Zeker vanuit een verhalend perspectief hebben de door de wol geverfde sluipmoordenaars een streepje voor, want het samenbrengen van drie verhaallijnen kan op bepaalde momenten behoorlijk verwarrend werken. Gelukkig zijn deze sequenties steeds goed afgebakend en spring je niet continu van de hak op de tak. Ongeveer driekwart van de gebeurtenissen in Assassin's Creed: Revelations volg je door de ogen van de flamboyante Ezio, die hier een stuk ouder (lees: meer ervaren) voor de dag komt dan de laatste keer dat we strottenhoofden mochten doorprikken. Ditmaal is het pure menselijke nieuwsgierigheid die zijn vastberadenheid voedt. Dankzij het bleeding-effect door overmatig gebruik van de Animus vangt hij immers continu flarden op van diens grootouder en mentor. Alsof deze psychische link tussen de twee op zich niet sterk genoeg is, komt Ezio daarenboven ook nog het bestaan van een vijftal geheimzinnige sleutels op het spoor. De gelukkige bezitter mag als eerste levend wezen in eeuwen voet zetten in de bibliotheek van Altaïr, gelegen in de bakermat van de Assassijnencultuur.
Een Oosterse aha-erlebnis
Na wat professioneel beukwerk met een koets kan je eentje vrij gemakkelijk ontfutselen van de met bloed besmeurde handen van je eerste slachtoffer. In de achtergrond hoor je nog net de zware kettingen dichtvallen van de noordelijke poort en meteen is het startschot gegeven voor een wervelend avontuur in Constantinopel, het kruispunt waar Oost en West elkaar ontmoeten. De missies verschillen in feite niet zoveel van wat we in het verleden voorgeschoteld kregen, maar lijken nu beter geïntegreerd te zijn in het overkoepelende geheel. In het verleden had je meermaals het idee dat ze simpelweg ten dienste stonden van een nieuw gameplay-element. Een verkleedpartijtje is voortaan niet meer de zoveelste manier om een hoogwaardigheidsbekleder van kant te maken, maar een noodzakelijke vermomming om niet in verband te worden gebracht met de Byzantijnse top. Naast politieke spelletjes eist uiteraard het reguliere sluipwerk een hoofdrol op, terwijl Ezio's verstand schreeuwt dat hij dringend rust moet zoeken bij een vrijpostige dame van Italiaanse roots.
De uitstekende missiestructuur en deugddoende variatie spreken in Ubisofts voordeel, en toch kan de ontwikkelaar niet verhinderen dat er een zweem van vertrouwdheid hangt waardoor sommigen zullen afhaken. De open spelwereld waar alle hoekjes en kantjes verkend mogen worden, stamt uit nummer één. Deeltje twee verfijnde grotendeels de aanwezige mechanismen, terwijl Brotherhood vorig jaar de aandacht vestigde op de oprichting van een genootschap van schaduwwerkers. Revelations brengt in feite alle elementen samen tot het beste deel tot nu toe, hoewel het jammer is dat ook de minpunten schaamteloos behouden bleven. De kunst der bommenflanserij, een leuke insteek met tientallen variaties en dito effecten, blijken bijvoorbeeld nutteloos in de wetenschap dat je steeds kan terugvallen op een krachtige tegenaanval om met het gros van de oppositie af te rekenen.
Glijden en snijden voor het goede doel
Meer te spreken zijn we over de hookblade, een opwaardering van het simpele polsmes waarmee Assassijnen al sinds hun oprichting opereren. Niet alleen maakt het de doodstrijd van jouw doelwit des te pijnlijker, je kan er tevens bewakers mee op het verkeerde been zetten en daken opklimmen vooraleer stomverbaasde stadswachten tijd krijgen om het hoofd te draaien. De toevoeging van ziplines geeft de term glijden een nieuwe dimensie en hun aantal hangt grotendeels samen met de mate waarin je de stad controleert. A la Brotherhood moet je daarvoor eerst controle verwerven over zogenaamde ‘Dens'. Eens je de aanwezige soldaten een welverdiende schop onder de kont hebt gegeven, krijg je er een extra schuilplaats en de mogelijkheid om de lokale economie te laten floreren bij.
