Ergens ver weg, over de Atlantische oceaan heen, tussen de bergtoppen van het westelijk gelegen Colorado, ligt een klein, pittoresk dorpje vol unieke en op hun eigen manier sympathieke mensen. Het plaatsje bestaat nog niet zo heel lang, maar maakte in zijn tweeëntwintig jaren van bestaan al meer mee dan zowat alle oude steden binnen de grenzen van de Benelux tezamen over heel de geschiedenis meemaakten. Buitenaards leven bleek wel al vaker ongewoon veel interesse in het bergdorpje te vertonen en zowel Jezus als Satan brachten meermaals een bezoek aan de ondergesneeuwde straten van het gehucht. Waarom iemand nog enige interesse zou tonen om een huis te kopen in een dorp waar robotmonsters de straten onveilig maken en uitwerpselen kunnen praten, blijft ons een raadsel, maar jouw ouders denken er in elk geval de ultieme rustplaats te vinden na een bewogen verleden. Met andere woorden: welkom in South Park; het meest gestoorde dorp in heel de wereld.
Lord of the Stick of Truth
Bij deze hebben we meteen de situering van South Park: The Stick of Truth geschetst. Jij bent een immer-zwijgende protagonist die na een mysterieus verleden in het kleine dorpje terecht komt. Je hebt amper je nieuwe kamer kunnen verkennen of je ouders sturen je al vriendelijk (lees: dwingen je) de straat op om nieuwe vrienden te maken. Gelukkig blijkt vrienden maken een tweede natuur voor je, want nog voor je de besneeuwde voortuin van je nieuwe woonst goed en wel achter je laat, stoot je al op een ruziënd stel kinderen. Omdat het ene kind de andere lastig lijkt te vallen en je een hekel hebt aan pestkoppen (gokken we), besluit je de vechtjas een klap te verkopen. Schreeuwend dat je interventie oneerlijk is, rent die vervolgens weg. Het slachtoffer stelt zich dankbaar voor als Leopold "Butters" Stotch; een "dappere" Paladin die verrast werd door de potion die zijn belager op zak had. Zonder die potion had de jonge Butters ongetwijfeld zijn eigen hachje kunnen redden. Althans, dat beweert hij.
Wacht, wat? Paladin? Potion? Is dit South Park of het ene of het andere cliché rollenspel? Het antwoord is dat deze South Park-game een beetje (veel) van beide is. Alle jongens van de lokale basisschool hebben zich namelijk in een reusachtig rollenspel verdiept waarin The Stick of Truth (ofwel: afgebroken tak van de eerste de beste kale boom) een centrale rol speelt. De bezitter van die opgewaardeerde stok heeft niet alleen de bovenhand in het spel, hij is meteen ook de heerser van het universum (du-uuh!). Het is dan ook geen wonder dat twee volkeren, de mensen en de elfen, om het hebbeding strijden. Horen we daar een vage Lord of the Rings-referentie? Zeker en vast! En geloof ons vrij wanneer we zeggen dat het lang niet de enige verwijzing naar een popcultuur-hit is. Denk daarbij onder andere ook aan Skyrim, Pokémon, The Call of Cthuluen Dungeons and Dragons. Eigenlijk is het moeilijk om gedurende één minuut spelen geen referentie tegen te komen. Zo hoort het ook in een South Park-aflevering, als je het ons vraagt.
The Stick of Truth ziet er niet alleen uit als een echte South Park-aflevering, de game klinkt ook zo.
Net echt
Euhm, South Park-game bedoelen we natuurlijk. Al is de scheidingslijn flinterdun. Visueel ziet het geheel eruit alsof je werkelijk rondloopt in een aflevering van de vuilgebekte animatiereeks. Hoe lelijk de tv-show ook getekend is, het is een hele prestatie om net diezelfde grafische stijl in een videogame toe te passen. Iets waar het ontwikkelingsteam dus wel vlekkeloos in geslaagd is. We geloven ook niet dat bedenkers Matt Stone en trey Parker het spel de markt op zouden sturen moest het niet aan de standaard van de tv-reeks voldoen. Beide heren brachten dan ook speciaal voor deze game het bergdorpje in kaart. Wat voorheen een reeks losse locaties was die geen onderlinge band met elkaar leken te hebben, op het feit van binnen de grenzen van South Park te liggen na natuurlijk, is alles nu werkelijk met elkaar verbonden aan de hand van enkele straten. Zo is de bekende South Park-bushalte waar de pilootaflevering van de serie aftrapte op wandelafstand van je voordeur. Vreemd genoeg is de school waar de bus dagelijks heen rijdt ook op wandelafstand van diezelfde voordeur en die van South Parks vier hoofdpersonages; Kyle Broflovski, Stan Marsh, Kenny McCormick en Eric Cartman. Achja, laten we het erop houden dat de doorsnee Amerikaan gewoon een beetje lui is, goed?
