In de losse potjes waren alle vechtersbazen en diverse soorten wedstrijden beschikbaar. De hoeveelheid personages valt echt op in positieve zin. Er zijn zoveel WWE Stars waarmee je aan de slag kan, dat je er bijna duizelig van wordt. Je hebt klassieke bazen als André The Giant en The Ultimate Warrior, helden uit The Attitude Era zoals Bret Hart en Shawn Michaels en de WWE-vechtersbazen die vandaag de dag de lakens uitdelen zoals Seth Rollins en John Cena. Elke vechter komt op met zijn eigen speciale intro (wat voor WWE-liefhebbers een feest van herkenning is) en heeft zijn eigen moves. Zo speelt The Undertaker compleet anders dan Ricky Steamboat. Dit zowel qua snelheid, moves en finishers. Het zorgt er voor dat elk nieuw personage dat je probeert je weer een ander inzicht geeft.
Vaarwel laadtijden
Het loont nu ook echt om verschillende personages uit te proberen. De laadtijden, de achilleshiel van de WWE 2K-serie, werden eindelijk aangepakt. Voor een gevecht begint moet je nog wel een seconde of vijftien wachten, maar daarna kun je de diverse intro’s simpel overslaan zonder dat je met een nieuwe laadtijd wordt geconfronteerd. Waar je in het verleden wel eens anderhalve minuut moest wachten voor je een eerste klap kon uitdelen, daar duurt dat nu slechts een seconde of twintig. Hierdoor is de game veel geschikter om samen met een vriend te spelen en na elk potje een nieuw personage uit te kiezen. Ook kun je dan voor andere regels in het gevecht kiezen. Een laddermatch is compleet anders dan Hell in the Cell en wanneer je als een Tag Team gaat spelen, doe je ook weer andere ervaringen op.
We zijn het meest enthousiast over de 2K Showcase-modus van dit jaar.
Rare streken
Van onze speeltijd hebben we een uur doorgebracht met losse potjes. De epische gevechten die we daarin meemaakten waren fantastisch. Er werden vette aanvallen en perfecte tegenaanvallen uitgevoerd waardoor het momentum op en neer ging, speciale aanvallen uitgevoerd, pins ingezet die vlak voor de ‘three-count’ werden afgebroken omdat de tegenstander zijn timing goed zat en ga zo maar door. Het spelplezier werd vergroot door betere gameplay. Zelfs de animaties zijn soepeler, waardoor het makkelijker is om op het juiste moment een counter in te zetten. Ook de hit detection komt beter uit de verf. Op geen enkel moment dacht ons personage eraan om de scheids een oplawaai te verkopen, iets wat in WWE 2K15 gevoelsmatig haast in elk potje gebeurde. Is de game dan perfect? Nee, verre van. Er gebeuren zeker nog rare dingen, zoals een personage dat van het ene op het andere moment een appelflauwte krijgt en op de grond neerstort, en er zijn momenten geweest waar beide spelers tegelijkertijd op de slagknop drukten en beiden in het luchtledige sloegen. Maar het breekt de gameplay niet, waar dat vorig jaar regelmatig gebeurde.
MyCareer
Daarnaast hebben we veel tijd gestopt in de MyCareer-modus. In WWE 2K15 werd deze modus geïntroduceerd, maar was deze niet heel interessant. Het probleem van de modus van vorig jaar is dat je geen enkele band had met je zelf ontworpen vechter en er ook een goede verhaallijn ontbrak. Dat terwijl de verhaalvertelling in het WWE-universum net zo belangrijk is. Ja, je begon in de NXT en kon uitgroeien naar de WWE om uiteindelijk wereldkampioen te worden, maar tussen de gevechten door deed je niks. Daardoor was de MyCareer-modus niet meer dan een aaneenschakeling van losse potjes, die dankzij de lange laadtijden snel als een sleur aanvoelde.
We hebben nu het begin van de modus gespeeld en daaruit blijkt dat er wel het één en ander is veranderd. Ten eerste werden de mogelijkheden om je eigen personage te maken vele malen uitgebreid. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is mogelijk. Denk aan de aankleding, de move-sets en de intro waarmee je de arena betreedt. Een perfectionist is zonder te overdrijven waarschijnlijk een uur of twee bezig met het maken van een personage. Vervolgens begint je carrière in het WWE Performance Centre waar je de basisprincipes van de WWE leert. Noem het trouwens gerust een tutorial. Eens je deze doorlopen hebt, mag je aan de bak. In het begin zijn het vooral trainingsgevechten, maar al snel maak je je debuut in de NXT en vecht je in goed gevulde arena’s.
Keuzes maken
Tussen de gevechten door valt er nu ook meer te beleven. Zo zijn er na afloop korte interviews, waar jij een keuze uit vier beschikbare antwoorden moet maken. Op basis daarvan bepaal je wat voor soort personage je bent. Eentje die als rebel opereert en aan alles of iedereen lak heeft, of een brave ziel die respect heeft voor zijn tegenstanders. Ook krijg je later in de game te maken met de Authority in de vorm van Triple H, en moet je de kiezen of je jezelf achter The Autohority schaart of hem wil bekampen. Afhankelijk van deze keuzes krijg je andere types van gevechten. Zo kan het zijn dat je tijdens een belangrijk gevecht opeens gestoord wordt door vijanden die je in de WWE hebt gemaakt en jouw pin-move komen onderbreken. Op basis van wat we gezien hebben, hebben we het gevoel dat de MyCareer-modus nu meer leeft en meer potentieel heeft om langer als single player-ervaring mee te gaan.
2K Showcase
Toch zijn we het meest enthousiast over de 2K Showcase-modus van dit jaar. Hierin volg je de carrière van Stone Cold Steve Austin. Austin is misschien wel de beroemdste WWE Star die er ooit is geweest, en het feit dat je belangrijke wedstrijden van hem mag naspelen is iets waar we al enthousiast van worden. In New York konden we het gevecht met Jake The Snake naspelen, nu mochten we het opnemen tegen Bret Hart tijdens Wrestlemania 13. Niet alleen de historische setting is hier interessant, ook het feit dat je bepaalde doelen tijdens het gevecht moet voltooien zorgt voor een andere ervaring. Wanneer je zo een doel volbrengt, dan wordt dat via een cinematische herhaling tof in beeld gebracht. Bovendien krijg je tussen de diverse gevechten door historische filmpjes te zien, die de WWE-sfeer zo netjes in beeld brengen. Het heeft alle eigenschappen in zich om een vermakelijke reis door de tijd te maken waarin je met een iconische worstelaar aan de slag mag.
