Dat videogames niet langer een verregaande actiegraad moeten meekrijgen, bewijzen onder meer de Telltale-avonturen en ook Life is Strange scoort goed. Point-and-click-avonturen representeren zowat de gulden middenweg tussen bloederige actie en filmische taferelen. Naast hun narratieve waarde wordt er ook veel aandacht aan het mysterie besteed, want doorheen het verhaal moeten er puzzels worden opgelost die stuk voor stuk naar het eindresultaat toewerken. Sommige games bieden je helemaal geen houvast aan, andere titels zorgen ervoor dat je indien gewenst enkele hulplijnen kan inschakelen en zo is er voor iedereen wat wils.
Rufus phone home
Op een afvalberg leven is de nachtmerrie van velen, maar vooral Rufus vindt het leven op Deponia maar niets. Hij werd door zijn vader als een stuk vuil achtergelaten en wil maar één ding: terug naar zijn thuisplaneet reizen. De manier waarop Rufus zijn ingesteldheid op de wereld rondom hem projecteert en het niveau van de humor doet in alle facetten aan Secret of Monkey Island denken. Dat was in 1990 eveneens een point-and-click-avonturenspel, geschreven door de legendarische Tim Schafer en ontwikkeld door LucasArts. Daedalic wordt vaak als de Europese kloon van die studio aanzien en dat is allesbehalve een misconceptie. Er zitten zoveel gelijkenissen in het spel, maar desondanks voelt Deponia fris aan. Mede dankzij de quasi perfecte iOS-port voel je dan ook dat de Duitsers heel wat moeite hebben gedaan om de game in een mobiel kleedje te steken.
De oplossingen van de uitdagende puzzels blijven natuurlijk even geflipt als irritant, want Deponia staat gekend als het mysteriespel waarin willekeurigheid en een hoge abstractiegraad zegevieren. De breinbrekers die je zal moeten oplossen om het extravagante einde van de game te bereiken, laten zich niet altijd op de meest logische wijze oplossen. In veel gevallen geraak je een heel eind verder door irrationeel en zelfs onnozel na te denken, want door grappige potentiële oplossingen te zoeken, zelfs dingen in het belachelijke te trekken, betegel je je weg richting succes een pak sneller.
Volhard en je wordt beloond
Wat volgt is een jammerlijke opeenvolging van net-niet-momenten, want de eerste uren moet je jezelf in een complex opgebouwde game inwerken en tegelijk krijg je teleurstellend weinig informatie over de protagonist. Al die werkpuntjes smelten echter als sneeuw voor de zon eenmaal je verder doorheen de game exploreert. Rufus’ gedachtegang wordt op tafel gegooid, de puzzels houden meer steek en zo voelt de overwinning van die eerste momenten als een Olympische medaille aan.
