Vooraleer we jullie inwijden in de wondere wereld van The Lost Valley, gaan we eerst even dieper in op het gebikkel dat de Harvest Moon-franchise voor altijd zal hebben veranderd. Ontwikkelstudio Marvelous Interactive werkte lang samen met uitgever Natsume die het spel dus mocht verdelen. Daar kwam abrupt een einde aan, want Marvelous wilde plots een eigen uitgeverij, die tot XSEED zou worden gedoopt, om de Harvest Moon-spellen in de Verenigde Staten te publiceren. Natsume was natuurlijk – en wellicht terecht – op z’n teen getrapt en hield het been stijf. Concreet betekent dat het volgende: de Harvest Moon-IP blijft eigendoom van de Japanse videogamesverdeler, XSEED/Marvelous moesten een nieuwe naam voor hun boerderijspellen bedenken en dan moet het ergste nog komen… Tabot Inc., dat Harvest Moon: The Lost Valley heeft ontwikkeld, kon de verwachtingen niet inlossen en de game, die hier wordt besproken, stelt licht teleur.
Harvest Moon featuring Minecraft
Wie de vorige Harvest Moon-games beu was gespeeld en iets volledig nieuw wilde, zal zonder twijfel aan zijn trekken komen in deze 3DS-exclusive. Dat gaat jammer genoeg – en hopelijk enkel bij de eerste game na de opgeblazen samenwerking – gepaard met enkele beginnersfoutjes en tekortkomingen die doorheen de review zullen worden blootgelegd. Harvest Moon: The Lost Valley is anders, en dat hoeft niet voor elk gameplay-element slecht nieuws te betekenen. Zo waait er een frisse wind doorheen de narratieve component, waaraan jijzelf spijtig genoeg niet erg veel kan bijdragen, maar hij is er wel. Het hoofdgebeuren speelt zich uiteraard tussen de velden af, waar jij als beginnend agrariër een boerderij mag trachten uit de grond te stampen. De omgeving in Harvest Moon-games is doorgaans vlak, maar in deze titel lijkt het wel alsof je middenin Minecraft bent gedoken. De topografie bestaat uit verschillende niveaus en net zoals vroeger in het zalige Rollercoaster Tycoon kan je ook ditmaal als volleerd ingenieur het terrein manipuleren. Het reliëf en de hoogte bepaalt welke gewassen kunnen worden geplant en esthetisch zijn er legio mogelijkheden om er iets moois van te maken.
Een winters begin zorgt ervoor dat je initieel weinig variatie aangeboden krijgt.
Naast de architecturale uitspattingen zal vooral de sleur van het dagelijkse boerenleven je aandacht opeisen. De negatieve connotatie van het woord ‘sleur’ lijkt overdreven te zijn wanneer je ervoor kiest een boerderijsimulator te spelen, maar enkele beslissingen van de ontwikkelstudio zorgen ervoor dat het hoofd boven water houden geen evidente opdracht is. Eén ding is sowieso een pak verbeterd ten opzichte van voorgaande games: de actieknop past zich flexibel aan en voert de logische actie voor je huidige positie uit. Sta je voor een onbewerkt stuk grond, dan zal je dat kunnen bewerken, waarna de game automatisch op een zaaiactie overschakelt. Daarna wordt de waterknop tevoorschijn getoverd, waardoor er van vermijdbaar tijdverlies, door constant van werktuig te moeten wisselen, geen sprake is. Er is echter één element dat wel veel meer tijd dan nodig in beslag neemt: de protagonist is mega traag. Zelfs een slak kan sneller een lapje grond omploegen en door dat proces uit te rekken, worden de dagen uiteindelijk té kort om je volledige veld grondig onder handen te kunnen nemen.
Looks nice!
In de beginfase zal je jezelf echter niet voor de volle honderd procent op het zaaien en oogsten kunnen toeleggen, want het gebied waarin de game zich afspeelt is volledig verwilderd. Het inrichten van je achtertuin, daar is het veld effectief gelegen, is een vermoeiend, extensief proces dat wel enorm veel voldoening oplevert. Vergelijk de beginsituatie met het uiterlijk van de omgeving enkele tientallen speluren later en de zin om er nog meer tijd in te steken keert onmiddellijk terug.
Wanneer je op zoek bent naar een amusante game zonder additionele verplichtingen, zal je dankzij de grimmige sfeer vlug met je rug tegen de muur staan. In normale omstandigheden kan je doorheen de game de seizoenen van Moeder Aarde ervaren, maar aangezien de koningin der seizoenen haar armband is kwijtgespeeld, eist de winter een barre hoofdrol op. Door een hele resem opdrachten te voltooien zal je uiteindelijk weer van de lente, zomer en herfst kunnen genieten, maar initieel is het landschap spierwit. Wie de voorgaande games heeft ervaren, herkent ongetwijfeld het gevoel: uitkijken naar wat volgt, nieuwe gewassen planten en seizoensgebonden activiteiten beleven. Daar is in deze beginfase dus niets van terug te vinden.
Gemiste kansen
Om die kille beginuren wat meer kleur te geven, had de ontwikkelstudio naar onze mening een stad of centrale hub mogen toevoegen om voor een tikkeltje afleiding te zorgen. Het spel komt nu enorm traag op gang, waardoor velen zullen afhaken vooraleer het echte plezier aanvangt. Ook het ontbreken van 3D-beelden stoort ons bij een 3DS-game die digitaal toch alweer € 40 kost. De unieke graphics horen erbij, maar voor die prijs mocht het best wat meer zijn.
