Aan het begin van het schooljaar 2013-2014 opende er zich een compleet nieuwe wereld voorXbox 360- en PlayStation 3-eigenaars. Blizzards actierollenspel Diablo III maakte zijn intrede op de consoleplatformen; een onvoorspelbare zet die bijgevolg niemand had zien aankomen. De franchise stond immers al sinds 1996 gekend voor de actievolle, muis- en toetsenbordvernietigende gameplay. Hoe zou men dat authentieke gevoel naar de huiskamer kunnen brengen? Weinigen achtten het mogelijk en toch... Toch werden we overenthousiast door elkaar geschud toen we het met onze eigen ogen en vingers konden aanschouwen. Het marcheerde en meer nog: het was goed. De ontwikkelstudio had uit de fouten geleerd die de originele pc-versie van Diablo III zoveel bakken kritiek hadden opgeleverd. Als niet-kenner van de gamereeks vraag je je nu wellicht af welke de grootste verschillen zijn tussen Diablo III op pc en op console; wij helpen je even op weg.
Dag kapotte muis, welkom controller met tendinitis
De inputmethode is het meest voor de hand liggende verschil: pc-gamers moeten constant op de grond klikken om hun Hero aanwijzingen te geven, terwijl je in Diablo III en dus ook in deze Ultimate Evil Edition totale vrijheid over jouw personage krijgt. De linkerjoystick fungeert als bedieningsmechanisme voor het marionetpopje dat doorheen Sanctuary reist en als bonus kan je ook heen-en-weer rollen met de rechterstick. Dit is niet alleen leuk, het is ook verdomd handig om vijandige aanvallen te ontwijken. De interface is ook compleet anders, intuïtief zelfs, want het selecteren van voorwerpen, veranderen van je aanvalsarsenaal en scrollen doorheen loot is erg makkelijk. Dat merkten we al bij de originele console-port van de ARPG en daar werd gelukkig niets aan veranderd. Diablo was natuurlijk wel al dood, maar Blizzard vond snel een nieuwe angstaanjagende tegenstander waartegen we het met zijn allen kunnen opnemen. Zeg hallo tegen Malthael, de engel des doods.
We schetsen de situatie nog even: Diablo III werd hardhandig vermoord tijdens vanilla-Diablo III en Tyrael heeft zijn stoffelijk overschot in de Black Soulstone opgeborgen. Samen met zes Horadrim, de strijders van het licht, poogt hij om dit gevaarlijke gesteente in een oude tombe te verbergen, maar daar worden ze door Malthael opgewacht. Hij was twintig jaar van het toneel verdwenen en vlucht nu weg met de Black Soulstone in zijn bezit. Westmarch City, ten westen van Khanduras, wordt quasi onmiddellijk onder de voet gelopen door allerlei gespuis en de onschuldige inwoners worden één voor één in wandelende karkassen omgetoverd. Reden genoeg om (terug) richting Sanctuary te reizen? We denken van wel.
Geen seconde gaat verloren
Diablo-fans die de Xbox 360- of PlayStation 3-versie hebben gespeeld, kunnen hun opgeslagen data zonder veel problemen meenemen naar de Ultimate Evil Edition. Ja, zelfs wanneer je een next-gen console bezit - dit spel verschijnt ook op PlayStation 4 en Xbox One - kan je verder gamen met de Hero(es) die je ten tijde van het originele spel hebt gepimpt. Overgestapt van Sony naar Microsoft of omgekeerd? Ook dat is geen probleem. Begin je vanaf nul, dan krijg je zes beschikbare klassen voorgeschoteld. De Crusader is exclusieve eigendom van deze nieuwe game en combineert magische lichtspreuken met mêleeschade aangericht met een goeiedag. Je weet wel, zo'n houten stok waaraan een ijzeren bal inclusief scherpe pinnen hangt. Geen liefhebber van deze held? Je kan ook met de Witch Doctor, Monk, Barbarian, Wizard of Demon Hunter aan de slag, afhankelijk van je geliefkoosde speelstijl variëren zij van magie tot pure wapenfanaten.
Het grootst pijnpunt waaraan de eerste pc-versie van Diablo III leed, was met honderd procent zekerheid het verdomde Auction House. Een online handelsplaats waar je niet alleen met in-game verzamelbare goudmunten, maar zelfs met euro's de beste uitrustingsonderdelen kon aankopen... Daarmee doorboor je de kern van een actierollenspel: het verzamelen en upgraden van loot via gevechten en ambachtslui. Daarover werd al genoeg gediscussieerd, huishoudens hielden wellicht op te bestaan, maar dat is nu achter de rug. Intense baasgevechten en de duizenden goudhopen die je aan de smid geeft: de tijd die je in Diablo III: Ultimate Evil Edition spendeert, wordt met geschikte voorwerpen beloond. Progressie is voelbaar vanaf de eerste stappen in New Tristam - het eerste dorpje dat je in Act I zal bezoeken - tot het moment dat je voor de honderdste keer een Bounty-opdracht afrond. Herspeelbaarheid? Check!
