Alhoewel ik vroeger voornamelijk op PlayStation gamede, moest ik het lange tijd stellen met de NES. Aangezien ikzelf heel wat jaren zonder televisie op mijn kamer moest doorbrengen, verhuisde ik op sommige dagen voor lange periodes naar de slaapkamer van de vrouw des huizes. Mama dus. Tegen de muur stond een gigantische bak die even diep als breed was. Toen noemden ze dat nog een televisie, maar tegenwoordig zijn die dingen met een beeldbuis enkel nog terug te vinden bij hoogbejaarden en in musea.
Ergonomie
Op de NES werden slechts twee games gespeeld, al moesten beide games één cartridge delen die soms voorzien moest worden van wat verse adem om het stofvrij te maken. Ik heb het natuurlijk over Duck Hunt en Super Mario Bros. Terwijl eerstgenoemde met een oranje pistool werd gespeeld en voornamelijk draaide om het afknallen van eenden en de ergernis van die vervelende, lachende hond, werd laatstgenoemde met de NES-controller gespeeld. Van ergonomie hadden ze bij Nintendo blijkbaar nog nooit gehoord, want de controller was niets meer dan een rechthoekig onding dat voor volwassenen te klein was. Toch zorgde Nintendo met dat ‘bakje’ voor een revolutie, want voor het eerst beschikte een controller over een D-pad.
Veel bedieningsknopjes had je niet nodig om Super Mario Bros. te spelen, want de mollige Italiaanse loodgieter kon niet veel meer dan naar links en rechts stappen, door buizen kruipen en op vijanden hun kop springen. Om bovenstaande acties uit te voeren diende je enkel het D-pad te gebruiken om naar links en rechts te lopen en de A-knop om te springen. Daarnaast kon Mario door het oppikken van de Fire Flower ook vuurballen afschieten, wat dan weer gebeurde met de B-toets.
Princess Peach Toadstool
Het verschil tussen de huidige Mario-games en de Mario-games uit de jaren tachtig en negentig is relatief klein, want telkens opnieuw moet de besnorde man achter een prinses hollen. In Super Mario Bros. was van de naam Peach nog geen sprake, want het was een zekere Princess Toadstool die ontvoerd werd ontvoerd Mario’s eeuwige vijand Bowser, toen gekend als King Koopa. Wat volgde was een achtervolging doorheen acht werelden van elk vier levels waarbij we het bij elk vierde level moesten opnemen tegen een recreatie van Bowser.
Uren, dagen, weken en maanden van mijn toen nog jonge leventje heb ik tevergeefs versleten aan het bevrijden van Princess Toadstool, want nooit slaagde ik erin om het einde van Super Mario Bros. te bereiken en Bowser werd dus nooit verslagen. De relatief hoge moeilijkheidsgraad zat daar natuurlijk iets voor tussen, maar ook de fijne motoriek die toen nog niet was wat het moest zijn, heeft daar een stokje voor gestoken.
Aanvallen!
Nintendo had duidelijk heel wat moeite in Super Mario Bros. gestoken, want voor zijn tijd was die game erg uitgebreid. Urenlang kon je vertoeven in de diverse landschappen van Mushroom Kingdom waarbij je werd opgewacht door de gekste vijanden. Iedereen kent ongetwijfeld de relatief ongevaarlijke Goomba’s en de Piranha Plants, maar er waren ook vijanden die iets vervelender waren. Denk daarbij bijvoorbeeld aan het tweetal Hammer Brothers; Koopa’s die een ongelimiteerde hoeveelheid hamers naar Mario’s smoel kogelden. Ook Lakitu was een vervelend wicht, want deze Koopa verschool zich in een wolk, was daardoor moeilijker te bereiken en smeet Spiny Eggs naar beneden.
Als jonge uk kon ik door die vijanden de bedrade controller wel door het televisiescherm smijten, al merkte ik pas iets later dat het level zo snel mogelijk doorlopen (lees: vluchten als een mietje) en de vijanden dus ontwijken ook een oplossing was. Het verstand groeit met de jaren en ondertussen zou het waarschijnlijk wel lukken om Super Mario Bros. tot een goed einde te brengen en de aftiteling over het scherm te zien rollen, al moet ik eerlijk bekennen dat het al een groot aantal jaren is geleden dat ik nog een NES-controller in m'n handen heb gehad.
Kantelpunt
De NES op zich verdient in principe ook wat aandacht, want die console liet de Amerikaanse videospelrecessie achter zich en groeide uit tot een van de populairste consoles ooit. Daar waar enkele jaren voordien de markt overspoeld werd met honderden games die een schande waren, verschenen er op Nintendo’s thuisconsole voornamelijk kwaliteitsvolle games. Super Mario Bros. was daar een van en zette de poort open voor de Italiaanse loodgieter om tot een van de allerpopulairste franchises en personages uit te groeien. Het resultaat daarvan vinden we nu onder andere op de Wii U met enkele steengoede Mario-games, maar ook de rest van het gaminglandschap werd voorgoed veranderd. Hoewel we soms nog brakke games naar onze kop gesmeten krijgen, vinden we nu toch enorm veel pareltjes in het gigantische aanbod.
