Een PlayStationgame, een jaar later geport naar de Nintendo 64, Sega Dreamcast, Game Boy Color en pc, die meteen een kritisch en commercieel schot in de roos was: waar latere games met het webhoofd in de hoofdrol met moeite voorbij reviewscores van 70 procent en een verkoop van een half miljoen exemplaren geraakten, harkte het in 2000 gelanceerde Spider-Man op Metacritic een gemiddelde score van 87 procent bij elkaar, en schoof het meer dan drie miljoen keer over 's werelds toonbanken. "Ze hebben de eerste game met een stripheld gemaakt die niet teleurstelt", luidde een van de vele jubelrecensies. Een andere reviewer noemde het "Een plakker van een actiespel, dat de moeite heeft genomen om trouw te blijven aan de stripfranchise."
Tegen de muren op
Nu moet je begrijpen dat de Spider-Man van het jaar 2000 niet die van vandaag is. De game waarover we het hier hebben kwam twee jaar voor Sony's eerste Spider-Man-film op de markt, en zowel de superheld als diens superheldenstal Marvel waren nog niet bekend bij een écht breed publiek. De figuur van Peter Parker, die tijdens een experiment wordt gebeten door een radioactieve spin die hem superkrachten verschaft als een sterk ontwikkeld zesde zintuig en de mogelijkheid om tegen muren en plafonds op te lopen, was alleen nog maar bekend van de strips en de serial-tekenfilmserie op de Amerikaanse televisie. Als je Spider-Man herspeelt, voel je ook meteen dat Neversoft, de studio achter de game, uitgerekend op dat niet eens zo brede publiek heeft gemikt: je komt als speler tegenover een riante verzameling van bekende vijanden uit de stripreeks te staan, zoals Venom, Rhino en Scorpion, en krijgt ook geregeld bezoek van andere superhelden, zoals de lieflijke Black Cat of de stekeblinde Daredevil. De game heeft een dramatis personae om U tegen te zeggen, want zo hebben lezers van Marvel-strips het graag.
De makers dachten ook aan de oneliners die Spinnemans rijkelijk debiteert in de strips (bij het binnenduiken van een kantoor door het dakvenster: "Mind of I drop in?"), en ieder level werd opgevat als een apart stripverhaal, mèt een eigen cover. Maar de belangrijkste verdienste is het enorme gevoel van vrijheid die de game je gaf - binnen de mogelijkheden die de gamehardware uit die dagen leverde - om over de daken van New York te slingeren. "Het leek ons een van de moeilijkste games die je kunt maken", vertelde Neversoft-medeoprichter Joel Jewett destijds in een developer video die bij de release van de game op een cd-romschijfje werd uitgedeeld aan de videogame- en multimediapers. "Die gast kan overal naartoe."
Rondje webslingeren
Neversoft, een gamebedrijfje dat in 1994 werd opgericht aan de kusten van het Californische Malibu en vijf jaar later al werd overgenomen door het in die dagen stevig uitdijende Activision, had echter het materiaal voor die opdracht in huis. Het bedrijf lanceerde in 1999 de immens populaire skatesimulator Tony Hawk's Pro Skater, een game waarin een spelerspersonage een enorme fysieke vrijheid binnen een wijde omgeving kreeg. De Apocalypse-engine die Neversoft voor die game had ontwikkeld, werd vervolgens aangepast voor Spider-Man, dat als allereerste game - een jaar voor Grand Theft Auto III dus - de speler zich vrij door de straten van een grootstad liet voortbewegen, en missies liet aanvatten door een bepaald punt in dat open decor te bereiken. De stad ontrolde zich uitsluitend aan je op dakniveau, en er zat betrekkelijk weinig leven in, maar het gemak waarmee je als Spider-Man een rondje kon webslingeren tussen de missies door was waarlijk verademend. Er moest geregeld een gebouw worden binnengeslopen om de trawanten van centrale slechterik Doc Ock in elkaar te kloppen, en bij momenten - zoals tijdens een webslinger-achtervolging met 'kwaaie Spider-Man' Venom - vereiste het slingeren toch weer wat behendigheid, maar de basishandeling was bevrijdend eenvoudig.
"Onze grote Aha!-Erlebnis kwam toen we erin waren geslaagd om Spider-Man zich gemakkelijk van plaats naar plaats te laten bewegen", zei ook lead designer Chad Findley in de pr-video. "Aanvankelijk dachten we aan een soort Spider-Man-simulator, waarin er behendigheid nodig was om je web aan een bepaald dak te bevestigen. Maar al snel merkten we dat dat niét de manier was om het te doen: de speler moet gewoon van een gebouw springen en op een knop drukken, waarna de game hem automatisch van dak naar dak laat slingeren."
Dus eigenlijk was Spider-Man de grondelegger voor de GTA-serie...
