We nemen de gedaante aan van Ethan Brady, de protagonist van het spel. De man is verwikkeld geraakt in een spel van adrenaline en vaderlandsliefde waardoor hij besloot samen met andere lotgenoten de strijd aan te gaan met de bezetters. Geen hightech technologie of peperdure wapens, maar een arsenaal aan creatieve huis-, tuin- en andere moordmachines zoals we die zelf in de schuur kunnen namaken. Al doen we dat misschien pas beter eens de Koreanen aan onze deur staan.
Moeilijke bevalling
Homefront: The Revolution is ondertussen vier jaar in ontwikkeling en werd meermaals het slachtoffer van een ongewenste verhuis. Na het faillissement van THQ en de financiële problemen van Crytek belandde de IP in handen van Koch Media. Deep Silver Dambuster Studios kreeg vervolgens de eer om een sprankelend geheel te maken van de ruwe diamant die Homefront: The Revolution is. Veel tijd ging er tijdens de transitie van Crytek naar Deep Silver Dambuster echter niet verloren; het merendeel van de ontwikkelaars kreeg gewoon een nieuw visitekaartje waar Crytek werd vervangen door de nieuwe studionaam. Gelukkig, want nog langer wachten overleefden we niet.
De migratie van de IP bracht echter ook een leuk pluspunt met zich mee. De nieuwe ontwikkelaar kreeg de kans om het concept hier en daar wat aan te passen. Enkele van die veranderingen waren behoorlijk radicaal; zo werd besloten om over te schakelen van een lineaire game naar een heuse openwereld game. Achteraf gezien niets meer dan een logische keuze, want het gevoel dat de makers van Homefront: The Revolution de speler wil bezorgen, komt op die manier het best tot uiting. We worden in een verwoeste woonwijk die onder de categorie red zone behoort gedropt en beginnen aan ons huiswerk.
Rood, Geel en Groen
Zo wordt de hele spelwereld geabstraheerd tot drie kleurzones. De red zone staat garant voor brutale actie en wilde vuurgevechten. Er wordt constant gepatrouilleerd en guerrilla-samenkomsten worden hardhandig uit elkaar gehaald. De bezetters zijn niet zuinig met hun kogels en knallen er op los bij de minste verdachte beweging. In de yellow zone bevinden we ons in de drukbevolkte sloppenwijken waar de resterende Amerikaanse bevolking naar toe vluchtte. Geniepig drones houden de overgeblevenen constant in de gaten en geven de bevolking een passief agressief gevoel.
De green zone herbergt op zijn beurt de hoge pieten onder het Koreaanse bezet. In de volksmond wordt de plaats omschreven als de vip-lounge onder het Noord-Koreaanse gespuis. In de open wereld die Philadelphia is zullen we tewerk worden gesteld in deze drie zones. Iedere kleur vereist een unieke aanpak waardoor we onze huidige locatie goed in de gaten moeten houden. In de roodgekleurde gebieden kunnen we het één en ander opblazen zonder onschuldige slachtoffers te maken. De bezettende macht is daar echter ook een stuk krachtiger dan in andere gebieden. In gele zones is de arm der (corrupte) wet wat minder talrijk aanwezig, maar de aanwezige drones nemen er exponentieel toe. Ons kalm houden en verdwijnen in de aanwezige massa wordt aangewezen.
Huisbereid vuurwerk
Het wapenarsenaal dat we als Ethan krijgen voorgeschoteld, volgt dezelfde guerrillalijn als het verhaal. Net zoals we Ethan met zijn moed deed, scharrelen we alles wat we vinden samen en knutselen we dodelijk speelgoed in elkaar. De wapens die we in de demo voorgeschoteld kregen, hielden de deur naar aanpassingen wagenwijd open. We hadden het desbetreffende menu nog maar geopend of we transformeerden onze tweeloop in een heuse granaatwerper. Zowel vizier, loop en ammunitie kunnen aangepast worden naar believen.
De Guerrilla Toolkit, of de speelgoeddoos der verdoeming zoals we het zelf noemen, geeft ons de mogelijkheid het knutselaspect tot nog spectaculairdere hoogten te tillen. Het meest bevredigende gadget waarmee we in de demo aan de slag gingen, was ongetwijfeld de bom die we op een van op afstand bestuurbaar wagentje plaatsten. Vooraleer het Koreaanse gespuis doorheeft dat er een wagentje (hoogstwaarschijnlijk van eigen makelij) vol explosieven in hun midden staat, vliegt hun hele zaakje samen met andere lichaamsdelen door het luchtruim. Gebruik je de bommen liever old school en laat je een pakketje liever van op afstand met een druk op de knop ontploffen, dan kan dat perfect.
Hoe je speelt is hoe je sterft
Net zoals dat bij Ethan het geval was, stroomde de adrenaline door ons heen en gingen we de zwaar bepantserde bezetters brutaal te lijf met ons machinegeweer. Ons adrenalinepeil daalde al even snel als het aantal liters resterend bloed in Ethans lijf. Hier brutaal te werk gaan, resulteert resoluut in een laadscherm naar het laatste checkpoint. Daarom biedt de Toolkit ook minder explosieve varianten aan. Zo kunnen we bewakers simpelweg afleiden door een kleine hoeveelheid vuurwerk tot ontploffing te brengen. Techneuten kunnen ook de apparatuur hacken waardoor rondzwevende drones plots dodelijk bondgenoten worden.
Doelloos door de verwoeste straten van Philly ronddwalen zit er echter niet in. Het verhaal krijgen we voorgeschoteld aan de hand van Strike Points. Deze sleutelpunten hebben wat weg van de Outposts in Far Cry 3 en kunnen aan de hand van enkele diverse opdrachten veroverd worden. Zo kregen we de macht van een Strike Point in handen door een computer in het gebouw te kraken. Vooraleer we aan het programmeren sloegen, moest we het onding voorzien van elektriciteit, iets wat geen evidentie is in een zee van steengruis en plaatselijk brandjes. Niet iedere Strike Point zal een deel van het verhaal bevatten. Het omgekeerde is daarbij ook waar, al deed de ontwikkelaar geheimzinnig over de concrete uitrol van het verhaal.
Overbodige luxe
De eerste gameplaytrailer toonde ons een dolle rit doorheen de boulevards van Philly. Het ritje zag er zo badass uit dat we bij aanvang van de demo meteen een tweewieler zochten. Tot onze verbazing vonden we exact dezelfde moto als uit de trailer, vreemd. In een daaropvolgend interview vroegen we de producer of er meerdere voertuigen in de game aanwezig waren. Als antwoord kregen we: “Vandaag schotelen we jullie DIT voertuig voor.” Wat ervaring in het wereldje van de gamegeheimen leert ons dat er binnenkort hoogstwaarschijnlijk nog enkele voertuigen zullen worden voorgesteld, al is en blijft het hier ons buikgevoel dat spreekt.
Achteraf gezien was de moto in de demo een overbodige luxe. Er was zoveel rondom ons te beleven dat alles perfect te voet te doen was. Daarnaast voelde het ritje op de motorfiets aan als een ritje op de botsauto’s op de lokale kermis. Hoe steil de hellingen ook zijn of hoe hard we ook tegen een misplaatst paaltje knalden, we bleven vastgelijmd zitten aan het zadel van onze tweewieler. Meer voertuigen? Als het aan ons ligt en de uiteindelijke game dezelfde mogelijkheden biedt als de demo, dan mogen de ontwikkelaars alles met wielen achterwege laten.
