The Astronauts doet wellicht bij weinig mensen een belletje rinkelen. Wanneer we People Can Fly zeggen – het huidige Epic Games Poland - zullen de Painkiller- en Bulletstorm-fans wél meteen reageren. De personeelsleden die de overname van Epic Games niet overleefden, bleven de Unreal-engine wel trouw, maar begonnen op zelfstandige basis. Het resultaat was het pc-exclusieve The Vanishing of Ethan Carter dat nu een port krijgt naar de PlayStation 4. Niet zomaar een regelrechte kopie, want daar waar de indie-ontwikkelaar voor de pc-versie nog koos voor Unreal Engine 3, maakt de PS4-versie gebruik van versie vier. Een primeur, want op Sony’s zwarte doos is de game het eerste UE4-spel.
Bling bling!
Grafisch vertaalt zich dit in onder meer betere effecten. De zonnestralen zorgen voor een realistisch schouwspel wanneer ze het bladerdak van de haast levensechte bomen bereiken. Het dynamische lichtspel is prachtig, de texturen zijn zeer scherp en de anti-aliasing is van zo’n hoge kwaliteit dat er haast geen kartels aanwezig zijn. De spelwereld wordt overigens – met uitzondering van het beginlaadscherm – zonder laadtijden vormgegeven waardoor je in één ruk het spel kan uitspelen. Dit mag je trouwens letterlijk nemen, want na drie-en-een-half uur loopt de eindgeneriek over je beeldscherm en kan je een nieuw spel beginnen.
De drie-en-een-half uur waarin je met The Vanishing of Ethan Carter aan de slag kan, is er eentje om duimen en vingers bij af te likken. We starten het spel als paranormaal detective Paul Prospero. Aan jou de opdracht om het mysterie rond het vermiste jongetje Ethan Carter uit te klaren. Hiervoor moet je verschillende aanknooppunten weten te vinden en als het kan, aan elkaar weten te linken. In totaal zijn er een achttal puzzels die je moet vervolledigen en die eigenlijk verspreid liggen over de semi-open-spelwereld. Onderhuids is The Vanishing of Ethan Carter eigenlijk een lineair spel. De spelwereld is bezaaid met diepe kloven, hoge stenen muren en af en toe een onzichtbare muur. Dit om je toch een beetje op het pad te houden.
Slaapmutsje
Aanwijzingen zoeken, daar ben je als paranormaal detective wel goed in. Zo goed zelfs dat je vanop korte afstand de eerste aanwijzingen kan zien. Een eenvoudige druk op de X-knop activeert zo’n ontdekte scène. Een vijftal scènes dienen gevonden te worden die je vervolgens in de juiste chronologische volgorde moet plaatsen. Lukt dit, dan vormen de scènes een flashback die een deel van het verhaal onthult. Het dorpje is in de ban van een geest genaamd The Sleeper. De kleine Ethan probeert met deze kwade geest af te rekenen, maar dit loopt niet zo heel goed af. Niet voor hem en zeker ook niet voor z’n naasten. Aan de speler om te ontdekken wat er zich exact afspeelde.
The Vanishing of Ethan Carter is bij momenten iets diepgaander dan hierboven aangegeven. Het spel zit verpakt met puzzels, maar verder dan een steen op z’n plaats leggen, een schaar op een bureau plaatsen of een treintje starten en op een bepaalde plaats parkeren, zit er niet in. Deze opdrachten zorgen echter wel voor een aangenaam tussendoortje, al is ons hoogtepunt in The Vanishing of Ethan Carter toch wel de scène waarin we een astronaut moeten achtervolgen. Een kleine knipoog naar de naam van de ontwikkelstudio. Los je alle puzzels op – een vereiste wil je het eindfilmpje zien – dan blijft er enkel een kale spelkaart op de muur over, die je via fast-travel naar desbetreffende puzzelplaats kan brengen. Eenmaal alles opgelost valt de kale, lineaire spelwereld dubbel zo hard op. Een domper na een toch wel intense spelervaring.