Amper een kwartier nadat de reveal trailer aan de wereld werd getoond, schoven we met de ontwikkelstudio aan tafel om meer over de game te weten te komen. Daaruit blijkt dat de rode draad, die doorheen de eerste twee games liep, opnieuw wordt opgepikt. Narratief wil men nog beter doen dan en het gevoel van georganiseerde misdaad echt naar je huiskamer brengen. Die diepere immersie wordt uiteraard mede mogelijk gemaakt door betere hardware in zowel pc’s als consoles, maar ook de schrijvers gaan tot het uiterste.
Blood brothers
Family is not who you’re born with, it’s who you die for. Loyaliteit wordt in misdaadkringen hoog in het vaandel gedragen en met de verkeerde mensen sollen loopt sowieso slecht af in Mafia III. In de trailer zie je dan ook een bloederige afrekening die een mooi inzicht biedt op de richting die de threequel, die zich in 1968 afspeelt, nastreeft.
Lincoln Clay, de protagonist, is als wees geboren en zoekt al heel zijn leven een plaats die hij ‘thuis’ kan noemen. Noch in het weeshuis, noch in zijn Italiaanse misdaadfamilie voelt hij zich echt gelukkig en uiteindelijk escaleert het conflict in de afrekening van zij die hem ooit nauw aan het hart liggen. Lincoln bouwt dan maar een eigen familie op, bestaande uit drie criminelen, waarmee hij New Orleans wil veroveren.
Pimp yo ride
De gesofisticeerde race-engine zorgt ervoor dat ook het rondrijden doorheen de stad van hoge kwaliteit is. In de demo, gespeeld door een van de ontwikkelaars, wil Lincoln met de leider van een drugsbende afrekenen. Iedereen die door de stad wandelt en hem ziet, gaat afgeschrikt opzij, want de gangster heeft reeds naam gemaakt, in de negatieve betekenis van de uitdrukking dan wel. Als de grafische kwaliteit van deze live demo representatief is voor het eindproduct dat we in 2016 mogen verwachten, zal Mafia III tot de mooiste games ooit behoren. De rode lampjes van vreemde cafés worden prachtig in de regenplassen gereflecteerd, de auto’s zijn gedetailleerd afgewerkt en ook schaduwen gecreëerd door de voorlichten lijken perfect afgelijnd te zijn. Je ziet zelfs bladeren rond waaien en sluikstortafval beweegt ook op de deuntjes van de wind. In actievolle situaties merk je wel een kleine fps-drop, maar die is zo insignificant dat we ons op dat vlak voorlopig geen zorgen maken.
Lincoln gaat op zoek naar de leider van de bende en belandt op het kerkhof tussen seksende tieners en drugdealers. Door slim en sluipend te werk te gaan probeert hij zijn doelwit af te zonderen. Uiteindelijk belandt hij in een schietgevecht. Al gauw is zijn mooie hemd met bloed besmeurd en het slachtoffer gaat er zelfs met de wagen van door. Gelukkig zijn er in Mafia III meerdere manieren om bij iemand informatie los te weken, want door zijn auto te carjacken met hem op de passagiersstoel kan je enkele gevaarlijke stunts uithalen om hem zo te verplichten aan je wensen toe te geven.
Rear Mirror-lekkers
Eenmaal je in de wagen zit, verschijnt de achteruitkijkspiegel bovenaan het scherm zodat je geen extra knop moet indrukken om achteruit te kijken. De physics-engine lijkt vrij goed in elkaar te zitten en de wagen slipt vlot van links naar rechts wanneer je onder- of overstuur forceert. Na verloop van tijd rijdt de politie je klem, maar door hen om te kopen krijg je zestig seconden om je uit de drukte te verwijderen. Waar de wagens in de vorige games nog vrij prehistorisch waren en maximale snelheden om te lachen waren, wat we overigens helemaal niet slecht bedoelen, heb je in Mafia III iets meer potentieel aangezien we toch enkele decennia vooruitspoelen. 120km/u zit er nog niet in, maar 70 is realistisch. Net zoals in de vorige games moet je natuurlijk snelheden respecteren als je geen zoveelste politieachtervolging wilt ontlokken.
Mafia III is op het eerste zicht een pak gewelddadiger dan zijn voorgangers. In de korte demo plantte Lincoln zijn mes meermaals in de oogbollen van zijn tegenstanders. Stealth kills, iemand vermoorden zonder dat hij/zij je ziet, lijkt zeer effectief te zijn want de omgeving heeft niet onmiddellijk door wat er allemaal gaande is. Dat ontlokt vanzelfsprekend twee speelstijlen: mét veel commotie of een Hitman-aanpak die net iets minder bloedvergieten betekent. In het eerste geval zal iedereen in de omgeving overigens onmiddellijk zorgen dat ze zich uit de voeten maken, en zij die daar niet in slagen gaan al blijtend op de grond liggen in de hoop zo gespaard te worden. Iemand die niet dodelijk gewond is, kan je vastgrijpen en voor de zekerheid nog een shotgunkogel in z’n gezicht afvuren, zodat hij het zeker niet kan navertellen.
Realisme
Wanneer je doorheen gangen en gebouwen wandelt, of rustig doorheen de stad kuiert, hoor je inwoners van de stad met elkaar keuvelen. Kom je dichter, dan kan je duidelijk horen waarover ze praten. Wie intrinsiek in de verhaallijn en de huidige situatie is geïnteresseerd, kan rustig in een hoekje wachten op kostbare informatie.
Als je een schuilplaats hebt veroverd, kan je een van je makkers inschakelen om die te verdedigen. Je krijgt bonussen naarmate wie je kiest, en onder meer Vito uit Mafia II is van de partij. Lincoln neemt een telefoon, belt een van zijn companen en vanaf dan kan je altijd daar terecht. Een plaats om ‘thuis’ te noemen.
