Opmerking: deze review werd geschreven na een aantal dagen Titanfall spelen. Moesten er tijdens de komende week spelen nog dingen aan het licht komen, gebreken tevoorschijn komen of veranderingen qua gevoel optreden zou het kunnen dat score & tekst aangepast worden.
Voor wie de voorbije maanden écht niet gevolgd heeft eerst even een korte situatieschets. Titanfall dost je uit in het pak van een zogenaamde Pilot. Deze dappere strijders zijn de paradepaardjes van de strijdmachten van beide zijden van het conflict. Die bonje betreft enkele noemenswaardige akkefietjes tussen de Interstellar Mining Corporation (IMC) en de Militia. Het achtergrondverhaal van deze game wordt uit de doeken gedaan in negen campagnemissies die even goed niet in de game hadden kunnen zitten, maar daarover later meer. De Pilots hebben een training genoten die de rest van het voetvolk ordinair slachtvee maakt: ze zijn in staat Titans op te roepen, gigantische mech-achtige strijdrobots die je een noemenswaardig voordeel bezorgen in de strijd. Het IMC bestrijdt de Militia, en daarmee beëindigen we onze korte synopsis, want meer diepgang valt er niet te bespeuren op dat gebied. Elders gelukkig wél.
Razendsnel
Teams van zes nemen het tegen elkaar op in kleine tot middelgrote maps. Of middelgrote tot grote maps, dat hangt er een beetje van af of je je op de klassieke manier aan het voortbewegen bent of in een Titan. Nee, wacht, op een klassieke manier voortbewegen is hier ook niet echt van toepassing. Verdorie, hoe beginnen we hieraan? Spawnen doe je telkens als Pilot zonder Titan. De manier van voortbewegen die je voorgeschoteld krijgt is een soort mix tussen de ultrasnelle bewegingen van een potje Quake 3 (CPM-mod!), de dodgebewegingen van Unreal Tournament en het wallbouncen van de free to play-game Warsow. Tegen de muren op lopen en double jumpen werd voorts verfijnd tot een kunstig element, en dit alles maakt dat voortbewegen in Titanfall garant staat voor razendsnelle en inventieve actie. Aan de muur hangen boven een deur gaat ook, een seconde nadat je van het dak naar beneden sprong, double jumpte in de lucht en alsnog een raam binnen dook een verdieping lager, en dan je achtervolger genadeloos te grazen neemt. Na een tweetal minuten kan je een Titan oproepen (of er rechtstreeks in spawnen als je net het loodje hebt gelegd) en betreden dankzij de bescherming van een force field dat je even de kans gunt de hectiek van het slagveld te vergeten. Hierna gaan de poppen serieus aan het dansen, want zo'n Titan is géén katje om zonder handschoenen aan te pakken.
Onverklaarbaar
Om een onverklaarbare reden keurde het designteam, waarschijnlijk ter compensatie van het ontbreken van een single playermodus, een missiecampagne goed. In negen hoofdstukken - speelbare matches eigenlijk -, krijg je het achterliggend verhaal van de vete tussen het IMC en de Militia voorgeschoteld. Dit langs beide kanten van het verhaal, een iet of wat goedkoop aandoend trucje om dezelfde maps te recycleren en als duaal vertelmiddel in te schakelen. Het verschil tussen de campagne en de 'gewone' multiplayer? Verwaarloosbaar, het betreft namelijk grotendeels dezelfde mappen en gameplay. Het verschil is dat je tijdens het spelen van de verhaalmissies geregeld conversaties meekrijgt, of een kadertje met video picture-in-picture ziet. Eigenlijk komt het neer op het spelen van een multiplayermatch met een voice-over, een irritante voice-over ook trouwens. We moeten toegeven dat het verhaal ons amper is bijgebleven, de personages en gebeurtenissen zijn zo clichématig opgebouwd dat onze aandacht al na een missie verslapte, en het gros van de achtergrondinfo niet adequaat is blijven hangen. Het plezier tijdens die missies kon echter niet op...