Upgradewaardig?
"Ja maar mijnheer de reviewer, buiten die Crusader-held hadden we dat toch allemaal op onze Xbox 360 of PlayStation 3!" Gelijk heb je. De Ultimate Evil Edition is een consolebenaming voor de Reaper of Souls-uitbreiding. Het basisspel en zeker de gameplay blijft onveranderd, maar je krijgt wel enkele ervaringverbeterende nieuwigheden op je bord gepresenteerd die de aankoop rechtvaardigen. De upgrade naar een next-gen versie is optioneel en zeker geen no-brainer: grafisch is er geen dag-en-nacht verschil, vlotter speelt het dan weer wel, maar vooral het gebrek van verregaande DualShock 4-ondersteuning baart ons zorgen.
Doorheen de vijf Acts - Act V breidt het verhaal met zo'n acht à tien uur uit en is exclusief Ultimate Evil Edition-materiaal - wordt de penibele situatie in het lang en het breed geschetst. Dat gebeurt niet alleen in de vorm van tussenfilmpjes; onderweg struikel je ook regelmatig over boeken waarin opnames van Sanctuary-inwoners staan die hun ervaringen hebben opgetekend. Indien men gebruik had gemaakt van het interne luidsprekertje van de DS4, zouden spelers zich nog meer in het gruwelijke sfeertje kunnen inleven dat Sanctuary in zijn macht heeft. Het touchpad krijgt gelukkig wel twee functies: de linkerkant aanraken tovert het uitrustingsscherm tevoorschijn, terwijl de rechterzijde de aanvalsselecties opent. Zo heb je dus iets meer gebruiksgemak ten opzichte van de vorige generatie consoles. De lichtbalk tot slot kopieert de kleur van de lichtstraal waarmee je jouw held in chaotische omgevingen makkelijk kan terugvinden.
Vaarwel repetitieve factor
Met of zonder Auction House, wie betere uitrustingsonderdelen wou om de uitdagendere moeilijkheidsgraden van het spel te overwinnen, moest in het verleden de vier beschikbare hoofdstukken steeds weer doorlopen, tot het vervelende toe. Grinding hoort erbij, de geschiedenis heeft het genre nu eenmaal zo geschapen. Toch zal niemand klagen wanneer ze de nieuwe avonturenmodus hebben ervaren; dynamisch gecreëerde spelwerelden, waarin monsters uit alle uithoeken van Sanctuary op andere plaatsen opduiken, veel loot en toffe uitdagingen. De amusementswaarde stijgt en dankzij de variëteitsshow die wordt opgevoerd, bereik je zonder veel moeite de vernieuwde Paragon-levels die je personage nóg krachtiger maken. Eenmaal je de vijf chapters hebt uitgespeeld en dus Malthael hebt vernederd, zijn de Adventures voor iedereen beschikbaar en het verzamelen van betere voorwerpen en bijeensprokkelen van ervaringspunten was nog nooit zo simpel.
De weg van New Tristam richting Diablo's dood en de laatste halte diep binnenin Malthaels imperium wordt opgevuld met tientallen gore monsters, geschifte magiërs en stinkende lijken. De hevige actie en het opeenvolgend indrukken van alle beschikbare knopjes om toch maar te overleven, leveren een aangename cocktail op waarbij je al snel wegdroomt. Voor je het goed en wel beseft heb je vijf uur onafgebroken je DualShock 4 geterroriseerd, met een hoger level, hopen loot en nieuwe opportuniteiten om je aanvalsarsenaal te pimpen als gevolg. De lichtjes gemodificeerde Massacre-bonus, waarbij je extra ervaringspunten verdiend door monster aan de lopende band te doden zonder te stoppen, verhoogt de wil om te blijven gaan. Zo vliegt die zomervakantie natuurlijk voorbij voor je het goed en wel beseft. Gelukkig dat het zo'n bedroevend weer is, anders moesten we ons ook daar nog schuldig over voelen.
Pret voor vier
Een van de unieke features die deze consoleversie herbergt, is de lokale coöperatieve mogelijkheid. Met vier in bed, euh zetel, en gezellig samen op die knopjes rammen en al het kwaad uitroeien; het kan. Bij een gebrek aan Diablo-geïnteresseerde kameraden kan je je game ook openstellen voor vreemden, die vanop hun eigen console jou kunnen vervoegen via het internet. Loot wordt niet gedeeld, iedereen heeft zijn eigen beloningen en wanneer je niet in elkaars buurt rondhangt, word je genadeloos richting de groep geteleporteerd. Zo blijft de fun verzekerd en moet je geen bang hebben van partypoopers. Dankzij het Apprentice-systeem is het bovendien perfect mogelijk om een nieuw personage op jouw heldentocht mee te nemen, want de kracht en weerstand ervan worden tijdelijk, zolang jullie sessie duurt - omhoog gekrikt. Zo kan je jouw eigen personage toch blijven spelen wanneer je spelpartner niet aanwezig is, want de volgende keer kan hij gewoon meespelen zonder tien keer slapper te zijn.
