutter'), een lid van een infanteriekorps van het Franse leger dat werd opgeleid in de kolonies, en dus ook uit donkerhuidige soldaten bestond. Het racisme van de andere Franse troepen is een thema in Tirailleur, maar het is vooral een ingetogen verhaal over een jonge gast die ver van huis een oorlog moet uitvechten voor een land dat hem werd opgedrongen als zijn moederland.  Qua verteltechniek wordt er hier die van de voice-over gehanteerd: tijdens de verbeten strijd vertelt hoofdpersonage Deme Cissé zijn verhaal. Ook deze episode verschilt weer van de andere wat gameplay betreft: er is meer aandacht voor cameraderie, en de schietsequenties spelen zich dan ook in een waarachtig slagveld af, waarin je als één infanterist tussen de velen moet doorstoten in de strijd. Het geeft een aantal ware Battlefield-momenten, zoals het veroveren van bepaalde strategische punten en ze daarna verdedigen, maar dan opnieuw zonder de emotionele intensiteit van het personage uit het oog te verliezen.

The Last Tiger (december-DLC)

De laatste War Story konden we niet spelen, en ze zal ook niet meteen in het pakket zitten: ze wordt in december soort van 'nagestuurd' als een download. In The Last Tiger komen tankgevechten centraal te staan, in het Duitsland uit de laatste dagen van de oorlog, en speel je godbetert een Duitse tankcommandant. Als Oberst Fritz Müller ga je tegelijkertijd een laatste strijd aan én mijmer je over de onnozelheid van al dat bloedvergieten dat je de afgelopen jaren hebt gezien.

Het is ook al een min of meer gedurfde zet: het perspectief omkeren, en je als nazisoldaat de strijd doen aangaan met geallieerde helden. Het soort helden die al een halve eeuw worden verheerlijkt in oorlogsfilms en -games. "Voor wie je strijdt is niet belangrijk in Battlefield V", zegt Diemer. "Voor de verhalen die we willen vertellen staat de persoonlijkheid van de strijder centraal. In The Last Tiger wilden we het tweespalt tussen de kracht én de kwetsbaarheid van een tankcommandant naar voren brengen. Dan nog waren er natuurlijk Amerikaanse, Britse en Russische tanks te over om uit te kiezen, maar wij wilden toch iets doen met de iconische Duitse Tiger-1-tank. Maar de machine staat niet centraal in het verhaal: tankcommandanten vielen tijdens Wereldoorlog II sneller zonder munitie dan ze zonder vijanden vielen. Je zult dus snel merken dat het verhaal over de bestuurder gaat, niet over de machine."

Releasedatum
20/11/2018

Conclusie van Ronald

Het frappante aan de verhalen in Battlefield V is dat ze op een bijzonder conventionele worden verteld, maar op een bijzonder knappe en snedige manier gameplayregisters mixen met vertellingen.