Wij zijn zowel met de PlayStation 4- als de Vita-versie aan de slag gegaan. De versies bieden dezelfde content en ongeveer dezelfde visuele prestaties. Onze voorkeur gaat echter uit naar de PlayStation 4-versie vanwege het simpele feit dat je op de Vita gewoon de twee schouderknoppen mist en daardoor wat beperkter bent in het uitvoeren van je aanvallen.
Een vechtgame
Want J-Stars Victory VS+ is een vechtgame. Eentje die het best te vergelijken is met de Dragon Ball Z-games, aangezien je, net als in die game, je jezelf in een driedimensionale arena bevindt. De meeste battles die je voert bestaan uit twee versus twee-gevechten, waarbij jij één personage onder je hoede neemt en de andere wordt bestuurd door de computer. In de gevechten is het zaak om je tegenstander aan te vallen en knockout te slaan. Meestal wint degene die de tegenstanders drie keer weet neer te meppen, maar er zijn ook varianten waarbij je al wint met twee knock-outs of door binnen een bepaalde tijdsspanne in leven te blijven.
Hiervoor heeft elke vechter de beschikking over zijn eigen lichte en zware aanvalscombinatie. Verder heb je nog een speciale aanval en een superaanval, waarbij de laatst genoemde naarmate het gevecht vordert wordt opgevuld. Het activeren hiervan levert een cinematic op en bij het raken van de tegenstander zorgt het er voor dat ongeveer de helft van zijn krachtbalk er aan gaat. Het juist inzetten van de superaanval kan het verschil tussen een winst of verlies betekenen. Alsof dat nog niet genoeg is, kun je vaak ook nog de hulp inroepen van een ondersteunend personage, die dan het strijdtoneel opdraaft om de tegenstander te irriteren. Tevens is het mogelijk om de computergestuurde medespeler een opdracht mee te geven. Laat hem agressief met jou meevechten of juist wat op de achtergrond staan, zodat het risico dat hij wordt neergeslagen beperkt blijft. En tot slot heb je nog met de arena zelf te maken. Daar vind je vaak verschillende (sloopbare) gebouwen, waar je zo nu en dan overheen moet springen om bij je tegenstander te komen. Het levert een extra laagje uitdaging op.
Oppervlakkig
Toch is het vechtsysteem ondanks al zijn mogelijkheden niet heel erg interessant. Het komt er namelijk elke keer op neer dat je een combinatie van aanvallen uitvoert, wegspringt voor de counter die komen gaat en daarna weer hetzelfde trucje herhaalt. De enige momenten waarop er iets anders gebeurt is wanneer je een superaanval uitvoert of wanneer je met twee vijanden tegelijkertijd te maken krijgt. Wanneer je het systeem door hebt, wordt het best wel snel saai. Het is een game waarin je telkens herhaling van zetten maakt, waardoor wij er ons niet toe konden zetten om de game langer dan een uur achter elkaar te spelen.
De line-up van personages is indrukwekkend. Je hebt tientallen characters uit voor ons bekende anime zoals Dragon Ball Z, Naruto en One Piece, maar er zijn ook een groot aantal personages uit series die de gemiddelde gamer niet kent. Luckyman, Toriko en Nube zijn namen die ons in eerste instantie niet veel zeggen. De game doet helaas ook geen moeite om die personages aan de speler voor te stellen en hun karakters uit te leggen. Hierdoor deed de helft van de beschikbare personages ons niks en misten we enthousiasme wanneer we hun superaanval inzetten.
Verhaal weet niet te pakken
En in het verhaal moet je zo nu en dan met die onbekende personages aan de slag gaan, dus je ontkomt er niet aan. Dat verhaal is overigens te vinden in de J-Adventure-modus. Met een boot vaar en vlieg je over een wereldmap, waar je van quest naar quest reist. Dit om uiteindelijk mee te doen aan het grote toernooi van de game. De quests bestaan overigens elke keer uit een nieuw gevecht, waardoor het matige verhaal en het reizen met de boot niet meer is dan een simpel omhulsel. Het was meer tijdrovend dan dat je het echt nuttig kon noemen. En het verhaal dat je voorgeschoteld krijgt, komt niet tot leven. Het schrijfwerk van de verschillende dialogen is matig en doordat veel personages aan het woord komen is er nauwelijks een touw aan vast te knopen. Het advies is dan ook om als een malle op de X-knop te rammen, zodat je weer kunt gaan knokken. Wel speel je met verschillende gevechten zogenaamd J-points vrij, waarmee je nieuwe personages en andere dingen kunt unlocken. Ook zorgen de gevechten ervoor dat jouw personages steeds krachtiger worden, waardoor je kunt spreken van een RPG-light systeem. Maar wel eentje die te summier is om je echt lang te boeien.
Verder heeft de game een Victory Road-modus, dat je een aantal verschillende challenges voorschotelt, een standaard arcademodus, die speciaal voor de Westerse versie is gemaakt en de plus in de titel verklaart, de mogelijkheid om losse potjes te spelen en het online op te nemen tegen andere spelers. Dat laatste is overigens niet heel erg interessant, omdat het vechtsysteem zich niet echt leent tot epische gevechten tegen andere spelers.
