Rocksmith lijkt op de ooit immens populaire maar ondertussen bij de dinosaurussen te categoriseren Guitar Hero en Rock Band. Lijkt, want in plaats van kleurgecodeerde toetsen in te drukken, sla je hier snaren en akkoorden aan. In plaats van een zo hoog mogelijke score, is hier een betere instrumentbeheersing het streefdoel. Streefdoel én resultaat. Rocksmith is de gitaar- of basgitaarleraar die nooit zijn geduld verliest. Een persoonlijke coach die zijn aandacht op jou richt en je continu bijstuurt al naargelang je vorderingen en/of problemen. Klassieke notenleer is er niet bij, je kiest zelf hoeveel theorie je wil slikken en het best van al: je mag leren door meteen songs te spelen.
Voelbaar vorderen
Er zijn bundels te vinden waarin Rocksmith 2014 verkocht wordt met een gitaar erbij. Wie echter zo'n gitaar of basgitaar al in huis heeft, of er een te pakken kan krijgen, koopt enkel het doosje met het schijfje en een kabel, waarvan je de ene kant in dat instrument plugt en de andere rechtstreeks in je console, pc of mac. De game telt een paar dozijn lessen voor wie de eerste keer een gitaar om de nek hangt. Dat klinkt niet echt opwindend, maar het is toch een aanrader. Niet alleen omdat je zo de basics in de vingers krijgt, maar omdat elke les in een helder en genadig kort videofilmpje wordt uitgelegd en omdat het laatste onderdeel van zo'n les uit een praktijkoefening bestaat die op zich al lekker klinkt. En lukt die oefening je niet van de eerste keer, dan krijg je de kans om het te herhalen tot het wel goed zit. Niets moet, maar je moet al echt een vinger missen om niet met elke nieuwe poging voelbare verbetering te zien - en te horen natuurlijk.
Net als op de cd
De kracht van de Rocksmith ligt echter in de optie om meteen in een song te springen. De soundtrack is groot en divers genoeg om er iets herkenbaars en/of naar je smaak in te ontdekken. Je start het nummer op en de game laat je dan eerst met vergevingsgezinde tussenpauzes een noot of akkoord aanslaan. Hoe beter je presteert, hoe meer aanslagen je moet maken en hoe dichter je het echte gitaarspel van die song benadert. Na afloop wordt je prestatie geanalyseerd en krijg je suggesties. Die variëren van het volgen van een specifieke les tot het oefenen van een onderdeel waar je het duidelijk moeilijker mee had. Dat onderdeel krijg je dan eerst met een beperkt aantal aanslagen en aan een sterk vertraagd tempo voorgeschoteld. Speel je daar min of meer foutloos doorheen (helemaal foutloos hoeft niet - ook hier geen stress dus) dan wordt het tempo geleidelijk aan opgevoerd tot je die aanslagen op het normale songritme onder controle hebt. Dat proces wordt daarna nog een paar keer herhaald met telkens meer aanslagen en uiteindelijk speel je dat stuk van het nummer vrijwel net zoals het op de plaat klinkt. Oké, bijna dan toch.
Spiergeheugen
Die mogelijkheid om al (muziek)spelend te leren is super en mede dankzij dat opvoeren van uit te voeren aanslagen gebeurt dat op een manier die geen muziekleraar kan aanbieden. Tegelijkertijd kweekt deze aanpak spiergeheugen. Je kijkt steeds minder naar de nek van je instrument om te checken of je vingers op de juiste plaats staan en soms gaan je vingers door een voorheen onmogelijk geachte routine zonder dat je er bewust bij nadenkt. Door je wat langer toe te leggen op een bepaalde les en zelfs op een favoriet nummer, leer je het uit je hoofd en kan je het zelfs zonder de game naspelen. Gewoon met je gitaar of basgitaar in een versterker geplugd. Thuis geen versterker? Plug hem dan in de microfooningang van je hifi-installatie. Let wel op dat wanneer je dat met een basgitaar doet, je het basvolume terugdraait. Anders zijn je de luidsprekers in geen tijd enkel nog geschikt om er een fancy hamsterhok van te maken.
Halloooh Werchter!
Maar misschien toch even wat gas terugnemen. Wie deze review leest zou de indruk kunnen krijgen dat hij of zij na twee weken klaar is voor een vroege namiddagprogrammatie op een van de zomerfestivals. Niet echt. Maar leer je met Rocksmith 2014 echt gitaar (of basgitaar) spelen? Absoluut. In onze ogen is het vooral een geweldig stuk software voor wie ooit zijn eerste stappen zette of al jaren zijn gitaar niet meer vast nam maar zich altijd voornam om er ooit terug mee te beginnen. Vooral omdat zij weten hoe taai en eventueel ook hoe saai dat begin toen verliep. Hoe hard er gewerkt moest worden voor die eerste riedeltjes en hoe elegant, ongeforceerd en merkbaar efficiënter Rocksmith 2014 dat aanpakt. Wie van nul begint kan die vergelijking niet maken en moet over een drempel, maar geloof ons, het is de laagste, meest aangenaam gestoffeerde drempel voor de deur naar rocksterrendom. Ook al gaat die gepaard met eelt op je vingertoppen en kramp in je handen. Yep, ook voor toekomstige muzikanten geldt: no pain, no gain.
Chirogroupies
Moet wie de vorige en eerste Rocksmith in huis heeft upgraden naar deze? Eigenlijk wel, want behalve dat we de mogelijkheid krijgen om gelijk al ergens te kunnen optreden (in de game dan wel) missen, verbetert editie 2014 die voorganger op alle fronten. De lessen zijn duidelijker, de laadtijden zijn korter, je navigeert makkelijker door alle menu's en de opties om een song onder de knie te krijgen zijn aanzienlijk uitgebreider en meer op maat. Alle DLC-nummers draaien in deze game en voor een prikje hevel je de originele soundtrack van die eerste over naar deze. Eenmaal op kruissnelheid ga je natuurlijk online shoppen voor nummers van bands die meer op je eigen muzieksmaak aansluiten, maar daar moeten we je toch even waarschuwen dat je aan gitaristen die je vroeger haast verafgoodde, nu wel eens een gloedhekel zou kunnen krijgen. Tot je hun absurd complexe nummers in de vingers hebt toch. Wie wil kan ergens nog uitgebreid klooien met de session-modus die een hele band rond je eigen creaties laat optrekken. Sommigen gaan daar extreem ver in, wij zijn al lang blij dat we in geen tijd weer op het niveau zaten waarmee we vroeger in scoutslokalen en jeugdhuizen optraden. En als Rocksmith er toen was geweest, had er misschien meer dan gratis drank en Chirogroupies ingezeten.