Terugflikkeren
Die Titans dan maar, hoe zit het daar mee? Een ingenieuze zet, of een gimmick die snel waarde verliest en slechts voor een korte periode plezant blijft? Eerder optie 1 wat ons betreft, dankzij de zeer welgekomen verandering van gameplay, speelsnelheid en teamsterkte die deze titanen teweegbrengen. Een Titan kan je oproepen nadat hij ergens in een schip ver boven je hoofd specifiek voor jou is geassembleerd, om vervolgens als een torpedo met zwaartekrachtheimwee richting grond te knallen. Eens ter plaatste bevindt je Titan zich kortstondig in een krachtveld om je de gans te kunnen zonder al te veel schade aan boord te klauteren. Het heads-up display is even wennen maar stoort na een tijdje niet meer. Aan boord van je Titan heb je verschillende aanvalsmogelijkheden. Klein grut dat onder je poten terechtkomt is er sowieso aan voor de moeite. Je beschikt als primair aanvalswapen over een zelf gekozen wapen (al dan niet te unlocken) zoals een machinegeweer, plasmawapen, raketlanceerder etc. Als secundaire aanval kan je ook enkele nieuwigheden vrij spelen, maar beginnen doe je met een schot van een aantal rondcirkelende raketten.
Een defensieve optie krijg je ook, standaard is dat een schild dat projectielen die jouw richting uitkwamen opvangt, en je de kans geeft ze richting afzender te flikkeren. Om maar te zeggen dat het al niet evident is om in het heetst van te strijd het hoofd koel te houden en alle mogelijkheden optimaal te benutten. Je Titan beschikt in tegenstelling tot de Pilot zelf niet over regenererende gezondheid, dus eens je schild opgesoupeerd is, is het boodschap even te schuilen, anders zal je Titan, hoe gigantisch en sterk ook, snel het loodje leggen. En ontploffen in een knalharde nucleaire explosie, of de piloot honderden meters de lucht in knallen, afhankelijk van welke gimmick je geselecteerd hebt. Bewegen in een Titan doe je ook op een manier die even wennen is. Dankzij de dash-mogelijkheid kan je razendsnel in een van de vier windrichtingen schuiven, om projectielen te ontwijken of een tactisch manoeuvre in te zetten, een optie die vaak het verschil tussen leven en dood betekent.
Niet elke Titan heeft dezelfde 'lichaamsbouw', en afhankelijk daarvan kan je kiezen voor een mobielere, stevigere of meer all-round versie. Onze favoriet: de Stryder, met zijn dash-core een quasi onraakbaar toestel in goede handen. Als Pilot kan je er trouwens voor opteren om je Titan ter plekke te laten rondhangen, of je te laten volgen terwijl jij gezapig doorheen het slagveld huppelt. Spijtig is dat je Titan dan een plakkaatje met daarop 'Auto Titan' boven zich krijgt, waardoor de vijand meteen weet dat deze Titan een pak minder intelligent zal reageren dan wanneer er een menselijke bestuurder in zit. Gevolg is dat de vijand meer lef krijgt, en sneller uit zijn schulp zal komen om de Titan neer te halen. Dat kan dan weer dankzij een van de anti-Titan wapens (denk bazooka, mini-raketwerper, magnetische granaatwerper etc), of door cowboygewijs op een Titan te doublejumpen, het juiste deurtje open te trekken en alle circuits aan gort te knallen...
Kies maar raak
Als Pilot krijg je een niet onaardig arsenaal aan wapens ter beschikking. De meesten moeten vrijgespeeld worden, al moet het gezegd dat de primaire level ons tot level 25 het meest kon bekoren, maar dat ligt misschien aan onze specifieke speelstijl. De wapens voelen allemaal robuust aan, en mits correct gehanteerd zijn ze allemaal even dodelijk, of je het nu opneemt tegen een Titan, een andere Pilot of het extra grut dat op de mappen rondbaggert. Elke Pilot beschikt ook nog eens over een extra ability (van cloak tot tijdelijk meer health/snelheid etc.) Spijtig is dat de hitboxes niet altijd het gevoel geven correct te zijn. Soms knal je er zo ongelooflijk hard dat je wéét dat je vijand dood had moeten zijn, en in de killcam (die trouwens optioneel is, erg handig!) krijg je te zien dat je 0,0 raak schoot en dat je vijand nog 86% levensenergie over heeft. Wie nog altijd slecht presteert met de standaardwapens kan Burn Cards verdienen doorheen de rondes, en deze eenmalig activeren (maximum drie stuks per ronde) om een échte knaller van een wapen in handen te krijgen. Of ongelimiteerde granaten, dat kan ook ja. De statistieken die je voorgeschoteld krijgt lijken net als het XP-systeem (met bijhorende challenges) gekopieerd van de gemiddelde Call of Duty. Op een goeie manier dan. We deden het al in het begin van deze review, en vermelden het nogmaals graag: Titanfall is leentjebuur gaan spelen bij zowat elke game die ooit iets innovatief of opmerkelijk deed in het shootergenre, maar heeft deze elementen niet schaamteloos gepikt zonder meer, integendeel.
