Krachtig begin
Het verhaal begint krachtig. De stad Dunwall wordt sinds enkele jaren geplaagd door ratten die een vreselijke ziekte verspreiden. De gemeenschap gaat gebukt onder een hoog sterftecijfer en een almaar slinkende bevolking en jammer genoeg is de remedie schaars en uitsluitend voor de elite. Als speler neem je de rol aan van Corvo, de persoonlijke lijfwacht van de koningin. Aan het prille begin van de game kreeg hij de opdracht om in naburige steden om hulp te zoeken, maar hij stuitte op een onverbiddelijke “nee”. Bij zijn terugkomst vermoorden opstandelingen de koningin onder z'n neus en wordt de moord in zijn schoenen geschoven, alsook de ontvoering van Emily, de dochter van de koningin. Vanaf dan begint het kat-en-muisspel en is het de boodschap om zo snel mogelijk een weg te zoeken uit de zwaarbewaakte gevangenis, die meteen als eerste level fungeert.
Er valt wel het één en het ander te zeggen over de eerste uurtjes in Dishonored. Zo laat Arkane Studios je op een slimme manier kennismaken met de controls door je meteen in de actie te gooien. Het is niet veel games gegeven, maar in Dishonored krijg je meteen een hele reeks aan keuzes voorgeschoteld. Vermoorden we simpelweg onze vijand of slaan we hem bewusteloos en verstoppen we zijn lichaam ergens achter een tafel? Gebruiken we de stealthy aanpak of maken we meteen gebruik van pistool en zwaard met het risico dat er nog meer bewakers onze richting in snellen? Schakelen we alle bewakers één voor één uit of verkiezen we het risico om lang onder water te blijven en ons naar een uitweg te zwemmen? Wanneer je in de riolen onder de gevangenis onderstaande conversatie hoort tussen de bewakers die een heksenjacht naar je gestart zijn, dan is de toon meteen gezet:
Bewaker A: “Wat doe ik als niemand van m’n squad in de buurt is?”
Bewaker B: “Wel, probeer dan toch wat lawaai te maken wanneer je sterft.”
Bewaker A: “Grmbl, smeerlap.”
Trophy- en Achievement-jagen
Voor de Trophy- en Achievement-jagers is er in ieder geval voldoende uitdaging. Zo zijn er verschillende playthroughs vereist om elke Trophy of Achievement binnen te halen. Ze verschillen niet van de originele editie, dus veteranen zullen misschien niet de moeite willen doen om ze nog eens allemaal te behalen, maar nieuwkomers kunnen zich vastbijten in uitdagingen als het spel uitspelen zonder ook maar één keer gezien te worden of iemand te vermoorden, alle nevenmissies voltooien, geen enkele power gebruiken buiten Blink of een reeks schilderijen buitmaken op geheime locaties doorheen de game. Normaliter hechten we niet zoveel belang aan dergelijke lijstjes, maar in dit specifieke geval houdt het het spel fris en een tweede keer de game doorspelen boeiend.
Dishonored heeft geen gigantische open wereld à la The Witcher 3 of Skyrim, maar het biedt je wel een ruime zandbak waarin je naar hartenlust kan spelen. Ongetwijfeld het sterkste punt van deze titel, en een lijn die hopelijk nog verder wordt doorgetrokken in het tweede deel, is de variatie aan speelstijlen die je tot je beschikking hebt. De Runes en Bone Charms helpen daar alleen maar bij. Zij zijn zowat de zaken die je nodig hebt om bovennatuurlijke krachten aan te “kopen” of te upgraden. Standaard zal je ergens in het begin van de game Blink aangeleerd krijgen. Dankzij deze kracht kan je op een relatief gemakkelijke manier naar hoger gelegen plaatsen transporteren of vlak achter een tegenstander verschijnen. Het geeft echt een gevoel van voldoening wanneer je je omgeving verkent, drie tegenstanders in het vizier hebt en door middel van Blink je zo efficiënt mogelijk een weg baant en geruisloos drie man in de rug verrast en hen ronkend en bewusteloos verstopt in een nabij gelegen vuilniscontainer. Andere krachten houden bijvoorbeeld in dat je de tijd kan controleren of zelfs compleet personen (en dieren!) kan overnemen. Perfect voer voor fans van stealth en ninjatoestanden dus.
Minpuntjes
Naarmate het verhaal vordert, zal je enkele zogenaamde “key targets” moeten uitschakelen. Zoals eerder aangehaald, hoef je deze niet te vermoorden, maar kan je bepaalde events triggeren, waardoor je het hele spel uitspeelt zonder ook maar één iemand om te brengen. Arkane Studios heeft hier bijzonder goed gelet op de algemene flow van de missies, want dankzij de slimme levelstructuur en het gebruik van je krachten is het enorm leuk als speler om een omgeving te verkennen en een strategie uit te werken. De game doet er alles aan om de speler compleet op te zuigen in haar universum en slaagt daar op vele momenten enorm goed in. Dan is het natuurlijk dubbel zo jammer om zien dat de “definitieve” versie het kleine aantal minpuntjes uit de vorige versie niet heeft opgepoetst. Zo blijven we in deze Definitive Edition achter met 30fps (de Xbox One en PlayStation 4 kunnen echt wel met gemak het dubbele aan), doen sommige textures – ondanks de uitstekende art direction die duidelijk geïnspireerd is door de schilderkunst – pijn aan de ogen en missen we in een stealth-titel als deze de toevoeging van echte surround sound. De laadtijden zijn ook tergend lang, wat de quick save-functie deels teniet doet en en daarbovenop vinden we het een gemiste opportuniteit dat er geen nieuwe frisse elementen zijn toegevoegd.
Het stemmenwerk is daarentegen wel uitstekend te noemen en ook de controls voelen lekker aan. Na enkele uurtjes spelen is de Blink-kracht je tweede natuur geworden en schakel je zonder al te veel moeite vijanden uit in het corrupte en smerige Dunwall City. Hoe meer personen je trouwens vermoordt, hoe hoger je Chaos-score uitdraait aan het eind van je missie en dat heeft dan weer gevolgen voor de stad zelf. Zo zullen er meer rattenpakken je weg kruisen en krijg je nog meer te maken met zieke burgers voor wie alle hoop te laat komt. Voor zij die niet genoeg krijgen van Dishonored is er ook de toevoeging van alle verschenen downloadable content. Zo zal je aan de slag kunnen met The Knife of Dunwall, The Brigmore Witches en Dunwall City Trials. Misschien niet allemaal even sterk op gebied van gameplay, maar het blijft extra content die mooi meegenomen is.
