The Serpent’s Curse is niet de eerste titel die de Broken Sword-reeks naar de consolemarkt lokt. Voorbije pogingen om het minder adventure game-gerichte doelpubliek te bereiken, eindigden echter steeds op een sisser, waardoor het heruitbrengen van dit deel toch een redelijk gewaagde stap lijkt. Revolution blijft echter -in tegenstelling tot vorige keren- zeer trouw aan de basisprincipes van het genre. Alles in de game bestuur je met een cursor en werkelijk nergens houdt het spel je bij de hand. Meer zelfs, de titel blijft net dat tikje teveel bij zijn pc-roots hangen, waardoor we ons afvragen waarom je deze versie boven het origineel zou verkiezen.
Vanop je sofa
Akkoord, gamen vanop je sofa voelt een pak aangenamer dan op een bureaustoel over je toetsenbord gebogen zitten, maar wanneer een game veeleer als een pc-titel aanvoelt en weigert zich als een console-titel te laten besturen, dan stellen we ons daar uiteraard onze vragen bij. Een cursor vormt in de game het enige besturingselement waarmee je werkelijk alles aanstuurt. Zelfs bewegen in een ruimte doe je door met je linker analoge stick de plaats aan te wijzen waar je heen wil om dan te ‘klikken’ met de X-knop. Met je rechter analoge knuppel kan je wel de camera verplaatsen zonder dat je steeds traag lopende personage in het beeld hoeft te blijven, maar die functie valt in het niets tegen de gevoelsmatige beperking die een cursor in een consolegame met zich meebrengt. Mochten we nu -net als in bijvoorbeeld de recentere Telltale-titels- vrij met een analoge stick ons personage rond kunnen laten lopen terwijl we de rechter knuppel als cursor gebruiken, zou de game al een pak console-vriendelijker aanvoelen. Alles met een cursor besturen werkte echter nooit bij games die je met een controller bestuurt en daar is The Broken Sword 5 weer een goed voorbeeld van. Op de PlayStation-versie kan je ook je trackpad gebruiken om de cursor te bewegen, maar ook die manier van navigeren voelt bij nader inzien niet echt goed in de hand.
Technisch op punt
Laat dat je echter niet van deze titel afschrikken als je, net als velen onder ons, geen stevige gaming pc in huis hebt. Wie The Serpent’s Curse niet op pc, Vita of tablet kan spelen, moet de game zonder twijfel een kans geven op PlayStation 4 of Xbox One. Net als in de originele versie oogt alles netjes en helder. De charmante getekende omgevingen komen op onze televisieschermen zelfs nog beter tot hun recht dan op onze kleinere computerschermen en ook op technisch vlak krijgen we geen ruimte om te klagen. Van laadtijden is er amper tot geen spraken en nergens stoten we op een bug of een glitch die ons uit de sfeer haalt. Toegegeven dat de driedimensionale cell shaded personagemodellen een beetje afsteken tegen de mooie getekende spelomgevingen (waardoor de titel anders oogt dan voorgangers in de serie) en dat enkele toevoegingen zoals nieuwe stemacteurs voor gekende personages zo zijn voor en tegenstanders kent, vinden wij geen uitgesproken reden tot klagen. De consoleversie van de game kent zelfs enkele toevoegingen zoals subtiele extra animaties in de achtergrond, beter gepresenteerde puzzels en, voor PlayStation-gamers, gebruik van de DualShock 4 speaker. Dat maakt het jaar wachten op deze versie toch wel de moeite waard.
Herkenbaar, maar anders
Inhoudelijk is er nagenoeg niets veranderd aan de game die vorig jaar na een succesvolle Kickstarter-campagne op pc verscheen. Het verhaal komt nog steeds traag op gang, maar vangt wel de juiste sfeer die bij een adventure game als deze hoort. Waar je in het eerste deel vooral veel koffie slurpt en op je eigen tempo de diefstal van het mysterieuze schilderij La Malediccio en de bijhorende moord onderzoekt, krikt het tweede deel het tempo en de spanning grondig op. Het verhaal kent een kleurrijke cast van herkenbare en nieuwe personages die allemaal goed gebracht worden door een ervaren cast stemacteurs. Dat enkele voice actors de schoenen van enkele lang gekende personages vullen -waaronder de stem achter protagoniste Nico Collard- , stoot enkele fans tegen de borst, wat begrijpelijk is. We kunnen er echter niet omheen dat al het stemmenwerk verzorgd en geloofwaardig klinkt. Gelukkig zijn er nog andere gekende stemmen, zoals die van de andere hoofdrolspeler George Stobbart, die dezelfde fans gerust kunnen stellen.
Gekende probleempjes
De plot op zich is en blijft een beetje voorspelbaar en voor de hand liggend, met een lichtjes teleurstellende antagonist als figuurlijke kers op de taart. Ook enkele genre-gerelateerde ziektes als houterige animaties, trage spelbesturingen en vreemde ,doch geregeld humoristische, conversaties, steken geregeld de kop op. Dat neemt niet weg dat we alsnog van dit klassieke wijs-en-klik-avontuur weten te genieten. De vele puzzels in de game voelen bij aanvang een tikkeltje te gemakkelijk aan om liefhebbers te bekoren, maar ze houden wel een zeker ritme in de game waardoor je steeds die gekende drang voelt om verder te spelen. Een spelconsole lijkt dan wel niet de beste manier om een game als deze te spelen, wij kunnen The Broken Sword 5 ook op deze manier best smaken.