Langzaamaan bouw je een waar leger huurmoordenaars uit, die je vanzelfsprekend eerst moet rekruteren onder alle lagen van de bevolking. Naarmate Ezio en co hun greep op Constantinopel versterken, bestaat de kans dat de vijand nog een ultieme wanhoopspoging onderneemt. Op dat moment schakelt de game over naar een verslavend 'tower defense'-perspectief, waarbij je deze ongelukkige aanvallers vanuit de lucht bestookt met pijlen, buskruit en meer. Tot slot kan zo'n troep getrainde moordenaars de kansen op het slagveld vrij snel in jouw voordeel doen keren en stuur je hen naar verschillende wereldsteden om ook daar Tempeliersplannen te verijdelen. De vergaarde fondsen uit het buitenland geven de speler meer koopkracht in de zoektocht naar schatkaarten, zeldzame boeken en een betere uitrusting.
Hendels draaien, sleutels graaien
Het spreekt voor zich dat de zegels niet zomaar voor het oprapen liggen in de drukbevolkte straten van Istanbul. In puzzelsecties zal je steevast het betere klauter- en sluipwerk tentoonspreiden in ondergrondse gewelven of torens, die gerust als aparte levels mogen worden beschouwd. Deze laatste zijn trouwens zonder meer het hoogtepunt van de campagne, niet in het minst omdat de gameplay er helemaal tot haar recht komt. Zo moet je op een bepaald moment een serie hendels verdraaien die de watertoevoer regelen, zodat je geleidelijk aan meer en meer stukken drooglegt. Je merkt duidelijk dat de designers hier carte blanche kregen qua creativiteit. Bovendien verbergen de sleutels speelbare metaherinneringen van Altaïr, met dank aan de oeroude beschaving voor dit technologische hoogstandje.
Helaas moeten we de loftrompet even opbergen wanneer we eindelijk in de huid kruipen van de bekendste huurmoordenaar uit de vroege middeleeuwen. De herinneringen belichten immers bepaalde aspecten uit diens leven na de carrière als sluipmoordenaar, terwijl we toch stilletjes hadden gehoopt op een terugkeer naar de essentie ervan. Desmond, de man door wiens onderbewustzijn we alle gebeurtenissen vanop de eerste rij volgen, herbeleeft dan weer een stuk van zijn eigen jeugd in landschappen met een typisch Belgisch surrealistisch tintje. De focus ligt voornamelijk op precies navigeren in eerste persoon door een labyrinth van een architect met grootheidswaanzin, wat veelal uitdraait op een opeenstapeling van frustraties. Een geduldig checkpointsysteem en langverwachte antwoorden op enkele prangende vragen verzachten de bittere pil van dit in vergelijking beduidend minder goed uitgekiende puzzelwerk.
Titelhouder voor minstens één jaar
Revelations biedt ruim voldoende content om jezelf helemaal te verliezen in dit voormalige centrum van het Oost-Romeinse rijk. Zeker als je beseft dat je naar het einde toe tijdelijk het ruime sop kiest voor een uitstap naar Cappadocië, een indrukwekkend pareltje van menselijk vernuft. Langs de andere kant is het gewoonweg not done om in het huidige klimaat geen modus voor meerdere spelers aan te bieden. De kaas wordt voornamelijk gehaald bij de fundamenten die men vorig jaar legde. Op het eerste zicht beperkt Ubisoft de aanpassingen tot meer spelmodi, personages en mappen. Aan de basis ligt een personage dat je naar eigen smaak kan aankleden met haartooi, wapens en emblemen. Als je her en der iets aparts ontdekt, gaat het eerder om een variant van een beproefd concept dan een compleet nieuw idee. Toch voelt het geheel solider aan dan ooit tevoren, met dank aan de verbeterde matchmaking die onze moordsessies ietsje vlotter op het scherm toveren.
Het grootste compliment voor de multiplayer is dat hij helemaal niet geforceerd overkomt, maar gewoon een vermakelijk potje spelplezier aanbiedt voor de vocale groep die meer waar voor zijn geld eist. De voice-acting en soudtrack trakteren onze oren op een mooi klankspel, hoewel de rest van de engine stilaan de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt. Onder meer tearing is schering en inslag bij deze PS3-versie, een pijnpunt dat in de loop der jaren weinig tot niet verbeterde. Dat is vooral een jammere zaak als je tegelijk moet vaststellen dat het algemene afwerkingsniveau van deze monsterproductie nog steeds een paar treden hoger ligt dan de concurrentie. Echt wereldschokkende verbeteringen biedt deze aflevering hoegenaamd niet: Altaïr en Ezio sluiten hun respectievelijke hoofdstukken voorlopig af en laten de toekomst met gerust gemoed over aan een jongere garde messentrekkers. Nu al staat vast dat de franchise in 2012 haar tocht voortzet, maar tot die datum staat Assassin's Creed: Revelations te boek als het beste deel uit de reeks.
