Ik herinner me het nog als de dag van gisteren. Ik had via via al wat goede verhalen over de game meegekregen en in de periode dat ik de game speelde dacht ik dat alles wat Squaresoft maakte geweldig was. Voor Chrono Trigger had ik me namelijk uitstekend vermaakt met games als Final Fantasy VII, Final Fantasy Tactics en Final Fantasy VIII, games die op dat moment tot mijn favorieten hoorden. Jaren daarvoor bracht Squaresoft het geniale Chrono Trigger, een game die gemaakt is door een heus Japans dream team. Namen als Yoshinori Kitase (Final Fantasy VI en VII onder andere), Hironobu Sakaguchi (de bedenker van de Final Fantasy-reeks), Akira Toriyama (de artiest die de stijl van Dragon Ball en Dragon Quest heeft bedacht) en Yasunori Mitsuda die samen met Nobuo Uematsu verantwoordelijk was voor de soundtrack. Allemaal grote namen die bij elkaar kwamen om de Super Nintendo zijn ultieme RPG te geven.
Tijdreizen
Chrono Trigger is een RPG die onschuldig begint. Jij kruipt in de huid van ene Crono, een vrolijke jongeman die samen met zijn vriendin Lucca het jaarlijkse dorpsfeest bezoekt. Daar zijn allemaal kleine minigames te spelen, maar het wordt pas interessant als je op het feest in aanraking komt met Marle. Samen met haar bekijk je Lucca’s teleporteermachine, maar zodra Marle daar in stapt gaat het volledig mis. Crono springt er iets later achteraan en voordat je het door hebt, bevind je je vierhonderd jaar in het verleden. Daar blijkt dat Marle koninklijk bloed heeft en jij wordt gezien als haar ontvoerder. Vanaf dat moment begint er een grootse reis, waarin de speler andere personages tegenkomt, tussen verschillende tijdszones kan reizen en uiteindelijk de enige hoop is om de wereld van zijn ondergang te redden.
De verschillende tijdszones zijn met elkaar verbonden en dat vond ik destijds heel erg interessant aan de titel. Als je in het verleden besluit om je robotvriend achter te laten om hem in een periode van enkele tientallen jaren een woestijn te laten omploegen en bomen te planten, dan zie je in de tijdsperiode die een paar honderd jaar verder ligt dat die woestijn een prachtig bos is geworden. Dat is niet alleen cosmetisch, maar ook gameplaygewijs verantwoord. Zo kon je op die manier een bepaald voorwerp verkrijgen. En dat is slechts één voorbeeld. Voordat je bij de eindbaas komt en de wereld van zijn eerder genoemde ondergang mag redden, heb je heel wat tijdreizen gemaakt en is de wereld heel anders dan aan het begin van het spel.
Combat
Dat van de ondergang redden klinkt wat clichématig, maar de reis naar het uiteindelijke eindbaasgevecht is enorm boeiend. Elk personage dat je tegenkomt is een mooie aanvulling op een prachtige wereld en dialogen zijn dan ook uiterst sterk geschreven. Dit in combinatie met een uitstekende soundtrack en de zeer toffe art-stijl zorgt er voor dat je van het begin tot en met het einde geboeid blijft. Daarnaast is het een game die je meerdere malen kunt spelen. Het spel heeft verschillende eindes. Onderweg zijn er keuzes te maken die er voor zorgen dat je eerste avontuur net even anders aanvoelt dan de tweede. Zelf heb ik de game drie keer uitgespeeld. En via een New Game Plus-optie was het in die game ook nog mogelijk om bepaalde voorwerpen die je met pijn en moeite had gehaald, kon meenemen naar het tweede avontuur.
Bovenop dit alles kwam de game op de proppen met een uitstekend vechtsysteem. In tegenstelling tot Final Fantasy-games heb je in Chrono Trigger geen random encounters, maar zie je potentiele vijanden in je beeld verschijnen. Wanneer je dan te dichtbij komt, dan begint het gevecht waarin je fysieke en magische aanvallen met elkaar kunt combineren. Heb je personages die een goede synergie hebben, dan is het mogelijk om in één klap een superaanval of healing spell te activeren. Genoeg tactische mogelijkheden die je vooral goed kon gebruiken wanneer je met één van de vele iconische baasgevechten te maken had.
Alles klopte aan Chrono Trigger en het is dan ook niet gek dat de titel door velen bestempeld wordt als het beste wat de Super Nintendo te bieden had en misschien wel de beste game is die ooit is gemaakt. Een titel die vandaag de dag ook nog zeker de moeite waard is. De Nintendo DS-versie is gelukkig ook gewoon speelbaar op de Nintendo 3DS, dus mocht je hem ooit in een winkel of op een tweedehandsmarkt tegenkomen, ga er gewoon voor. Je zult er geen spijt aan overhouden.
