De jaarlijkse game is één van de vele merchandise-artikelen die het promotieteam achter de Tour de France de fans probeert aan te smeren. Er is met andere woorden een strakke deadline die gehaald moet worden. Kwaliteit wordt overtroefd door het strakke tijdschema waardoor Tour de France 2015 wel degelijk op tijd in de rekken lag, maar aan de rit startte zonder de banden op te blazen.
Valse start
Nadat we het schijfje in onze PlayStation 4-console stopten, kwamen we tot de constatatie dat er vier gamemodi niet beschikbaar waren. De PlayStation heropstarten leverde de oplossing, al is de console resetten om een game goed werkende te krijgen niet meer van deze tijd. Even twijfelen we om de Blu-ray-schijf goed af te stoffen en onze longen te legen in de console, al blijkt snel dat we onze adem wel voor andere dingen zullen kunnen gebruiken.
Zo hebben we onze zuurstof nodig om meermaals te zuchten bij een foute vertaling of een zoveelste bug. Er zijn fouten in de game geslopen, die mits een deftige testfase wel degelijk aan het licht zouden gekomen zijn. Die fase in het ontwikkelproces werd klaarblijkelijk overgeslagen waardoor we een halve game voor onze neus geschoven krijgen. De game wordt echter aan de volle prijs verkocht waardoor we ons bij de spreekwoordelijke kl*ten genomen voelen.
Verkeerde afslag
Waar loopt het dan verkeerd? Laat ons starten bij de ploegen en de renners. Eerste punt van ergernis zijn de aangepaste namen die wellicht wegens juridische redenen aan bekende renners werden toegekend. Wielerfanaten, waar de game zich immers op richt, zullen zich ergeren aan namen zoals Grégoire Von Keirbuk en Stijn Devoulere. Daarenboven ziet iedere renner er qua uitzicht hetzelfde uit, met uitzondering van de huidskleur en teamkleuren. Een peloton van veertig identieke renners een kasseienstrook zien afhaspelen, oogt ronduit belachelijk.
Daarnaast zijn er bepaalde aspecten die gewoonweg onlogisch in elkaar zitten. Zo wordt op de baan, net zoals in racesimulators, de ideale lijn weergegeven. Tour de France 2015 op de PlayStation 4 biedt echter de optie aan om door middel van de vierkantstoets een bepaalde renner te volgen. In deze automatische modus wordt er dus niet gestuurd, waardoor de ideale lijn helemaal overbodig is. Deze modus kan de hele race worden aangehouden en daar zijn we niet rouwig om. Een etappe neemt al snel een half uur tot een uur in beslag. Er is echter niks boeiend aan een hele rit manueel uit te rijden, waardoor we de automatische piloot en de doorspoelfunctie in het startmenu meermaals benutten.
Stok in de wielen
Grafisch bevat Tour de France 2015 dezelfde symptomen als andere simulators zoals MotoGP en Gran Turismo; omstaanders en randeffecten zijn rampzalig. Waar voorgaande games zich dan echter onderscheiden door een unieke twist aan wagens en moto’s te geven, trekt Tour de France 2015 de negatieve lijn gewoon door. Een gemiste kans als je het ons vraagt, want de wielersport zit wel degelijk in de lift. Een game met prachtomgevingen, unieke renners en diepgaande details zou wel degelijk aanslaan.
Misschien steekt de game er dan met kop en schouders bovenuit qua gameplay? We hebben slecht nieuws voor de trouwe wielerfans, het antwoord is nee. Een stijve cameraman volgt de wielrenner in kwestie die de soepelheid van een honderdjarige meekreeg. De modi beperken zich bij dit alles tot Tour de France, Pro Tour, Challenges en lokale split-screen. Allen vertonen ze dezelfde mankementen. Desondanks moeten we meegeven dat de ritten en locaties zeer dicht aanleunen bij hun realistische equivalenten. Zo reden we met Tony Mertin (Tony Martins equivalent in de game) de Muur van Hoei op zoals hij dat onlangs deed. Als laatste is er ook teamcommunicatie voorzien en kan er tijdens een rit van renner gewisseld worden, zodat we de saaie momenten – in de mate van het mogelijke – kunnen beperken. De communicatie geeft de koers dan weer een strategisch kantje zodat ook de denkers hun slag kunnen slaan.
