Wie meer wil weten over het verhaal en de wereld van The Elder Scrolls Online, kan eigenlijk net zo goed in het 9lives-archief duiken, want op dat vlak hebben we je niet echt iets nieuws te vertellen. De PlayStation 4- en Xbox One-versie is qua content nagenoeg identiek aan wat je nu al ruim een jaar op je pc kan spelen en je hoeft er inmiddels geen maandelijkse abonnementsprijs meer voor te dokken. De gebruikersinterface is logischerwijs ietwat aangepast met het oog op de controllerbesturing, maar voor de rest is het krak dezelfde game. Voorbij is de tijd dat er allerlei toegevingen nodig waren om een spel van dit kaliber naar de consoles te brengen.
Tamriel aan onze voeten
Misschien toch nog even kort de setting van The Elder Scrolls Online schetsen. Bethesda’s entree in het MMO-genre speelt zich af in het Second Era, pakweg duizend jaar voor de gebeurtenissen in Skyrim, de laatste single player-aflevering uit de reeks. Het Keizerrijk toont tekenen van zwakte en de centrale provincie Cyrodiil is het strijdtoneel van drie verschillende allianties (het Daggerfall-verbond, het Ebonheart-pakt en de Aldmeri-heerschappij) die de macht proberen te grijpen. In die periode van politieke instabiliteit tracht Molag Bal, de Daedrische prins van overheersing en slavernij, het hele continent in zijn duistere dimensie te trekken om het voor eens en voor altijd aan zijn wil te onderwerpen. Het spel begint vlak nadat je gevangengenomen werd en je ziel geofferd werd aan Molag Bal. Aldus ontwaak je in Coldharbour, de uithoek van Oblivion waarover Molag Bal heerst, en mag je als eerste opdracht ontsnappen uit deze kille dimensie, wat je met de hulp van The Prophet uiteindelijk ook lukt door een portaal in te duiken dat je terug naar Tamriel teleporteert. Na deze korte en volstrekt lineaire proloog waarin we wegwijs worden gemaakt doorheen enkele basisconcepten, ligt het ganse continent aan onze voeten en staan we te popelen om daar werkelijk elke vierkante centimeter van te verkennen.
Pijl in de knie
Met ons zorgvuldig geboetseerde personage – je kunt echt zeeën van tijd verspelen in de zeer uitgebreide character creator – trekken we er meteen op uit om te zien wat deze gigantische wereld te bieden heeft. Onze Xbox One zweette hard bij het betreden van één van de drukbevolktere steden en wanneer de ene na de andere medespeler de wereld ingegooid wordt, begint diezelfde stad al snel op z’n fundering te kraken. Bugs en losse eindjes zijn sowieso nog talrijk aanwezig in de opstartfase. Eerstdaags na de lancering verliep het inloggen niet altijd vlekkeloos en werden we tijdens het spelen nét iets te vaak terug richting startmenu verwezen, maar de grootste problemen lijken inmiddels van de baan. Meermaals liepen we ook een onzichtbare NPC tegen het lijf, waardoor we een bepaalde queeste niet konden afwerken. Onze console uitschakelen en daarna terugkeren bleek vaak de enige oplossing. Erg vervelend om zo uit de beleving te worden gerukt, maar ook dat wordt er weldra uitgepatcht.
Immersie
Visueel haalt de Elder Scrolls-MMO soms zelfs de grafische pracht van het inmiddels vier jaar oude Skyrim niet, maar voor een MMORPG zet het ongetwijfeld iets sterks neer. We lopen rond in een fantastisch geschapen virtuele wereld die echt overtuigt en we vergapen ons meermaals aan de toch wel indrukwekkende vista’s. En als je de game ook maar een beetje gevolgd hebt, zal je weten dat quasi elke NPC van tekst en een eigen stem is voorzien. Het draagt zeker bij aan de ervaring dat ieder personage dat je tegenkomt zijn eigen babbeltje klaar heeft, ook al is niet elke gebruikte stemacteur even bekwaam. De overzichtelijke en bewust minimalistisch gehouden Skyrim-achtige gebruikersinterface, die zich steeds wegcijfert ten voordele van de immersie, laat je het fraaie continent Tamriel bovendien maximaal ervaren.
Wat de actiebeleving betreft, waan je je eveneens op bekend terrein. Of je de overtuigend levendige wereld nu vanuit een third- óf een first person-standpunt inkijkt, het vechtsysteem verloopt niet heel veel anders dan we gewend zijn van de The Elder Scrolls-saga. Je hebt directe controle over je personage, zelf uithalen of een inkomende aanval afblokken doe je op de vertrouwde manier met de schouderknoppen en er is slechts één actiebalk waaraan je vijf gewone skills en één ultieme vaardigheid kunt toewijzen. Al die opties liggen binnen een natuurlijk aanvoelend handbereik en we wisselen moeiteloos tussen al onze wapens en bovennatuurlijke krachten. De game maakt zich net als vele andere MMO’s nog schuldig aan wat houterige animaties en een gebrek aan impact, maar voorts speelt het net zo strak als een pure actiegame.