Onze favoriet: de Stryder, met zijn dash-core een quasi onraakbaar toestel in goede handen.
Verzamelwoede
Spelen doen we op een vijftiental mappen, allemaal stuk voor stuk voorzien op zowel Titan vs Titan-, Pilot vs Pilot- en Pilot vs Titan-specifieke elementen. Deze voelen allemaal voldoende gevarieerd aan, met allemaal wel enkele aardige gimmicks of vaste routes die je voor jezelf kan uitmaken om door de map te navigeren en de controle zo goed of zo kwaad mogelijk te behouden. De mappen worden niet alleen maar bevolkt door Pilots en eventueel Titans, er is ook voldoende kanonvoer ter beschikking. De matches zijn spijtig genoeg maar 6 vs 6, en hierin ligt toch wel een gemiste kans voor bepaalde gamemodi. Het slagveld wordt voor de rest kunstmatig opgevuld met her en der uit de hemel neerknallende pods vol AI-soldaatjes. Deze grunts en spectres zijn weinig meer dan in de weg lopend voetvolk, en zullen je zelden echt schade kunnen berokkenen. Ze bieden een gemakkelijke manier om je score te verhogen, Burn Cards te verdienen, of xp te verzamelen om te levelen. En vooral: ze bieden je als Pilot de mogelijkheid om te verdwijnen in de menigte wanneer je achterna gezeten wordt door iemand die er beter voorstaat dan jij.
Qua modi is het gamma zeker niet vernieuwend (enkel Last Titan Standing springt eruit, en zelfs dan), maar wel solide. Attrition is team deathmatch met Pilots en Grunts/Spectres (minder punten waard, uiteraard), om het eerst tot score 250. In Hardpoint Domination krijgen we de alomgekende maar nooit saaie Domination-formule voorgeschoteld, geleverd in een fris sausje dankzij de Pilot vs Titan-gevechten. Last Titan Standing spreekt voor zich, en biedt tragere, meer afwachtende en smerigere combat, terwijl Pilot Hunter dan weer focust op razendsnelle actie en achtervolgingen langs inventieve routes. Capture The Flag kon ons nog het meest van al bekoren, en zal waarschijnlijk de meest gespeelde mod worden binnen een paar weken. Voor wie niet kan kiezen is er een optie die alle modi door elkaar schudt zodat je zorgeloos een hele namiddag kan door gamen.
Losse feiten
Laten we wel wezen: dit is een review van de pc-versie. Van de consoleversie geloven we nooit dat de razendsnelle actie zo intens kan zijn als op pc. Enkele losse feiten die we toch nog graag meegeven: aan het begin van een match krijg je even een zwart scherm (max. 20 sec) totdat alle spelers in de game zijn, een faire manier om aan de match te beginnen, dat kunnen we wel appreciëren. Spijtig genoeg is de tijd tussen twee matches dan weer te lang. Het gevoel dat je tijd verspilt in de lobby is iets te alomtegenwoordig. Dat je killer én diens assister getoond worden is een aardige plus, het laat je toe om je woede te kanaliseren richting beide snoodaards, iets waar we gretig gebruikt van maken in de ragehunts die het gevolg waren van een jumpkick-mêleedood. Turrets die op de map geplaceerd staan kan je hacken en jouw vuil werk laten doen, maar dit resulteert maar al te vaak in wedstrijdjes om ter snelst van turret naar turret gaan om deze te hacken. De tegenstander die hiermee bezig is zie je zelden, omdat hij hetzelfde rondje doet, steeds op halve afstand van elkaar. Ergerlijk is trouwens dat je in Hardpoint Domination vaak een vervelende stem krijgt die je informeert dat je bijna in de buurt van een te bezetten punt bent. Serieus? Bedankt voor de tip, ik had geen énkel idee waar ik was en wat ik deed. De eerste keer nog amusant, maar na verloop van tijd een serieuze ergernis.
Just is just
"Hey, maar, maar,..." - dat klopt beste lezer, we hebben het niet eens over graphics of geluid gehad in deze review, en daar is een goede reden voor: beide elementen zitten snor, meer hoeven we daar niet over uit te weiden. De kern van de zaak is de gameplay van deze Titanfall, en daar hebben we hoegenaamd een aangename ervaring aan overgehouden!
