Assassin’s Creed Syndicate doet het in Londen en zoals in de meeste games in deze reeks is het ook hier zo dat de locatie de eigenlijke hoofdrol speelt. In dit geval is dat Londen anno 1868, waar de industriële revolutie in volle gang is. Het hart van een onbetwiste wereldmacht. Een feit dat de Tempeliers, de traditionele aartsvijand in (bijna) elke Assassin’s Creed-game, goed begrepen hebben. Dit Londen wordt achter de schermen dan ook geregeerd door de Tempelier Crawford Starrick. Een man wiens invloed van de hoogste politieke regionen tot zijn meedogenloze knokploegen in de onwelriekendste steegjes reikt. Bijgestaan door een zeven luitenants waaronder een industrieel, een bankier, een wetenschapper, een dokter en een crimineel meesterbrein, heeft Starrick de stad tot een Tempeliersbolwerk gemaakt waar geen Assassin zich nog waagt. Voilà, je uiteindelijk doelwit is gekend. Wijk na wijk en missie na missie zal je zijn greep op Londen en zijn handlangers letterlijk en figuurlijk breken … tot je uiteindelijk de man zelf van het toneel vaagt.
Wijkfeestje
Het Londen is daarom in wijken – hier burroughs – verdeeld. Je kan uiteraard zonder laadschermen de hele stad, zijn vele binnen- en ondergrondse locaties doorkruisen, maar enige systematiek in het een voor een overnemen van die burroughs is mooi meegenomen. Zeker voor wie het overzicht over zijn vorderingen in deze bloedlinke campagne wil bewaren. De missies die het verhaal voortstuwen zullen vanuit een zelfde idee in een bepaalde volgorde beschikbaar worden. Interessant daarbij is dat je na een tijd niet enkel eigenaar zal mogen noemen van bepaalde bonus-gevende gebouwen, maar al snel je hoofdkwartier in een trein vestigt. Die rijdt de hele tijd rondjes door de stad. En omdat dit Londen uitgestrekter is dan het Parijs uit voorganger Unity, zal je niet wachten tot je trein de wijk van je volgende objectief aandoet, maar gebruik maken van quick travel, de alomtegenwoordige paardenkarren en koetsen die de gameplay van een scheut GTA voorzien, gewoon te voet …
Steampunk Batman
… of met behulp van een nieuw gadget dat toelaat om een enterhaak vanuit een steampunk-achtige polsband af te vuren, om je vervolgens Spider-Man- of liever Batman-gewijs naar veraf- of hoger gelegen punten te ‘zippen’. Een item dat we dus al in andere games hebben gezien, van Bionic Commando, over die Batman tot Just Cause, maar wat het ontbreekt aan originaliteit, maakt het goed in praktische waarde voor een speler die grote afstanden moet afleggen. Of zich liever niet tussen het straatplebs mengt. Of hier terecht een verrekt handig nieuw ingrediënt in ontdekt om zijn guerrilla combat mix mee te complementeren. Twee vijanden staan te ver weg van je dakrand om er een dual takedown op uit te voeren? Misschien is er aan de overkant van de straat wel een geschikt aanhechtingspunt voor je ‘polsharpoen’, dat je toelaat om jezelf wel precies boven je twee doelwitten te manoeuvreren. Het gadget werd overigens voor jou gecustomized door de uitvinder Graham Bell. Net zoals de schrijver Charles Dickens die we eerder in een missie tegen het lijf liepen, een van de vele historische personages uit dit Assassin’s Creed-hoofdstuk.
Wie je ook kiest, het verhaal blijft hetzelfde.
Omhels je vrouwelijke kant
Je weet ondertussen al dat Assassin’s Creed Syndicate je voor het overgrote merendeel van je activiteiten laat kiezen om met Evie Frye of haar broer Jacob te spelen. Wie je ook kiest, het verhaal blijft hetzelfde, maar de dialoog en vooral de gameplay verschilt. Waar Jacob de trend verderzet van hoofdrolspelers die de rechtstreekse confrontatie enkel uit de weg moeten gaan als de oppositie echt te sterk is of de missie dat vereist, zien we in Evie een terugkeer naar de begindagen van Altaïr. Dat krijgen we overigens bevestigd door een van de lead designers van de game, die er nog aan toevoegt dat Evie ook wat haar karakter betreft, neigt naar dat zuivere, toegewijde plichtsbesef van die allereerste protagonist. Ze hebben elk hun eigen skill tree. Daar lopen pakweg een dik vierde van de upgrades gelijk, maar de overige laten je specialiseren in heel verschillende richtingen. Jacob is duidelijk de opvolger voor je personage uit Unity. Hij is godzijdank grappiger, maar net zo brutaal, arrogant en in de handen van een goede speler in staat tot gruwelijke slachtpartijen in gevechten met meerdere tegenstanders.
Kameleon met een angel
Evie keert zoals gezegd terug naar die eerste Assassin’s Creed, waar discretie, heimelijk rondsluipen, toeslaan en daarna weer ‘verdwijnen’ de boventoon voeren. Begrijp ons niet verkeerd, ze staat haar mannetje in close combat situaties en scoort zelfs een paar gruwelijke – voor mannen oogwaterende - afmaakmoves. Zoals de makers ons op het hart drukten: je slagkracht hangt af van je uitrusting en waar of wanneer je wat gebruikt. Maar het zijn vooral skills zoals die kameleon-vaardigheid die haar nagenoeg onzichtbaar maken wanneer ze niet beweegt, die haar gameplay bepalen. Of die werpmessen die – eenmaal je er wat ervaringspunten in hebt geïnvesteerd – standaard vijanden vanop afstand uitschakelen. Plus, en dames neem het ons alsjeblief niet kwalijk, maar Evie heeft het lekkerst ogende klimmende kontje ten oosten van Lara Croft. Evie is de geduldigste van karakter maar vereist ook een iets geduldiger speelstijl. Het wordt echter nooit irritant of frustrerend. Integendeel, de sneakergamer in ons werd getrakteerd op een paar van die bevredigende ‘roofdiermomenten’ zoals in de goeie ouwe Splinter Cell-dagen. Nog heel even en dan is het zover. Dan is Evie klaar voor een langere relatie dan deze intrigerende one-afternoon-stand.
