De rondborstige Lara is verdwenen en vervangen door een jonger, frisser exemplaar. Lara is in deze reboot namelijk nog niet de doorgewinterde heldin die we kennen uit de vorige games, maar een pas afgestudeerde archeologe die samen met haar beste vriendin Sam op expeditie trekt. Vergezeld van een allegaartje nogal stereotiepe personages, gaan ze met het schip de Endurance op zoek naar een mystiek eiland in de Japanse zee, genaamd Yamatai. Dit eiland ligt pal in de Dragon's Triangle, een gevaarlijk gebied waartegen de Bermuda Driehoek een attractie in Plopsaland lijkt. En zoals dat gaat met Japanse zeeën, mystieke eilanden en gevaarlijke driehoeken, vergaat de Endurance in een verschrikkelijke storm waardoor Lara moederziel alleen haar weg dient te vinden naar haar bevriende schipbreukelingen.
Waar Tomb Raider in de eerste plaats om draait, is het iconische personage Lara Croft. In deze game is het vooral de manier waarop we de jonge Croft leren kennen en zien ontwikkelen dat zo indrukwekkend is. Lara wordt na te zijn aangespoeld op het strand meteen keihard knock-out geslagen en ontvoerd. Ze ontwaakt in een grot die de ultieme fantasie lijkt te zijn van menig seriemoordenaar: overal liggen er lijken en opengereten stukken vlees. Yep, hier is inderdaad iets niet pluis! Tijdens haar vlucht uit deze grot blijkt dat Lara en haar vrienden niet alleen op dit eiland zijn. Het avontuur kan beginnen.
Keihard
Dat deze game een pak realistischer en harder is dan zijn voorgangers, wordt tijdens de proloog snel duidelijk. Lara wordt keihard tegen de grond geslagen, krijgt een roestige staak ijzer door haar zij, wordt ei zo na verpletterd door een gigantische rotsblok en zelfs een halve aanranding staat later op het menu. Op elk moment is voelbaar dat de onwikkelaar vooral een emotionele band met het personage wil uitbouwen. En daar slagen ze behoorlijk goed in. Dit is geen superheld, maar een jong en onervaren meisje dat in een keiharde wereld terechtkomt en letterlijk door een hel moet om te overleven. Deze jonge archeologe krijgt het hard te verduren en verliest meer dan eens de moed om door te gaan. Zoals ze zelf zegt na enkele uren in het spel : "I'm not that kinda Croft", doelend op de reputatie die haar ouders hadden. De makers van dit spel slagen er zeer goed in om de gamer mee te laten voelen met de pijn die Lara doorstaat. Kenmerkend voor de Tomb Raider-games is de gruwelijke manier waarop Lara aan haar einde komt als niet alles volgens plan loopt. Ook dat is heel goed aangepakt in deze game. Je zal regelmatig een "ieuw" gevoel hebben wanneer Lara het loodje legt. Lara zier er opnieuw best aantrekkelijk uit ook. De overdreven proporties zijn weg, en ze is langs alle kanten geschaafd en geschonden, maar toch blijf je er een sexy schoonheid doorheen zien. Liefhebbers van vrouwelijk schoon hebben weer iets om naar uit te kijken.
Het eiland
Tijdens het eerste halfuur van het spel zou je overigens de indruk kunnen krijgen dat de makers de bal gigantisch mis slaan. Er is namelijk heel weinig gepuzzel, ontdekking of actie te of het zijn een aantal quick time events die gewoon niet echt thuishoren in een Tomb Raider-game. Maar dat zijn blijkbaar groeipijnen, want na het eerste deel bloeit dit spel op een fantastische manier open. Stap voor stap opent de spelwereld zich en na een tijdje is het hele eiland quasi een speeltuin waarin gigantisch veel te doen is. Je kan het hoofdverhaal volgen via een aantal missies, maar daarnaast zijn er ook heel wat zijmissies of challenges te vinden. En dat maakt net dat dit een zeer goede Tomb Raider is geworden. De kern van deze gamereeks is namelijk het gevoel van ontdekking, van verloren lopen en daar slagen de ontwikkelaars perfect in. Lara kan op zoek gaan naar verborgen grotten waar telkens een coole puzzel op zich laat wachten. Er liggen doorheen het eiland allerlei uitdagingen, ze kan op jacht gaan of zo snel mogelijk onderdelen zoeken om haar wapens en uitrusting te upgraden.
