Ik herinner me het alsof het gisteren gebeurde: het verslaan van de Elite Four. Buiten was het snikheet, binnen bereikte de vochtigheidsgraad ongeziene hoogtes, maar buiten rondhangen terwijl de beste Pokémon-trainers om een pak poepklets vroegen, neen sorry. Het begon nochtans allemaal heel onschuldig in Pallet Town, waar je een Pokémon mag uitkiezen. Waar mijn klasgenoten bijna allemaal voor Squirtle of Charmander opteerden, had ik meteen door dat Bulbasaur mijn lievelings-Pokémon zou worden. Toen ik bij 9lives als redacteur aan de slag ging, koos ik als forumavatar dan ook voor de wereldbekende gras-Pokémon, want Pokémon-trainer ben je niet voor even, maar voor je hele leven…
Alles op z’n tijd
Naast het uitkiezen van die eerste Pokémon bleven me nog enkele andere gebeurtenissen bij. Zo heb ik ongelooflijk lang gevloekt omdat ik maar niet begreep waarom die dikke Snorlax mijn pad blokkeerde, vond ik het onaanvaardbaar dat er geen Pokémon Center op de S.S. Anne was - met heel veel heen-en-weergeloop als gevolg - en vond ik een fiets van 1.000.000 Pokémon Dollar precies een beetje te veel van het goede. Later bleek dan dat je een voucher kon verdienen om zo’n fiets te kopen, maar dat kwam ik natuurlijk pas te weten nadat ik iedereen had gevraagd hoe ze zoveel geld bij elkaar hadden gespaard.
De herinneringen aan Pokémon-games doen me eveneens beseffen hoe hebberig we vandaag als gamer zijn geworden. Simpele graphics, een grote verzamelfactor en weinig extra’s: daar waren we destijds weken en maanden zoet mee. Kon het ons toen een moer schelen dat je de afstand tussen twee steden te voet moest afleggen of dat je elke vijf voet door een Pokémon werd aangevallen? Helemaal niet: zo kreeg je alleen maar meer waar voor je geld. Ik refereer hierbij graag naar de gigantische discussie over World of Warcraft, waar de ontwikkelaars quasi doodsbedreigingen kregen omdat ze vliegende rijdieren op het nieuwe continent hadden verboden. Ondertussen trokken ze hun staart alweer in, want spelers willen alles onmiddellijk en dat zonder te lang van punt A naar punt B te moeten bewegen, toch?
I want to…
De stressmomenten die ik in Pokémon heb beleefd, neem ik er graag bij. Articuno, Zapdos en Moltres (Uno, dos, tres overigens, iets wat ik destijds absoluut niet had opgemerkt) vangen is allesbehalve eenvoudig. Een combinatie van verzwakkende aanvallen (Poison, Burning, Paralyze, Sleep) en een grote portie geluk heb je echt wel nodig om de legendarische vogels te kunnen vangen. Aangezien je maar één Master Ball hebt, de Pokémon Ball waarmee je je doelwit altijd vangt, en Mewtwo wacht ook ergens op het einde van de game, komt het er dus op aan om vlak voor de Pokémon je progressie op te slaan en telkens weer te herstarten als je hem per ongeluk doodt of zonder Ultra Balls eindigt. Ik begin spontaan terug die B-toets kapot te rammen wanneer ik aan die periode terugdenk. Zoals de saga vertelt had je namelijk meer kans om een Pokémon te vangen als je op die knop bleef drukken…
Dan heb je natuurlijk MissingNo. nog. Game Freak, de ontwikkelaar van de Pokémon-videogames, gebruikte dit foutenbericht om een ongekende Pokémon aan te duiden en door in-game enkele handelingen uit te voeren, kan je als speler deze bug triggeren. Aangezien ik destijds nog geen computer noch internettoegang had, vraag ik me af hoe ik de sequentie leerde kennen, maar de gevolgen waren niet te overzien. Langs de ene kant waren die zeer positief, want zo kon je een voorwerp dat je in je zesde rugzakvakje bewaarde in aantal vermeerderen. Je game kon ook echter gecorrumpeerd worden en sommige visuals waren, mits een beetje pech, ook volledig om zeep. Ongelimiteerd veel Rare Candies wogen echter op tegen de mogelijke nadelen en zo kon je Pokémon makkelijk naar een hoger level brengen. Cheaten? Een beetje wel, maar gelukkig dook MissingNo. pas vrij laat op, waardoor wij als diehard fans onze Pocket Monsters reeds zelf hadden getraind. Het vervolledigen van onze verzameling verliep natuurlijk wel een pak vlotter.
… catch ‘m all
Het is me ooit gelukt om zonder externe cheatapparaten – de naam ontgaan me even – 147 van de 150 Pokémon te vangen. Daarvoor had je natuurlijk wel een kameraad met Pokémon Red of Blue nodig. Enerzijds evolueerden sommige Pokémon enkel wanneer je ze via de Link Cable transfereerde, en anderzijds doken sommige beestjes enkel in één van beide versies op. Daarnaast zijn er nog de start-Pokémon en zo was het verzamelen van alle 150 Pokémon niet evident. Ondertussen is de batterij van mijn Pokémon Blue-spel volledig plat, hoog tijd om deze vervangen en eens te kijken welke drie knappers ik nog nodig heb om de collectie te vervolledigen!
Tot op heden miste ik geen enkele Pokémon-generatie. De aandacht verslapte wel bij de remakes en ook X noch Y konden me echt bekoren. Het wordt té fancy, zeg maar. Toch zullen deze wezentjes voor altijd als zalig tijdverdrijf in mijn hersenpan gepind staan.