Voortbewegen binnen het dorpje loopt niet altijd even vlot. Wanneer je tussen twee gebieden wisselt, krijg je geen laadscherm voorgeschoteld, maar doordat het spel tussendoor even opslaat, hapert het scherm wel even waardoor voortbewegen lastig wordt. Doorheen het dorp zijn er ook verschillende haltes verspreid waar Timmy (a.k.a. Timmèèèh) je met zijn eigen taxidienst oppikt om je dan op een andere Timmy-checkpoint die je ontdekte af te zetten. Diefast travel-optie is heel handig als je niet steeds heel het dorp wil doorkruisen om één enkel object op te gaan halen.
Welkom in Kupa Keep
The Stick of Truth ziet er niet alleen uit als een echte South Park-aflevering, de game klinkt ook zo. Alle stemacteurs van de originele reeks zijn van de partij. Versta daarbij dat je alle verwachte personages op ziet duiken in deze game. Dat je Butters tegenkomt, weet je intussen al. Hij neemt je mee naar Cartmans huis waar onder andere ook de in een prinses verklede Kenny je opwacht. 's Werelds bekendste tekenfilmpapzak geeft je de eer de Stick of Truth te aanschouwen (maar ook niet te lang, want niemand kan zoveel awesomeness aan) en omschrijft de rol van de mensen en de elfen in het spel. Dit bezoek aan Cartmans achtertuin, dat voor de gelegenheid herdoopt is tot Kupa Keep, brengt je meteen in de juiste stemming. Jammer is dat de twee andere centrale personages in de reeks, Kyle en Stan, pas veel later in het verhaal hun intrede doen. Hoe dat komt, moet je zelf ontdekken. Naast die verwachte personages, duiken ook verrassend veel onverwachte figuren op om leven in de brouwerij te brengen. Wie je allemaal in dit gestoorde avontuur tegenkomt, laten we aan jou om te ontdekken, maar wij waren alvast meermaals aangenaam verrast.
Naast het stemmenwerk zit ook de soundtrack van The Stick of Truth helemaal goed. Klassieke liederen doen heel middeleeuws aan en door het verwerken van de stemmen van enkele personages in die stukken, passen ze helemaal in het plaatje. De soundtrack past bij het rollenspelverhaal dat de makers je presenteren. Mede door de muziek voel je je dan ook helemaal betrokken bij de fantasierijke queeste om The Stick of Truth te verdedigen.
Nostalgie
Je hebt het intussen waarschijnlijk wel al door; deze game is de ultieme interactieve South Park-hoogmis. Als je al vaker naar de tv-reeks keek, ontdek je veel leuke details en oneliners in de spelwereld die je met een brede glimlach op de mond terug doen denken aan de bijbehorende aflevering. Fijn is het dan ook om tijdens je ontdekkingstocht in de open spelwereld de slaapkamers van Cartman, Kenny, Stan en Kyle te bezoeken. Die zitten vol verwijzingen naar de serie. Voor de nostalgische spelers plaatsten de makers zelfs kleerkasten vol herinneringen in die kamers om nog een laatste keer weg te dromen naar die goede oude tijd. De verwijzingen naar vroeger, evenals het over-the-top verhaal, waar we voor jouw spelervaring niks over willen verklappen, en de typerende South Park-humor lijken dit spel de ultieme game voor fans van de reeks te maken. Dit kan niet meer fout lopen, toch?
Niet voor iedereen
South Park: The Stick of Truth is een rpg. Op zich is daar niks mis mee. Het rollenspellengenre kent ongetwijfeld weer een glansperiode. Titels als The Witcher 3: Witch Hunt, Dragon Age: Inquisition en Kingdom Hearts III doen menig gamer watertanden. Toch kan je niet ontkennen dat het rpg-genre niet voor iedereen weggelegd is. Slechts een selecte groep gamers houdt vanloot verzamelen, de juiste krachten upgraden en de juiste kompaan kiezen die in het verlengde van je vechtstijl ligt. Het probleem met The Stick of Truth is dat het spel voor de spelers die dat wel graag doen dan weer te eenvoudig en te beperkt blijft. Daardoor valt deze game een beetje tussen twee doelgroepen in. Enerzijds heb je de echte South Park-fans die zich vooral willen focussen op het verhaal en de setting, anderzijds heb je de echte rpg-fanaten die meer uitdaging en diepgang zoeken in dit soort games.
