Protest, haatreacties, enzoverder. Bethesda kreeg allerlei verwijten naar het hoofd geslingerd toen de Imperial Edition werd aangekondigd. Naast de gebruikelijke extra's, onder andere een ervaringspuntenbonus en een ongevaarlijk huisdiertje, kregen we in ruil voor extra centen ook een nieuw Ras, de Imperial én zouden we elk ras met elke alliantie kunnen combineren. Ingame zal daar tijdens gevechten weinig van te merken zijn, maar om alle aanpassingsmogelijkheden te verkrijgen, zou je in principe de Collector's Edition moeten kopen en daar was uiteraard niet iedereen even gelukkig mee. Niet vergeten dat we maandelijks dertien euro moeten dokken, een rariteit in nieuwe MMORPG's; het totaalpakket werd al snel te kostelijk voor de gemiddelde gamer.
Dos cervezas por favor
De commotie was zeker te begrijpen, maar de kritiek op Bethesda's marketing ebde vrij snel weg eenmaal de bètafase was aangevangen. Het spelerskamp werd plotseling in twee opgedeeld, want diehard Elder Scrolls-fans vonden dit geen authentieke titel die deze franchise eer zou aandoen, terwijl MMORPG-fans de frisse wind doorheen hun favoriete genre zeker konden appreciëren. Wij hebben tientallen uren in het online Tamriel doorgebracht en van de strubbelingen vooraf is maar weinig blijven hangen: Elder Scrolls Online is vooralsnog een groot feest en zelfs de bugs - hoe kan het ook anders bij een spel van deze omvang - brengen daar geen verandering in.
Zaligmakende diepgang
De gemiddelde MMORPG-gamer spendeert honderden uren in online rollenspellen en het creëeren van een personage is bijgevolg niet zelden een proces van lange duur. De personalisatiemogelijkheden in Elder Scrolls Online zijn ongezien en de kans dat je iemand ontmoet met hetzelfde uiterlijk is gering. De klassekeuze is nogal beperkt - zeker gezien Elder Scrolls-normen - en bestaat uit vier uiteenlopende mogelijkheden. Dragonknight, Sorcerer, Nightblade en Templar zijn de vier opties en vertegenwoordigen de traditionele MMORPG-klassen.
Het uiterlijk kan met tientallen schuifbalkjes aangepast worden. Het lichaam kan variëren van topmodellen tot graatmager of net moddervet en ook de gezichtsuitdrukking kan op vele verschillende vlakken worden gefinetuned. Het enige minpuntje is dat het blijkbaar onmogelijk is om in te zoomen op het gezicht, iets wat handig kan zijn om alles tot in de fijnste details af te werken. Geloof ons trouwens gerust als we zeggen dat iemand met veel inleving minstens een uurtje zoet is met het ontwikkelen van een personage. De geboortetekens (Birthsign) zijn dan wel verdwenen, toch zal iedereen het gevoel hebben dat zijn personage uniek is.
Twijfelend begin
Elder Scrolls Online speelt zich vóór de andere games uit de franchise af en wij pikken in wanneer Molag Bal, dé antagonist uit de MMORPG, Tamriel en Coldharbour wil samensmelten tot een wereld waarin niets of niemand zich nog veilig zou voelen. Net op het moment dat de smeerlap zijn plannen aan het uitvoeren is, ontwaken wij op een onbekende locatie - later blijkt dat we reeds in een gecombineerde zone zitten - en krijgen we hulp van The Prophet om naar Tamriel terug te keren, waar onze hulp ten zeerste zal worden geapprecieerd. De vage introductie is ongelooflijk lineair en zou veel spelers kunnen afschrikken. Daarom vertellen we er nu al bij dat deze tutorial geheel contradictorisch is met de rest van het spel.
De exploratiemogelijkheden zijn aanvankelijk dus erg beperkt en zonder al te veel uitleg kiezen we ons eerste wapen. Dat zal weinig gevolgen hebben voor het verdere verloop van het spel, want elke klasse kan elk wapen en alle soorten uitrusting hanteren, maar toch. We bezitten op dit eigenste moment geen toverspreuken en moeten het dus zien te rooien met dat ene zwaard of die ene zware toverstaf. Gelukkig duurt dit spelonderdeel niet al te lang; mede dankzij het gedetailleerde kompas bovenaan ons scherm weten we constant in welke richting we ons moeten bewegen en ook de map zelf is enorm gedetailleerd. Beide features zorgen ervoor dat een minimap overbodig is en die werd bijgevolg ook achterwege gelaten.
Politiebevel: halt!
Het verhaal en de recente gebeurtenissen worden mondjesmaat door lokale helden uit de doeken gedaan en het spectaculaire daaraan is dat elke NPC door een stemacteur onder handen werd genomen. Tussen de stemmetjes zitten enkele legendes zoals John Cleese, om maar een willekeurig voorbeeld te geven, en dat in combinatie met het optionele eerstepersoonsperspectief dompelt je werkelijk onder in deze fantastische en vooral uitgebreide gamewereld.
Het vechtsysteem van Elder Scrolls Online is om duimen en vingers van af te likken.
Tijdens de bèta werd je na de korte introductie richting een verplicht beginnerseiland gestuurd, maar dat is verleden tijd. Beginnen doen we nabij het eerste grote kamp van onze alliantie en indien gewenst, kan je naar die beruchte startzone terugkeren. Een stad levert vanzelfsprekend enkele opdrachten op en de hoofdverhaallijn wordt een beetje voorgekauwd. De missies zijn zelden echt uitdagend, maar indien je pech hebt, kan daar wel eens sneller verandering in komen dan je zelf had durven hopen. Sommige queeste-onderbrekende bugs hebben de bèta overleefd en roepen de progressie van spelers sporadisch een bruuske halt toe. Wij maakten het één keer mee en als je geen oplossing zoekt, zit je na een tijdje zonder opdrachten en moet je als dutsje het dus tegen té krachtige monsters gaan opnemen.
