Niet de gekende formule
Hoewel er sporadisch referenties naar het vertrouwde Zelda-universum opduiken, tracht Nintendo Tri Force Heroes toch als een alleenstaande ervaring te profileren. Aangezien je met twee andere spelers doorheen verschillende gebieden puzzels dient op te lossen, stellen de ontwikkelaars alles in het werk om iedereen met dezelfde wapens te laten strijden. Zo moet Link ditmaal niet op zoek naar een zwaard vooraleer hij in de actie kan duiken en wordt z’n levensbalk niet tot drie pietluttige hartjes gelimiteerd. Het duurt niet lang vooraleer je met de coöperatieve uitdagingen kan beginnen, maar de weinige momenten die je in de stad spendeert, zijn wel voldoende om de meerwaarde van het 3D-effect tentoon te spreiden. Geen hoofdpijn-graphics, maar wel bomen die precies uit je scherm groeien en fonteinen waarvan het water tot in je ogen spuit. We speelden de game op een New 3DS, maar veronderstellen dat het 3D-effect op een oudere handheld evenwaardige beelden zal tevoorschijn toveren, de betere inkijkhoek buiten beschouwing gelaten natuurlijk.
Na enkele korte laadschermen en bemoedigende woorden van de lokale brigadier kan je ofwel alleen, ofwel via de online mogelijkheden aan de eerste wereld beginnen. Je belandt vrijwel direct in een lobbyruimte waar je op andere avonturiers moet wachten, want pas wanneer de drie onderdelen van de Triforce kunnen worden geactiveerd, kan je naar de spelwereld teleporteren. In de wachtruimte merk je meteen welke puzzels je zal moeten overwinnen. Hoge pillaren waarop doelwitten staan kan je enkel bereiken door in elkaars nek te klimmen, zoals destijds in LEGO The Hobbit bijvoorbeeld. Het topdown-perspectief veroorzaakt wel misverstanden, want vanuit bepaalde standpunten is het zeer moeilijk beoordelen of je nu twee of drie personages nodig hebt om de juiste hoogte te bereiken. Richten met pijl en boog gebeurt daarnaast via de analoge stick aan de hand van 2D-bewegingen, waardoor het nastreven van nauwkeurigheid een pak moeilijker wordt, al krijg je meestal wel meerdere kansen om dat ene schot in de juiste richting af te vuren. De beginwerelden, startende met de Woodlands, zijn vergevingsgezind, zeg maar.
Soms wel herkenbaar
De Woodlands zijn in vier subregio’s onderverdeeld: Deku Forest, Buzz Blob Cave, Moblin Base en Forest Temple. Zelda-kenners zullen deze levels blindelings aan een spel uit de rijke geschiedenis kunnen toewijzen, met terugkerende monsters en iconische puzzelelementen die niet veel breinactiviteit vereisen om opgelost te worden. Werelden die van alle monsters moeten worden ontdaan vooraleer de poort richting de volgende puzzel wordt geopend, drukknoppen waarop je moet staan om barrières te laten verdwijnen of kristallen die je met pijl en boog moet zien te raken: verrassend is het zelden. Toch verandert alles natuurlijk omdat je verplicht wordt drie drukknoppen te raken, of de drie helden op elkaar te stapelen om een hoger gelegen kristal met je pijl te activeren. Het is niet altijd onmiddellijk duidelijk hoe je een puzzel moet aanvatten en de volgende fase, het oplossen ervan, vereist een portie denkwerk. De vruchten die je daarvan plukt, een werkende strategie, vereist ieders coöperatie om tot een goed einde te worden gebracht en net daar wordt het een portie moeilijker!
Alleen kan ook als het echt moet…
We zeiden het in de inleiding al: je kan ook offline van de puzzelpret genieten. Als compensatie voor je eenzame bestaan krijg je twee Doppels als gezelschap die je kan besturen om puzzels op te lossen. Elke puzzel vereist namelijk drie actief spelende Link-mannetjes, en door op het aanraakscherm van de 3DS tussen de blauwe, rode en groene Link te wisselen, kan je in je eentje de wondere wereld van Tri Force Heroes beetje bij beetje verkennen. Het is echter een moeizame opdracht om continu tussen de personages te veranderen en zoals je al kan raden duurt het minstens drie keer langer om de opdrachten op te lossen, ook al zie je onmiddellijk wat er van je wordt verwacht. Het is echter perfect plausibel wat Nintendo hier bekokstoofde: een game ontwikkelen waarvan solospelers nooit zullen kunnen genieten, is zelfs anno 2015 allesbehalve de norm. De coöperatieve Lara Croft-games hadden een ingebouwd mechanisme dat puzzels moeilijker maakte naargelang het aantal aanwezige spelers, maar een soortgelijke opbouw zou de werelden oneer aandoen, dus dit is wellicht de best mogelijke oplossing die de ontwikkelaars uit hun mouwen konden toveren.