Welkom in South Park; het meest gestoorde dorp in heel de wereld.
"En hoe zit het dan met Pokémon," hoor ik je als oplettende lezer al denken. Inderdaad, de Pokémon-reeks is een goed voorbeeld van hoe een rpg ook een groot publiek kan bekoren. Het grote verschil is echter dat je in Pokémon nog best veel diepgang terug kan vinden als je dat zoekt in het spel. Om South Park: The Stick of Truth voor een groot publiek toegankelijk te houden, houdt ontwikkelaar Obsidian het spel met opzet simpel. Maar als je meer uit het spel wil halen dan enkel de basisaanvallen en spells die de makers je voorschotelen, ben je er dus aan voor de moeite. Niet dat de makers niet proberen je meer te bieden. De opties zijn gewoon net iets te beperkt. Je kan je personage uitrusten met verschillende harnassen, gewaden of bikini's (don't ask) die je enkele voordelen geven. Daarbovenop krijg je een origineel arsenaal aan wapens ter beschikking zoals een botsballetje waar je meerdere vijanden tegelijkertijd mee aan kan vallen. Zowel je outfit als je wapens kan je nog eens extra upgraden met speciale runes die onder andere meer schade aanrichten, je vijand in brand zetten na een aanval of je resistenter tegen mêlee of ranged aanvallen maken.
Van vechtjas tot jood
Wapens zelf kunnen je klasse extra voordelen bezorgen. Al snel blijkt echter dat een Fighter-zwaard ook heel effectief kan zijn in de handen van een Thief-personage, waardoor het uiteindelijk niet uitmaakt waar je nu net mee vecht. Zolang je er veel schade mee aan kan richten, is eender welk wapen een goede keuze. En dat is waarom deze game niet de diepgang bevat die je als rpg-liefhebber zoekt. Tijdens je eerste bezoek aan Kupa Keep, kies je de klasse waarmee je heel het spel zal doorkruisen. Je hebt de Fighter-klasse, die het vooral van brute kracht heeft, een Mage-klasse, die volgens Cartman (zelf een wizard) nét niet even stoer is als een wizard, een Thief-klasse, die het van snelheid en behendigheid moet hebben, en tot slot de veelbesproken Jew-klasse, die aanleunt tegen de Paladin en Monk-klasse uit andere rollenspellen. Elk type heeft een reeks speciale aanvallen die je tijdens gevechten kan gebruiken. Daarbovenop beschikt elke klasse tegen het einde van het spel over vier krachtige scheten - euhm, spreuken - die je indien je genoeg mana (lees: flatulentie) hebt op je vijanden af kan vuren. Let wel: laat nooit een scheet op andermans ballen. Da's gewoon niet cool...
Net als vroeger
Gevechten zelf zijn turn-based. Waarom? "Omdat mensen vroeger altijd zo vochten," aldus Cartman. Hij toont je in Kupa Keep hoe gevechten in zijn werk gaan. Je hebt telkens een ranged en mêlee wapen ter beschikking. Daarbovenop heb je dus de klasse gebonden speciale aanvallen die je gaandeweg vrijspeelt en up kan graden. Een standaardaanval bestaat uit twee opties; een gewone aanval waarbij je enkele keren op het juiste moment op de aanvalsknop moet drukken of een extra harde aanval waarbij je één keer op het vierkantje drukt. Wanneer je dat indrukken perfect timet, doe je aanzienlijk meer schade. Speciale aanvallen werken met hetzelfde principe, maar bij de meeste van die aanvallen moet je meerdere toetsen gebruiken of terugvallen op keihard button bashen. Na aan het systeem te wennen, is het moeilijk om niet telkens weer een perfecte aanval uit je mouw te schudden. Verdedigen werkt op dezelfde manier, maar het is veel moeilijker om op het juiste moment op de verdedigknop te drukken. Soms lijkt je personage gewoonweg niet te reageren wanneer je een aanval wil blokkeren, wat voor lichte frustraties kan zorgen.
