Beginnen aan een exploratieve titel als Submerged vereiste een lichte aanpassing in de mindset. Puur jij geen plezier uit het opsnorren van alle Riddler Trophies in de Batman Arkham-reeks of laat je verborgen lootkoffers in Assassin’s Creed liever links liggen, dan is deze titel wellicht niets voor jou. Pronken er echter evenveel platina trofeeën in je virtuele prijzenkast als je games bezit, lees dan zeker verder.
Gouden ring
Wie deze Australische indie van de hand van Uppercut Games voor de eerste keer opstart, duikelt meteen kopje onder in de idyllische sfeer die als een dikke laag goudkleurig stof over de hele game verstrooid ligt. Een warme oranje gloed glijdt over een klein bootje waarin protagoniste Miku met haar gewonde broertje de verdronken stad, die het decor van de game vormt, binnen dobbert. Enkele knappe licht- en watereffecten ontnemen je even de adem, terwijl het ene vraagteken na het andere in je hoofd opspeelt. Waar zijn we? Wat is hier gebeurd? Wat verwondde Miku haar broertje zo ernstig? Voor je goed en wel de omgeving in je opneemt, meert het meisje bij een verlaten toren, drijvend op een van de vele eilandjes in de stad, aan waar ze haar broertje laat rusten terwijl zij op ontdekkingstocht naar levensmiddelen gaat. Voor ze het jongetje in de toren achterlaat, heb je echter al lang de touwtjes van de protagoniste in handen en doorprik je al de eerste misleidende façades.
Submerged is namelijk een diamant met wel heel ruwe randjes. Bij momenten heeft de titel zelfs meer weg van de spreekwoordelijke aap met een gouden ring, dan van een pas ontgonnen parel. Onder de laag van sferische lichteffecten die de ondergaande zon of volle maan over de half verdronken stad werpt, ontdek je namelijk best gedateerde graphics. Ongedetailleerde texturen en soms ietwat ruwe animaties vormen het draagvlak voor deze verder sfeervolle titel. Miku laat zich redelijk houterig besturen en ook een sporadisch haperen van het beeld, zowel in-game als tijdens tussenfilmpjes, komt het ware gelaat van de titel niet ten goede.
Sfeer en gezelligheid
Wat het team van Uppercut dan weer zeer goed doet, is de juiste sfeer scheppen. Niet alleen met behulp van lichteffecten, maar ook aan de hand van zeedieren die de stad bewonen. Niets zo aangenaam om, eens je aan het verkennen slaat, een stel dolfijnachtige wezens langs je boot mee te zien spetteren of in de verte een soort immense walvis aan impressionante wateracrobatiek te zien doen. Minstens zo leuk is het om tijdens het verkennen van een verlaten gebouw op een stel fladderende vuurvliegjes te stoten. De post-apocalyptische stad die je dobberend met je bootje verkent, is allesbehalve een doodse plek om te doorkruisen. Gelukkig maar, want op een reeks grote, unieke monumenten en locaties na, komt de stad een beetje saai en repetitief over. De meeste plaatsen lijken op elkaar, waardoor je tijdens je ontdekkingstochten vaak een déjà vu-gevoel krijgt.
Verhaaltjes voor het slapen gaan
Verhaaltechnisch neemt Submerged misschien wat veel hooi op de vork. De titel wil je maar liefst drie (!) verhalen door elkaar vertellen. Allemaal op dezelfde narratieve wijze, namelijk aan de hand van collectibles die je over de hele kaart inzamelt. Er wordt nagenoeg geen enkel woord gezegd doorheen het hele spel en wanneer Miku dan toch iets in zichzelf mompelt, is dat nog eens in een taal waar we kop noch staart aan krijgen. Het eerste verhaal dat de titel vertelt, is dat van het genezingsproces van Miku’s broer in de stad. Het tweede gaat over hoe het arme jongetje aan zijn dodelijke buikwond komt, terwijl het laatste verhaal zich focust op de fatale voorgeschiedenis van de stad waar de twee zich in bevinden. Achteraf gezien konden de makers zich beter focussen op het goed uitwerken van één verhaallijn, aangezien alle drie de vertelsels in Submerged zacht uitgedrukt ongeïnspireerd en zelfs saai zijn. Zonder iets te verklappen over de gebeurtenissen in de game, kunnen we stellen dat we iets meer plottwists en diepgang hadden verwacht. Nu zitten we toch een beetje op onze honger en missen we een straffe herinnering die ons vol verbazing naar Submerged terug doet kijken.
Wie zoekt, die vindt
Wanneer een titel het niet van zijn verhaal heeft, is er gelukkig nog een gameplay-luik waar het zich aan op kan trekken. Jammer genoeg mist ook deze wat diepgang. In zijn essentie komt Submerged neer op maar een ding: collectibles, collectibles en collectibles. Uppercut stuurt je een grote, half verdronken stad in met de eenvoudige taak om overal naar lekkers te zoeken. Of het nu geneesmiddelen voor Miku’s gewonde broertje zijn, of een unieke locatie of een hoofdstuk in de grimmige geschiedenis van het post-apocalyptische decor is, je zal ernaar moeten zoeken. En wanneer je het vindt, ben je er nagenoeg niets mee. De enige voorwerpen die je in de spelwereld tegenkomt en waar je effectief nog iets aan hebt, zijn upgrades voor je gemotoriseerd bootje die de snelheidsboost van de schuit een tikje langer laten duren.
Explore, sleep, repeat,…
Het grootste probleem met Submerged is zijn repetitieve structuur. Miku begint elke dag met als doel één van de over de stad verspreide geneesmiddelen te vinden. Om snel potentiële verstopplaatsen voor die spullen te vinden, is het meisje met een handige telescoop gewapend. Interessante dingen die je ontdekt verschijnen dan op een landkaart die ze altijd bij zich draagt. Eens je een interessante locatie ontdekt, vaar je erheen en begin je op Assassin’s Creed-aandoende wijze aan een klimpartij langs richels en overwoekerende klimopplanten. Die klimmechanismen vormen trouwens de beste delen van de game, aangezien ze een beetje inzicht vergen en je soms niet de meest voor de hand liggende route kan volgen. Daartegenover staat dat Miku niet altijd de kant uit kan die perfect bereikbaar lijkt, maar voor de ontwikkelaars duidelijk uit den boze waren. Zo moet Miku steeds aan een afgebroken richel hangen, ook al is er een perfect heel hoekje van hetzelfde gebouw dichter in de buurt. Zucht. Frustraties.
Maar bon, we wijken af. Eens je het gebouw beklom, nog enkele andere collectibles meegraaiend op de weg, claim je dan eindelijk je schat, het geneesmiddel, en word je op een laadscherm en een cutscene, waarin Miku haar broer verzorgt en in slaap valt, getrakteerd. Wie hoopt dat dit proces tijdens het verloop van de game wijzigt, is eraan voor de moeite, want op enkele lichtjes aangepaste filmpjes na, verlopen alle delen van het spel op diezelfde wijze. Na de goede vier uur die we in-game spendeerden (we lijden blijkbaar onder een bijzonder slecht oriëntatievermogen, want je kan de game perfect dubbel zo snel uitspelen), waren we de repetitieve structuur van het spel dan ook wel beu gezien. Submerged blijkt leuk voor even, maar zal niet blijven hangen als de unieke game die hij hoopt te zijn.