The Elder Scrolls Online is ook op de consoles een dijk van een MMORPG
Personageontwikkeling
De vrije karakterprogressie van de single player-spellen ruimt in de onlinevariant van The Elder Scrolls plaats voor een traditioneler rassen- en klassensysteem met vooraf bepaalde skillpaden naargelang je gemaakte keuzes bij het aanmaken van je personage. Dit restrictievere skillsysteem zal enerzijds erg vertrouwd aanvoelen voor iedere mmo-oud-strijder, maar anderzijds flink wat gewenning vragen van de offlineconnaisseur. Net als in de singleplayer-tegenhangers hoeft niemand zich te beperken tot de afbakeningen die de oorspronkelijke keuzes opleggen. Dit klassensysteem mag dan logischerwijs op een MMORPG-leest zijn geschoeid, de manier waarop je je personage en diens vaardigheden/uitrusting naar eigen smaak uitbouwt, leunt toch weer opvallend aan bij Skyrim en staat min of meer los van je initiële keuze. Het staat je namelijk vrij om ieder personage-archetype met eender welk wapen of uitrustingtype uit te dossen en vaardigheden worden verder aangeleerd door ze actief te gebruiken. Wanneer je stijgt in level kan je telkens één van je hoofdstatistieken verhogen (health, stamina en magicka), maar ook een skillpunt investeren om nieuwe vaardigheden aan te leren of om reeds vrijgespeelde krachten, spreuken en allerlei passieve effecten te verbeteren. Lore books en Skyshards (verzamel er drie en krijg één skill point) die in iedere zone verstopt zitten, moedigen exploratie aan en stimuleren je om elk hoekje van de omvangrijke wereld te verkennen.
Offline MMO
Ondergetekende, consolegamer pur sang en net om die reden vaak uit de buurt gebleven van MMO’s, heeft ondertussen behoorlijk wat uren op de The Elder Scrolls Online-teller staan en het overkwam ons daarbij vaak dat we vergaten dat dit eigenlijk een MMORPG was. Oké, we overdrijven misschien lichtelijk, want talrijke spelelementen verraden wel degelijk in welk genre we zitten, maar deze game biedt ook honderden uren spelplezier aan, waarvan de ervaring heel dicht tegen die van een single player-rollenspel aanzit, die zich perfect door de minder sociale gamers laten genieten. De uitgestrekte en voor The Elder Scrolls-kenners vaak herkenbare wereld, het (optionele) first-person perspectief, het actierijke vechten, de minimalistische interface en de volledig gesproken dialogen mogen, zeker voor het consolepubliek dat zich de laatste jaren nog niet heeft overgegeven aan het MMORPG-virus maar wel optimaal genoten heeft van Skyrim en Oblivion, niet onderschat worden. Hiernaast spitst de verhaalvertelling en de opgelegde quests zich toe op de speler als centrale held waardoor de inhoud soms zelfs beter tot zijn recht komt als je solo gaat. Dan komt het de geloofwaardigheid niet ten goede als we om ons heen een dozijn andere spelers door de omgeving zien rennen.
Join the battle
De MMO-veteraan haalt daar waarschijnlijk zijn schouders voor op (het is nu eenmaal een MMO), maar voor de speler die deze game koopt omdat hij zo genoot van de voorgaande games, haalt het de inleving wellicht gedeeltelijk onderuit. De getrainde MMO’er vindt in The Elder Scrolls Online ongetwijfeld genoeg vertrouwde en waardevolle content om het gebruikelijke levelen tot die magische grens van level 50 interessant te houden. Die kunnen hun tanden zetten in de uitdagende publieke dungeons, het crafting-systeem dat diep gaat, alle mogelijkheden om een guild op te zetten en draaiende te houden, en uitgebreide Speler versus Speler-gevechten.
De volledige provincie Cyrodiil (het speelterrein van Oblivion) vormt het decor waar de drie allianties om de keizerlijke troon vechten. De enige voorwaarde om deze enorme PvP-zone te betreden, is dat je een level 10-personage hebt. Door de drie startfacties in één gigantische Alliance War tegenover elkaar te zetten, krijg je een grootschalige strijd om de tempels, kastelen, forten en andere vestigingen op de map. Samen met tientallen andere uitverkorenen vijandelijke gebouwen innemen is ontzettend leuk en eens de actie zich op gang trekt en de siege weapons (van stormrammen tot katapulten) het toneel binnenrollen, is het al helemaal genieten geblazen.