Om je bij te staan in de aanvaringen met de vele vijanden in deze game, krijg je zes kompanen ter beschikking. Butters is een Paladin die je met zijn hamer bijstaat en midden in het gevecht kan healen indien nodig, Kenny is dan weer een beeldige prinses, zonder twijfel gebaseerd op prinses Zelda, die zijn/ haar charmes op vijanden af kan sturen om ze in zwijm te doen vallen. Omdat zelf ontdekken wat elk personage nu net kan en doet één van de grootste charmes van The Stick of Truth is, laten we het aan jou over om te ontdekken wat vechten met al die personages uniek maakt in elk gevecht. Wel kunnen willen we je meegeven dat we het meeste genoten van de stotterende Jimmy, die de gek-geniale rol van bard op zich neemt. Het blijft grappig om hem hakkelig en stotterend alle vijanden in slaap te horen zingen. Alle companions hebben unieke vaardigheden die je gevechten op een andere manier aan doen pakken. Waar je jouw eigen vaardigheden bij elk level up kan graden, kan je die van je vrienden jammer genoeg niet zelf aanpassen. Een gemiste kans die er weer maar eens op wijst dat deze rpg niet zo ver gaat als andere titels in het genre. Wel worden de vaardigheden van je kompanen tijdens je voortgang in het spel sterker, wat enige troost biedt.
Geen uitdaging
Bij aanvang van The Stick of Truth lijken gevechten moeilijk. Aanvaringen met de vele vijanden vormen eerst een uitdaging, maar na enkele levels te stijgen, betere wapens en uitrustingen te kopen en de eenvoudige vechtmechanismen onder de knie te krijgen, worden ze al snel kinderspel. Na het uitspelen stelden we vast dat enkel een aantal eindbazen in de game echt een uitdaging vormden. Het is dan ook aangewezen om de moeilijkheidsgraad op te krikken als je niet gewoon door het verhaal heen wil walsen. Op zich is het goed dat de gameplay eenvoudig gehouden is. Zo kunnen South Park-fans zich vooral focussen op het verhaal zonder al teveel tijd aan de vele gevechten te verliezen. Toch zullen spelers die puur voor het verhaal spelen de zoveelste aanvaring voor ze verder kunnen met dat verhaal vervloeken. Ondanks dat het interessante (a)arsenaal aan aanvallen van jou en je kompanen hilarisch in elkaar zit en ook de gevechten het authentieke South Park-gevoel met zich meebrengen, is er iets te weinig variatie om het echt boeiend te houden. Vaardigheden hebben geen verschillende animaties waardoor je steeds hetzelfde liedje van Jimmy aan moet horen of Butters steeds met dezelfde oneliner op zijn tegenstander af ziet springen.
Alternatief
Gelukkig begrijpt Obsidian dat het turn-based vechtsysteem niet iedereen kan bekoren. Daarom kan je door de speelomgeving in je op te nemen veel alternatieven ontdekken om zo een gevecht drastisch in te korten of zelfs helemaal te ontwijken. Door op een open vlam een scheet te laten, ontstaat er een steekvlam waar meerdere tegenstanders tegelijk het loodje door leggen, nog voor ze je aanvallen. Ook loshangende voorwerpen kan je door een welgemikte ranged aanval op het hoofd van iemand neer laten komen en wie darmlast heeft, kan met een goedgeplaatste scheet zelfs een hele muur in elkaar doen stuiken. We betrapten onszelf er dan ook vaak op dat we meer plezier putten uit deze komische en creatievere manier van vijanden omleggen dan uit de klassieke rpg-gevechten.
Net als in de televisieserie is er in deze South Park-game altijd wel iets te doen.
Obsidian gebruikt de spelomgeving wel vaker op creatieve wijze. Door gebruik van extra unieke vaardigheden die je tijdens het verloop van de game aanleert, puzzel je een weg doorheen verschillende sequenties. Die puzzels zijn allesbehalve moeilijk, laat staan uitdagend, maar ze vormen een leuke breuk met de vele gevechten. De denkoefeningen zijn vaak optioneel en kunnen je extra voorwerpen opleveren die later al dan niet nog van pas kunnen komen. Die voorwerpen zijn vooral mana, health of PP potions. De eerste twee spreken voor zich, de derde vullen je Power Points bij. Die heb je nodig om klasse-specifieke vaardigheden uit te voeren. Naast die potions kom je ook ongelooflijk veel rommel tegen die je bij de handelaars in South Park kan verkopen. Op zich een goed idee, maar in de praktijk blijkt die rommel onnodig. We kunnen de keren dat we bij de merchant echt potions kochten letterlijk op twee vingers tellen en na al de gevechten die we tot een goed einde brachten, hadden we altijd genoeg geld in onze buidel om de nodige gear te kunnen betalen die ons nog sterker maakte. De toevoeging van junk is dus bijna even nutteloos als de toevoeging van de stash-koffer in je slaapkamer. In je inventory heb je plaats voor tien stuks van eenzelfde voorwerp. Verder staat er geen grens op het aantal spullen dat je meesleurt. Onze koffer, waar je overtollige spullen in kan opslaan, bleef met andere woorden een heel spel lang leeg.
