Doorheen onze avonturen in Parijs voor een eerste kennismaking, de talloze previewuren achter onze eigen computer en de daaropvolgende reviewexploten kwamen we eigenlijk met niet zoveel nieuws in aanraking. Ubisoft instrueerde het Duitse Limbic Entertainment om de kracht van de betere Heroes-games in een pakket te bundelen en de ontwikkelstudio volgde die regel nauwgezet op. De flashbackmodus levert akelig herkenbare avonturen op waarin exploratie en tonnen grondstoffen met alle aandacht gaan lopen. Je stuurt je held – de titel liegt niet, het draait echt om Heroes – eropuit in de alweer ongekende uithoeken van Ashan op zoek naar glorie en onderweg moet je het ene na het andere gevecht met epische en veel minder stoere monsters afhaspelen. Hoewel strategie door Ubisoft in deze IP hoog in het vaandel wordt gedragen en de diepgang zeker naar een aanvaardbare hoogte wordt getild, heb je toch het gevoel dat gevechten niet het hele spel kunnen dragen.
Parel voor het oog
Initieel proberen de wereld en diens inwoners je er van te overtuigen dat alles zomaar kan veranderen. Net wanneer jij een bepaalde passage tracht te overbruggen kan de doorgang worden versperd of door een standbeeld omver te rammen betegel je zelf de weg richting onherbergzame gebieden waar het gevaar achter elke hoek dreigt. Dat de zones tot leven komen klopt volledig. Daar leverde Limbic uitstekend, zo niet perfect, werk. Puur grafisch gezien mag Heroes VII zich gerust bovenaan de decenniaoude franchise plaatsen, want wanneer je in de volgende regio arriveert is het vaak moeilijk om je meteen op de queeste te focussen; je komt ogen tekort!
Arendsogen komen goed van pas om de talloze grondstofbronnen te spotten en te ontginnen, want het beheren daarvan eist een prominente rol op. De audiovisuele knappe prestatie wordt overigens doorgetrokken naar geluidseffecten en vechtanimaties, die voor elk type monster en vechtstijl anders zijn en een plezier voor oog en oor zijn. Andere wijzigingen, noem het gerust versimpelingen, spelen dan weer in de kaart van gamers die gebruiksgemak boven diepgang verkiezen. Zo kan je vanuit steden extra vechttroepen creëren zonder dat je held daar speciaal een kilometerslange omweg voor moet maken, schrapte Limbic de 3D-poespas en schakelden we terug over op eenvoudige 2D-steden. De intuïtieve manier om manschappen en gebouwen te rekruteren, bouwen en upgraden is na de chaos in vorige Heroes-afleveringen een hele verademing waardoor je nooit meer zal proberen om toch maar zonder al te veel tussenstops in je stad de game uit te spelen. Weg de miserie, welkom terug plezier!
Indien je doorheen de bugs en magere aankleding kan kijken, is Heroes VII een mooie flashback naar Heroes-hoogtijden.
Half-mislukte ode
Van de eerste figuurlijke ontwikkelsteen die werd gelegd tot het eindproduct dat we hebben gereviewd: Heroes VII is een best of-compilatie gemaakt door en voor fans van de games. Het weggooien van minder geliefde toevoegingen uit Heroes IV tot en met VI, het wederom omarmen van features uit de eerste spellen: kan je het een uitgever kwalijk nemen met een reeks die het van een selecte fanbase moet hebben? Het eerlijke antwoord is “Neen, maar je mag niet overdrijven.” Het geheel voelt zo simplistisch aan, waardoor het moeilijk is om van begin tot eind geboeid te blijven. De game verliest je bij momenten omdat de ‘feel’ ontbreekt. Dankzij de mooie omgevingen en strategische gevechten is het een dubbeltje op z’n kant, maar toch … Een succesverhaal zouden we het niet durven noemen.
De reden waarom we voor een tweede keer de strategie aanhalen, is dankzij de toevoeging van het massaal flanken, een soort gangbang eigenlijk, van arme slachtoffers die slecht gepositioneerd zijn. We stelden echter reeds dat leuke gevechten niet voldoende zijn om de andere mankementjes links te laten liggen en dat zijn er ook nu – de release ligt al even achter ons – nog een pak. Zo zit er weinig tot geen leven in de geanimeerde personages die doorheen de verschillende campagnes aan het woord komen. Lipsynchronisatie is onbestaande, zelfs een Walker uit The Walking Dead praat realistischer dan de hoofdrolspelers uit Heroes VII. Daarnaast vrezen we voor het leven van de cameraman die alles in goede banen moet leiden: de man heeft ongetwijfeld een comazuipweekend achter de rug, want de manoeuvres die de camera maakt … Onbegrijpelijk.
Het is een pijnlijke constatatie want het principe van de campagnes is zeer goed uitgedacht en zegeviert dan weer wel. Zo wordt er teruggeblikt op de meest heroïsche momenten uit het leven van de protagonisten en aangezien je in de huid van meerdere Heroes kruipt, krijg je ook een leuke variatie aan gebieden voorgeschoteld. Bovendien heeft Limbic heel wat tijd gespendeerd om alle facties echt uniek te laten aanvoelen, waardoor de zeven verhaallijnen allemaal uniek aanvoelen en zo komt er geen sleur in voor zij die ze allemaal willen voltooien. Daarmee ben je meteen tientallen uren zoet en dat betekent waar voor je geld.