In deze Tomb Raider zit namelijk ook een progressiesysteem ingebouwd. Lara verzamelt continu ervaringspunten die ze dan kan gebruiken om haar vaardigheden uit te breiden. Zo kies je er zelf voor om meer de actie toer dan wel de stealth toer op te gaan. Naast de standaard vuurwapens is vooral de boog een schitterende toevoeging. Na verloop van tijd kan je zelfs vuurpijlen of pijlen waaraan een touw is verbonden in elkaar knutselen. Dat opent dan weer nieuwe manieren om bepaalde relics of schatkaarten te ontdekken. Dankzij de open structuur van de gamewereld zijn er specifieke plaatsen die je in het begin sowieso pas kan bereiken en voltooien nadat je de juiste wapens of uitrusting hebt gevonden. En tussendoor op een hertje jagen kan ook.
Beweging
De manier waarop Lara beweegt doorheen de spelwereld is ook een pak gemoderniseerd. Ze beweegt een pak soepeler dankzij een heel geavanceerd animatieysteem. Weg met de houterige bewegingen of sprongen die nét fout gingen omdat je een halve pixel naast die overhangende rots zit. Lara loopt, springt, hurkt en glijdt op een even vloeiende manier als in de Assassin's Creed-games. Vooral de kleine details vallen meteen op. Wanneer Lara over een balk loopt zie je duidelijk dat ze moeite heeft om haar evenwicht te houden, en zal ze ook op een heel normaal aanvoelende manier een tak vastgrijpen om nét niet te vallen. In een kleine ruimte kruipen of zich ophijsen aan een verroeste trap, het ziet er allemaal heel natuurlijk uit.
Vechten
Dankzij het systeem van upgrades en skills evolueert onze kleine meid stap voor stap naar de geharde avonturierster die we al sinds jaar en dag kennen. Zij is geen vechtmachine maar een stoere meid die door omstandigheden niet anders kan doen dan doden om haar eigen leven veilig te stellen. Op een gegeven moment zegt ze letterlijk dat ze schrikt dat doden zo ‘gemakkelijk' is. Gelukkig zijn de vijanden die je tegenkomt niet van de domste, dus neem dat ‘gemakkelijk' maar niet te letterlijk. De gevechten zijn in deze game best pittig te noemen. Je kan dankzij de verschillende wapens ook steeds kiezen om de zaken op een meer tactische, dan wel rambo-achtige manier aan te pakken. Vooral vijanden met de boog op een stille manier uitschakelen of verschalken door een pijl achter hen tegen een muur te schieten, is pure coolness. Sommige gamers zullen zeggen dat de combat wat Uncharted-achtig aanvoelt, maar beter goed gejat dan slecht bedacht. De gevechten zijn trouwens ook veel diverser en vrijer dan in bijvoorbeeld Uncharted dankzij de open wereld.
A looker!
Het eiland Yamata bevat een werkelijk betoverende omgeving. Niet alleen door de dichtbegroeide jungle, de eeuwenoude architectuur, de overhangende rotsen en verbrokkelende ruines. Zonder al te veel over het verhaal te verklappen is vooral de legende rond dit eiland een mooi ‘excuus' geweest om ervoor te zorgen dat je niet continu in dezelfde omgeving rondloopt. Door snel wisselende weersomstandigheden komt onze jonge deerne op heel wat gevarieerde plaatsen terecht. Ze zal zich een weg moeten banen door vochtige jungles, besneeuwde bergtoppen, donkere tempels en verlaten ruines. Alles ziet er echt fantastisch uit. Wanneer Lara met een fakkel in de hand een grot induikt, zie je de vlammen prachtig weerkaatsen op de vochtige rotsen, terwijl de houten rommel die in het water drijft door een zeer realistisch phyics engine rond dobbert. Wat men uit de Xbox weet te persen is echt fenomenaal te noemen. Het zal meermaals gebeuren dat je even stilstaat te genieten van het landschap. Daarnaast zit elke omgeving ook tjokvol kleine details zoals ratten die wegsprinten, of bladeren die opvliegen als je erdoor loopt. De art-direction in dit spel is overigens heel knap afgestemd op de sfeer. Yamata is een gevaarlijk oord, en de meeste plaatsen zien er dan ook grijs, nat en ongezellig uit. Het is net daarom dat het zo cool is om uit een ruine te kruipen en een prachtige zonsondergang te zien boven de zee, terwijl je honderden meter rondom enkel maar bos ziet. Grafisch is dit spel zonder twijfel één van de mooiste games die ooit op de Xbox is verschenen.
Het verhaal wordt regelmatig onderbroken door filmpjes die er zo mogelijk nog indrukwekkender uit zien. Uiteraard is het logisch dat de beeldjes bij voorgerenderde beelden nog wat scherper ogen, maar het is vooral de regie en emotie die uit deze tussenfilmpjes druipt die dit spel nog wat extra karakter geven. Dit is echt top en voelt heel vaak aan alsof je naar een interactieve actiefilm zit te kijken. En dat is in dit geval een goed ding.