Nooit saai
Net als in de televisieserie is er in deze South Park-game altijd wel iets te doen. Het verhaal zelf verzorgt al een goede tien tot twaalf uur speeltijd. Aan de hand van quests loop je de game door. Die zitten structureel goed in elkaar. Je krijgt eerst een hoofdopdracht die je tot een goed einde tracht te brengen. Om dat te doen, moet je vaak heel wat sub-quests doen die je een hele poos zoet houden. Het leuke is dat alle opdrachten logisch op elkaar volgen en je telkens begrijpt waarom je net die ene quest eerst op moet lossen alvorens je verder kan met je andere opdrachten. Alles heeft namelijk een South Parkiaanse verklaring die vooral fans van de televisieserie probleemloos begrijpen. Naast de verhaallijn zijn er veel randopdrachten die je meer dan eens van het verhaal afleiden. Zo gingen wij tijdens onze eerste speluren al op zoek naar Jezus en speelden we verstoppertje met de kleuters uit het dorpje. Dat alles doe je met plezier en voor je het weet ben je al meer dan een goed uur niet meer met de hoofdquest bezig waar je oorspronkelijk voor op pad bent.
#@*##@!!!
En dat somt wel een beetje het geheel van de game op. Je vergeet al snel de tijd wanneer je deze titel speelt. Je zit bijna constant in de waan echt naar een extra lange South Park-aflevering te kijken waar je zelf een aandeel in hebt. Akkoord, de vele gevechten sleuren je af en toe uit de sfeer, maar doordat die zo eenvoudig zijn eens je het vechtsysteem onder de knie hebt, ben je daar ook snel doorheen. Erger zijn de gecensureerde stukken waar we op stootten in onze consoleversie. Middenin een scène krijg je dan een blauw scherm met een droevig De Denker standbeeld van Auguste Rodin op voorgeschoteld waar de makers een "leuk" tekstje op voorzagen. We gaven die censuur-oplossing voor het spelen van de game nog het voordeel van de twijfel. Nu we het spel helemaal doorkruisten, kunnen we met een gerust hart zeggen dat de censuur effectief stoort.
Het stoort niet alleen omdat het je helemaal uit de fantastische sfeer van het spel haalt, het ergste is dat de censuur helemaal nutteloos aanvoelt. Akkoord, zo voelt dat altijd wel een beetje aan, maar in een spel waar je probleemloos geconfronteerd wordt met seksscènes, grensverleggende scheldtirades en volledige naaktheid, stel je jezelf de vraag waarom er nog een probleem gemaakt wordt van een abortus of het implementeren van een anale sonde. En als die scènes er dan perse uit gehaald moeten worden, los dat dan anders op dan een abrupt blauw scherm in ons aangezicht te knallen. Je merkt dat de gecensureerde stukken probleemloos op een andere manier uit het spel gehaald konden worden, zonder dat je als speler merkt dat er een stuk ontbreekt. Het lijkt zelfs alsof de makers de focus op de verwijderde scènes wouden leggen. Het leed is des te groter wanneer je weet dat je in ons land een complete pc-versie kan kopen zonder één keer met censuur in aanraking te komen.
Wij willen meer!
Deze South Park-game zit goed in elkaar. Na een tijd hebben de gevechten dan wel een repetitief karakter en lijken enkel de baasgevechten een echte uitdaging te vormen, de vele vaardigheden die je aan de hand van je eigen klasse en je kompanen ter beschikking hebt, zijn desalniettemin goed uitgewerkt. De verhaallijn gaat al snel verder dan gewoon de strijd om The Stick of Truth, wat voor een South Park-titel geen verrassing is. Toch betrapten we onszelf er meermaals op meer te genieten van de kinderlijke fantasie die het rollenspel met zich meebracht dan van de achterliggende plot. Al bij al is deze titel zeker de South Park-naam waardig en ondanks dat de game te gemakkelijk is voor echte rpg-fanaten en toch teveel aan het genre vasthoudt om een echt groot publiek aan te spreken, wisten we van The Stick of Truth te genieten. We hopen er dan ook op dat bedenkers Trey Parker en Matt Stone de smaak voor gamedesign te pakken hebben en een diepgaander, ongecensureerd tweede deel op ons afsturen.
