Hoewel de titel voor sommigen verwarrend kan zijn en laat uitschijnen dat we hier de zoveelste endless runner bespreken, is Dungeon of the Endless een actievol spelletje waarin je van kamer naar kamer manoeuvreert en telkens nieuwe monsters ontmoet. Vooraleer je je een weg doorheen de donkere, muffe kerkers kan banen, moet je een ruimteschip en twee helden selecteren waarmee je richting aarde vertrekt. Wie Endless Space en/of Endless Legend heeft gespeeld, twee 4x-videogames van dezelfde Franse ontwikkelstudio, zal enkele personages en elementen herkennen, aangezien DotE zich in hetzelfde universum afspeelt. Ditmaal geen ruimteavonturen of exploratietochten doorheen ongekende regio’s, want je zit aan boord van een gecrasht ruimteschip. Je overleefde de impact van de ramp, maar zit nu met de gevolgen opgezadeld.
To the surface we go
Het enige dat nog intact is, buiten jijzelf dan, is de energiebron aan boord van de raketoverblijfselen. Dit kristal mag dan ook niet worden vernietigd door de vijandige creaturen die je doorheen je avonturen zal ontmoeten en voldoende verdedigingsmechanismen activeren is je eerste opdracht. Daarvoor moet je voldoende grondstoffen in je bezit hebben, want Dungeon of the Endless is in grote lijnen een beheersimulator waarin juiste keuzes in de lijn der verwachting liggen. Gokjes draaien al vaker slecht uit, aangezien je op de vechtkunsten van de geselecteerde helden moet vertrouwen. Zij openen kamers en bouwen verdedigingsmodules op jouw bevel, maar vechten doen ze op eigen initiatief zonder manuele input van onzentwege.
De snoodaards die zich in de krochten van de crashsite verbergen, kunnen enkel uit het niets opduiken wanneer een kamer zonder stroom zit. Je kan maar een maximaal aantal ruimtes actief monitoren, dus verstandig met je grondstoffen omgaan is de boodschap. Het is bijvoorbeeld minder erg om de stinkerds in een uithoek speelruimte geven, want zo zijn ze verder van je energiekristal verwijderd en gun je jezelf meer tijd om ze tijdig te kunnen uitroeien. Het uiteindelijke doel in DotE is om het aardoppervlak te bereiken, maar er zijn meerdere verdiepingen die je moet uitkammen om de weg naar boven te vinden. Aangezien de liften stuk zijn, moet je je kristal telkens meezeulen en zo verandert het spellandschap continu.
Altijd anders
Wanneer je een kamer opent die met monsters volgestouwd zit, beginnen de protagonisten zelfstandig te vechten tot ze ofwel dood zijn, ofwel iedereen hebben uitgeroeid. Eenmaal de dreiging onschadelijk is gemaakt, helen de hoofdrolspelers zich automatisch tot hun levenspuntenbalk terug op 100 percent staat en kan je de volgende uitdaging zoeken. Het is geen slecht idee om vroegtijdig in voedselmodules te investeren, want daarmee kan je het level en dus ook de kracht van je helden verhogen. Aangezien de gedrochten van bij de start lethaal en allesbehalve vergevingsgezind komen aankloppen, kan je maar beter goed voorbereid zijn. Met een tikkeltje geluk vind je een verdwaalde handelaar midden het wrak waarvan je betere wapens en uitrustingsonderdelen kan kopen. De willekeur waarmee de gangen en kamers zijn opgebouwd resulteert in oneindig veel unieke ervaringen, dus je kan hiermee op voorhand vrijwel geen rekening houden. Gelukkig liggen er voldoende schatten verborgen en zal je elke playthrough wel enkele geschikte upgrades vinden.
Wanneer je de uitgang naar de volgende etage hebt gevonden, wordt het best spannend. Eén van de helden moet het energiekristal van de eerste naar de laatste kamer transporteren en dan barst de hel los. Hordes aan tegenstanders verschijnen uit het niets en trachten iedereen te vermoorden. Blijf je best samen om elkaar te beschermen, of tracht je je manschappen op te splitsen in de hoop elkaar uit de problemen te houden? Het zijn dilemma’s die om de vijf minuten op de voorgrond treden en waar eigenlijk geen juist antwoord op is. Misschien werkt je plannetje om bij elkaar te blijven de eerste keer, maar word je de keer erna door een te grote meute onder de voet gelopen. Wikken en wegen, de juiste kamers verlichten en een portie geluk: Dungeon of the Endless is niet voor watjes.
Progressie voor doorbijters
Wanneer je Dungeon of the Endless voor het eerst opstart, zal je slechts één ruimteschip kunnen selecteren en ook het leeuwendeel van de helden is nog ongekend. Door het aardoppervlak te bereiken en onderweg met nieuwe personages kennis te maken, openen er zich regelmatig extra mogelijkheden. Ook deze elementen resulteren in gevarieerde playthroughs waarbij geen enkel avontuur een identieke kopij van de vorige is. Daarnaast is het ene avontuur al wat gekker dan het anderen, want de ontwikkelaars beseffen dat DotE geen lachertje is en geven graag wat extra hilarische commentaar bij situaties die sowieso penibel zijn. Citaten als “This is a good time to panic” en “Your hero died, you can shed some tears now” horen erbij, al besef je zelf ook wel dat het water je aan de lippen staat.
Grafisch oogt Dungeon of the Endless zeker niet slecht. De leuke tekenstijl is niet geheel uit pixels opgebouwd, maar super scherp zijn de beelden ook niet. Dat evenwicht zorgt ervoor dat ook oudere iPads het spel probleemloos kunnen draaien. De pauzeknop maakt er ook een geschikte pendelgame van, al zij het iets actiever en zenuwslopender dan het gemiddelde puzzelspel. De muziek is tot slot geheimzinnig, een tikkeltje rustgevend maar toch vooral mysterieus. Je beseft dat er achter elke deur gevaar kan schuilen, en zo blijf je ook na enkele uren nog steeds op het puntje van je stoel zitten.