Keuzes, keuzes, keuzes...
Of bovenstaand scenario nu wél of niet voorkomt, het is altijd een aanrader om de wijde wereld te verkennen. Akkoord, een stad staat garant voor veiligheid en enkele belangrijke missies, maar op de boerenbuiten, in afgelegen gebieden zeg maar, wachten er vaak leuke, innovatieve opdrachten die de stadsmens nooit zou hebben ontdekt. Praten met NPC's resulteert tevens in interessante dialogen en hoewel het overgrote deel van de gesprekken een gestandaardiseerd einde heeft, komen we af en toe in aanraking met dilemma's die een effect op het spel zouden moeten hebben. Tot nu toe hebben we weinig gevolgen van onze daden mogen aanschouwen, maar misschien komt later in het spel wel een moment dat je aan iets terugdenkt in de aard van: "Ah, ja dat is mijn schuld..." Laten we daar alvast op hopen!
Uitgebreide vechtmogelijkheden
Om de tientallen missies te voltooien, zal regelmatig moeten gevochten worden en het vechtsysteem van Elder Scrolls Online is om duimen en vingers van af te likken. Het gemak om van de ene naar de andere vijand te navigeren, maakt ons geweldig blij: simpelweg de muisaanwijzer tussen de snoodaards bewegen is voldoende om een ander doelwit te selecteren. Het aanvalsarsenaal breidt gestaag uit, maar meer dan vijf gewone aanvallen en één heroïsche uithaal, mogen we niet op onze actiebalk plaatsen. De variëteit in aanvalsmogelijkheden zorgt ervoor dat we ook op het vlak van vechttactieken voor dillema's komen te staan.
Per level mogen we een attributenpunt in ontvangst nemen waarmee we onze magie-, levens- of uithoudingsmeter kunnen vergroten. Minstens even belangrijk zijn de Skill Points, die ons toegang tot nieuwe aanvallen verschaffen of ons zelfs toelaten Abilities te ‘morphen'. Morphing is een feature die ervoor zorgt dat we een aanval kunnen modificeren en we krijgen telkens twee mogelijkheden voorgeschoteld: zo kan je bijvoorbeeld een snare of een helend effect aan een skill toevoegen. De originele basisaanval verdwijnt echter, dus goed nadenken over deze beslissingen is de boodschap. Om sneller meer aanvallen te vergaren, kan je naar Skyshards op zoek gaan. Er liggen er een zevental verspreid in elke zone en per drie mag je nog een Skill Point investeren. Dat nodigt uiteraard uit tot exploratie en dat in combinatie met het adembenemend mooie Tamriel resulteert in oneindige gamesessies waarin verveling onmogelijk blijkt te zijn.
Bij het indelen van de Skill Points krijgen we overigens volledige vrijheid. Er zijn Abilities gebonden aan onze klasse, het wapentype, ons ras, onze gilde, enzoverder, maar enkel wij hebben invloed op de volgorde waarin we nieuwigheden aanleren. Maak je dan toch de verkeerde keuzes en beland je onder de graszoden, dan is dat nog steeds geen reden tot paniek. Sterven wordt niet te streng gesanctioneerd en wanneer je een gevulde Soul Stone in je bezit hebt, krijg je zelfs de kans om ter plaatse te reïncarneren. Zo'n zielsteen opvullen kan iedereen, dus als je niet overdreven vaak het loodje legt, is het een erg klein ongemakje. Het enige nadeel is dat uitrustingsonderdelen sneller verslijten, maar ook dat is natuurlijk relatief gemakkelijk te verhelpen.
Onvergefelijke fouten
De eerste kerkers aanvangen en uitspelen is een fluitje van een cent. De onmiddellijk geïmplementeerde Dungeon Finder, een feature die bij vele MMORPG's pas na verloop van tijd wordt toegevoegd, werkt feilloos en zocht voor ons binnen de tien minuten een Tank en een Healer zodat we aan de slag konden gaan. Eenmaal binnen zorgt een queeste voor meer duiding, maar dat brengt weinig verandering in de lineaire aanpak van deze dungeons. De bazen daarentegen zijn allesbehalve conventioneel en slagen er wonderwel in om een groepje avonturiers op enkele seconden bont en blauw te meppen. Zogenaamde ‘One-shot'-aanvallen zorgen ervoor dat ‘trial and error' de norm wordt en erg aangenaam spelen is dat vanzelfsprekend niet. Opletten en tactische plannetjes uitdokteren: we zijn er voorstander van, maar dit gaat er weleens een tikkeltje over.
Pee vee Pee
Cyrodiil, de gigantische PvP-zone betreedbaar vanaf level 10, is dan weer een hemelse verademing en herbergt een oorlogstafereel waaraan de drie facties deelnemen. Wanneer je voor het eerst arriveert, krijg je een korte training die het principe uitlegt, maar het leukste is toch om spontaan een raid te vervoegen. Zo zie je onmiddellijk wat deze regio te bieden heeft en één ding wordt al snel duidelijk: gigantische oorlogswapens, de Siege Weapons, zijn dé sleutel richting een overwinning. Deze materialen kunnen met Alliance Points worden aangekocht en enkel door er doordacht mee om te gaan, zal je uiteindelijk kunnen zegevieren.
