In Lords of the Fallen bevinden we ons in het niemandsland tussen het mensen- en demonenrijk. Het hoofdpersonage, Harkyn, heeft in het verleden heel wat mispeuterd. Dat is meteen ook de reden waarom net hij de spreekwoordelijke berg stront mag opkuisen. Lords of the Fallen wordt wel eens omschreven als de Europese versie van Dark Souls. Toch moeten we onze oogkleppen afzetten en de game met een schone lei verwelkomen, al is een Dark Souls-referentie eigenlijk helemaal zo slecht nog niet...
Intense één versus één-ervaring
Gop besluit ons niet te vervelen met de gebruikelijke verkoopspraatjes en indrukwekkende cijfers, maar kiest ervoor de controller bij de sticks te vatten en aan de slag te gaan. In het spel zullen we bij aanvang kunnen kiezen uit drie klassen: Cleric, Warrior en Rogue. Iedere klasse zal een eigen Spell Set met zich meebrengen waarmee we ons een weg door al het gespuis moeten knokken. Gop opteert voor een Cleric; een personage dat op strategische momenten zijn levensbalk kan aanvullen en zich snel over het speelveld kan bewegen.
Een donkere brug scheidt ons van een kerktoren waar er het één en ander verscholen ligt. Vastberaden trekken we richting de reus die de brug verspert. Meteen krijgen we één van de pijlers van Lords of the Fallen te zien: diepgaande één versus één-gevechten. Ieder gevecht neemt de nodige tijd in beslag en belooft zeer intens te worden. Neem vooral de tijd om aanvallen te ontwijken en exact op de juiste momenten aan te vallen; misstappen worden namelijk zwaar afgestraft.
Valse hoop
Eindelijk, de gigant die we zonet enkele speersteken gaven, gaat op de knieën. Net als we de brug willen oversteken, staat het onding opnieuw recht en probeert het ons met een volle levensbalk terug neer te maaien. We krijgen te horen dat we tijdens dergelijke gevechten onze grijze massa zullen moeten gebruiken. Wat blijkt? Het hart van het wezen ligt enkele meters verderop in een vaas veilig opgeborgen. Het is aan ons om het hart te vinden en dan pas de reus koelbloedig af te maken. Poging twee is succesvol; we kunnen de brug over.
Eenmaal in de toren gearriveerd, besluit één of andere geest ons genadeloos neer te knallen. De dood van ons personage toont ons meteen een leuke feature; zo verschijnt er bij de plaats van het overlijden een geest die gestaag ervaringspunten het riool inspoelt. Wij moeten zo snel mogelijk onze geest heroveren om zo het verlies aan ervaringspunten tot een minimum te herleiden. Het leven laten in een pittige omgeving kan bijgevolg heel wat problemen veroorzaken.
Koffiepauze
Eenmaal in de toren maken we korte metten met het geestelijke onding en nemen we even een moment om naar adem te happen door op de pauzetoets te drukken. We krijgen een karakterscherm te zien. Hier kunnen we ons personage uitgebreid aanpassen, denk maar aan de bepantsering, wapens, relieken, enzovoort. Een diep uitgewerkt crafting-systeem is eveneens aanwezig. Met behulp van runes zullen we zowel wapens als uitrusting de final touch kunnen geven.
De korte pauze geeft Gop de kans om wat meer te vertellen over het verhaal. Zo krijgen we te horen dat we doorheen het verhaal de standpunten van zowel het rijk der demonen als dat van de mensheid te zien krijgen. Verderop het verhaal zullen we geregeld aartsmoeilijke keuzes moeten maken, die een invloed zullen hebben op het einde. "Genoeg gepraat, we gaan verder", zegt de dolenthousiaste ontwikkelaar. We trekken richting het baasgevecht. Wegens het gevaar voor spoilers zullen we hier niet veel meer over vertellen, al kunnen we wél vertellen dat er 1001 manieren zijn om de baas te vloeren. De moeilijkheidsgraad ligt ook een stuk hoger dan die van de gemiddelde game, niet voor watjes.
Oneindige content
Een uitspraak van Gop die ons in het verleden wist te smaken, was de volgende: "Door het New Game+-concept wordt de game oneindig groot." New Game+ wijst op de tweede playtrough, New Game++ op de derde playtrough, enzovoort. Nu is dat idee niet meteen baanbrekend, al zorgt dit systeem, volgens Gop, voor nieuwe dimensies. Zo zullen we ons originele personage een tweede klasse kunnen aanmeten, worden vijanden een stuk pittiger en krijgen we meer achtergrondinformatie over het verhaal. De keuzes die we doorheen de eerste speelbeurt maakten, kunnen we vergeten waardoor we een nieuw verhaaleinde kunnen blootleggen.
Grafisch zit het in deze game ook allemaal goed. Exacte getallen kregen we niet te horen, al lieten de ontwikkelaars reeds uitschijnen dat ze 1080p en een stabiele 30fps verkiezen boven een hoger aantal frames per seconde. Het feit dat deze topper enkel op PlayStation 4, Xbox One en pc zal verschijnen, laat eveneens uitschijnen dat er wel degelijk flinke rekenkracht nodig is om het huzarenstukje te doen draaien.
